Adviertan los que de Dios

juzgan los castigos grandes

que no hay plazo que no llegue

ni deuda que no se pague.

(El burlador de Sevilla, Tirso de Molina)

"Estou farto, non te aturo. Sempre Luciño para aquí, Luciño para alá. Que teño dezaoito anos! Entendes vella? Agora vou facer o que me pete. Chama á tía Farruca, que che vaia axudar, que ela é unha amargada igual ca ti. Entenderédesvos ben. Agora son libre. Entendes? Libre. Vou divertirme e aproveitar ó máximo este verán, vou facer o que me pete. Por certo, collinche os cartos do tarro, que os necesito eu máis ca ti. Ala! Marcho para non volver, porque agora son libre.

Fosforillas"

Deixou a nota encima da mesa da cociña. A nai, dende o accidente, pasaba horas e horas na cociña. Ela, vella e en cadeira de rodas e non saia de alí. Batía con todo e xa esnaquizara a vaixela da casa. Pero el que culpa tiña de que ela subira aquel día ó autobús! Que non subira! Quen lle mandou? Pensándoo ben, era mellor non deixarlle a nota. Que sufrira. Que sufrira cando, pola noite, tapada ata o pescozo en fronte da porta da entrada, vira que o Fosforillas non viña. Ás dez e áinda non regresou. Ás once. Ás doce. Á unha. Pronto chegará. Ás dúas. Ás tres. Ás catro. Aínda non chegou. Ás cinco. Ás seis. Non vai vir. Que se coma a cabeza, que chore, que sufra. Tamén el sufría cando o trataba como un escravo. Luciño para aquí, Luciño para alá.

Cando baixaba polas escaleiras da casa gardou a nota no peto do bañador. Ía espido de cintura cara arriba e sentía o regalo quente do señor do ceo nas costas. Por fin era verán. Tempo de mirarlle as nádegas ás mozas; tempo de quitarlle os xeados ós cativos; tempo de nadar na masa de auga infinita; de sentarse no muro do peirao e converterse nun san Lorenzo moderno, escoitando os cachos de rock and roll que desprende a ventá aberta da tasca das Candelas...

Mentres camiñaba cara a praia deuse conta de que lle faltaba algo. Dou un paso máis e xa viu o neno-víctima:

-Dame a toalla, mocoso.

-Non, non cha dou. É miña.

-Que me des a toalla!-O fío da navalla xa se ocultaba baixo os cabelos largos que agochaban a caluga-Se non ma das, agora mesmo te tiro ó mar.

-Non... Mamá! Mamá! Non cha dou.

-Xa vexo que queres afogar. Levanta!

-Non, non quero afogar. Non me tires á auga. Non sei nadar. Mamá!

Coitado, viu a navalla e xa se asustou. Tiña que habelo tirado ó mar, para ver como pedía axuda, para rirse un bo cacho de el. Toalla e mp3 incluído. El é o amo. Veno e escapan correndo co medo. Sen embargo, el non ten medo a nada. Non hai ninguén que se atreva a pararlle os pés. Non se atreven nin a falarlle, porque el é o amo. O amo da praia "As Candelas", o amo do verán, o amo do mundo.

Buscou unha sombra no areal para poder durmir. Bah, que toalla máis cativa! Tiña que haber collido a da nai. Que sono! Onte foi moita festa a que se montou. Que rapaza máis guapa a de onte. Din que vive en Xorneiro. Mañá mesmo pillo por aí unha moto e tiro para alá. Que guapa. Bah, que música máis noxenta! Estou por tirar o mp3 á auga. Bueno, parece que estas cancións están mellor... Hoxe comeza unha nova vida. Esta noite será perfecta. O ceo estrelado todo para min.

"Luciño" para a familia, "Lucifero" para os amigos, "Fosforillas" para os amigo pedantes, por algunha asociación que el non chegaba a entender. Pero gustáballe o nome: "Fosforillas". Aínda que tamén lle gustaba "Lucifero". Si, non estaba mal. O amo do inferno. O indestrutible. O rei do mundo que agora quedaba durmido entre os asubíos de Scorpions. "Take me to the magic of the moment on a glory night / where the children of tomorrow dream away / in the wind of change".

Cando un durme non existe. Déixase levar por algún camiño imaxinario, por conversacións sen sentido. Ás veces pásase mal e atópase un metido nun oco sen saída ou dentro dun coche incontrolable que marcha cara atrás ou ve inmóbil dende a ventá da casa como uns árabes ou uns monstros invaden e destrúen a vila. É alleo ó ruído da vida e só oe palabras incoherentes, xamais pronunciadas, que golpean os miolos. Cando un durme non se decata de que é arrastrado polo mar. Tan só se volve á vida cando o corpo xa flota na auga, cando xa é imposible volver á orela, cando xa non se da pé, cando se decata un de que non sabe nadar.

Cando se está afogando hai moito tempo para pensar. Os pulmóns inchan e a boca ábrese en busca de algo que non vai atopar debaixo da auga. Pero o cerebro pensa. É inevitable acordarse da nai preocupada que está esperando fronte á porta. A súa pobre nai que estivo a piques de morrer. A vida déralle a Fosforillas unha segunda oportunidade. Unha oportunidade para mellorar, para pasar máis tempo ca súa nai. Unha oportunidade rexeitada. Pensa tamén na moza guapa da festa. Pensa no verán, que aínda apenas comezara. No sol, nos amigos, no rock and roll da tasca das Candelas, no wind of change. Pensa que, tal vez, agora mesmo, sexa noite, unha noite estrelada. A derradeira noite estival. Mamá, perdón...

Un corpo-víctima flotaba morto nas augas tranquilas, lonxe de todos. Ó carón flotaba tamén unha nota cunha mancha negra no centro e unhas letras que apenas se podían ver: "Marcho para non volver, porque agora son libre".