Nunca mais!, dixo o home (Baseada nunha historia real, recollida no Baixo Miño)

Dende hai tanto tempo

como se pode lembrar,

na maxia dunha noite de Xuño,

meigas e trasnos traen o mal.

A desorde representa o demo,

que todo tenta estartelar,

os galegos pra defendermonos,

acendemos fogueiras no San Xoán.

Por iso era e é de moita tradición

que os mozos máis dados a troular,

roubaran as cancelas e os carros,

xuntándoos no adro, ou onde cadrar.

Daquela, aquí vivía un paisano,

co que gustaban os mozos brincar,

e todos, sen faltar un só ano,

carro e portal lle levaban pasear.

Probou de tódolos xeitos:

amarrando as rodas ó chan,

atando coa corda o eixo,

pra que non o puideran rodar.

Outro ano encadeouno ó cuberto,

e colgoulle nos fumeiros campás,

pra conseguir que fuxiran os mozos,

cando el oir e os fora espantar.

Aínda así lle marchaban co carro,

sen que o dono puidera espertar

e á mañá coma tódolos anos,

cancela e carro ben lonxe a buscar.

O home co xenio dun demo,

ameazou por todo o lugar

ese ano sería o derradeiro

que á súa casa o irían burlar!

Pasaron os meses nun chimpo,

e outra vez chegou o San Xoán,

xa o labrego tiña ben pensado

O que facer para o carro gardar.

Os mozos moi ben avezados,

tódolos trucos coñecían xa,

argallaban con moito segredo,

o itinerario que írían tomar.

Cando a aldea pegaba no sono,

xuntábanse en reunión popular,

acordaban o seu percorrido

de falcatrúas para troulear.

Mentres, o home no carro, deitado,

agardaba coa machada na man,

un ollo mantíñao aínda aberto,

o outro comezáballe a pechar.

Os rapaces apolados no valado,

Vixiaban, por se o home espreitrar,

cando ouviron os fondos roncexos,

ata o carro, calados, foronse achegar

Durmía o pobre coma un anxo,

con son de tronada ó inspirar,

colleron unha corda polo cabo,

e con risos contidos rematárono de atar.

Así que o carro moveron

O home espertou  a berrar,

botaba tal restra de xuramentos

Que a calquera farían persignar.

Levárono para preto do río,

atado ó carro tivo que ficar,

ata que o sol cos seus raios

trouxo xente pra o libertar.

De tanto que axuda berrou,

Esgotado, comezou a soñar,

baixo as estrelas do limpo ceo

e a caloriña da manta de lan.

Cando espertou lucía un riso,

a rabieira marcháralle xa,

o soño tan belo que el tivo,

o bravo carácter lle veu adozar.

Foi buscar as vacas ó eido,

con elas trouxo carro e portal,

para sempre calou ese conto

do que alguén tentou rexoubar.

E moitos din que dende o feito,

na noite do solsticio de verán,

collía unha manta baixo o brazo,

e con ela marchaba ó río a soñar.

Nunca máis lle levaron o carro

Nunca máis tampouco o portal

Nunca máis tivo un pesadelo

Na noite máxica do San Xoán.