
Se che gusta Redelibros e queres axudarnos a medrar, engade un banner na túa web ou blog.
Redelibros alberga unha base de datos de máis dun millón de fichas de libros. Entre eles podes atopar dende as últimas novidades ata libros descatalogados ou noutros idiomas. Atendendo á nosa filosofía de espazo común, esta base de datos está aberta para que poda ser consultada por todo o mundo, sen necesidade de rexistro previo, e facer todo tipo de procuras e seleccións dende o buscador.
Como usuario rexistrado, ademais poderás valorar cun sistema de estrelas ou escribir os teus comentarios. Ambos poden consultarse na ficha de cada libro.
Coa vosa axuda queremos conseguir que a base de datos sexa o máis completa posible. Se non atopas algún libro, e queres engadilo, podes usar este formulario. Se botas en falta calquera dato relevante, ou atopas algún equivocado, podes editar a ficha do libro usando a opción “Editar detalles do libro”
Neste apartado poderás compartir textos (poemas, relatos, novelas ou o que sexa), escritos por ti ou por terceiros, que creas poidan ser de interese para o resto dos membros. Obviamente, tamén poderás ler, comentar e valorar os publicados por outros usuarios.
Se escribiches un libro e queres publicalo, Redelibros pódeche axudar. Nesta páxina atoparás unha completa guía de edición na que che explicaremos, paso a paso, que facer para ver o teu libro publicado. Tamén atoparás aos nosos provedores recomendados para cada proceso.
Nesta sección poderás coñecer de preto aos autores que pertenzen á nosa comunidade. E, se o desexas, tamén poderás adquirir algúns dos seus libros.
As ferramentas de "opinión" permítenche dispor de espazos onde compartir a túa opinión ou coñecer a do resto dos usuarios.
As ferramentas de "anuncios" permítenche comunicar ou informarche de eventos ou clasificados a través de Redelibros.
As ferramentas "multimedia" permítenche compartir e visualizar fotos, vídeos e arquivos de audio co resto de redelibreiros.
As ferramentas de "membros" permítenche atopar a outros usuarios de Redelibros ou invitar a outras persoas a formar parte da rede.
Nesta sección atoparás artigos dos nosos colaboradores (críticos, autores, editores, expertos, etc.) que che brindarán distintas perspectivas sobre a literatura e o mundo editorial: análise de xéneros, reseñas de obras concretas, estudos sobre actualidade editorial, traballos sobre autores destacados, etc.
Actividades que teñen premio. Concursos organizados polos nosos colaboradores ou polos propios usuarios para potenciar a creación literaria, audiovisual e artística. Unha sección que dá moito xogo.
Unha páxina que contén a moitas: os principais focos de información cultural do país, blogs, axendas culturais, páxinas de editoriais, seccións de cultura en prensa... Ofrecémoschas sindicadas por rss, automaticamente actualizadas e reunidas para a túa comodidade.
Colaborar e participar na rede ten premio: os redepuntos, que irás acumulando coa túa actividade. Poderás cambiar gratuitamente os teus redepuntos por libros na nosa tenda.
Queremos mostrar o noso agradecemento a todas as persoas, empresas e institucións que co seu gran esforzo e participación apoiáronnos e séguennos apoiando cada día para crear un espazo galego de literatura en Internet.
Se estás interesado en colaborar, ponte en contacto con nós.
Una guerra entre hermanos, un conde avaro y mercenarios dispuestos a saquear el patrimonio de España. La Guerra Civil se convirtió en un escenario idóneo para esquilmar el patrimonio de un país. “Ladrones de historia” es un trepidante thriller de espías, persecuciones y asesinatos con un desenlace frenético y sorprendente que nos adentra en uno de los episodios más negros de España.
Con la guerra como telón de fondo y al tiempo escenario de la novela, “Ladrones de historia” nos arrastra con maestría a ese episodio oscuro y desconocido de nuestro pasado, basado en hechos reales y reconvertido en una trepidante novela de aventuras.
Rudolph van der Gobbler, un acaudalado conde suizo, decide apoderarse del patrimonio artístico español, aprovechando los momentos de convulsión política y bélica. Mercenarios dispuestos a saquear , robar y asesinar, y españoles dispuestos a atraparlos y darles caza en una persecución "a muerte". La Guerra Civil Española no sólo fue sanguinaria con sus ciudadanos, se convirtió en una oportunidad para robar lo que es de todos, nuestro patrimonio cultural.
Un momento único para Ladrones de historia, un thriller trepidante.
"Pablo Núñez regresa al género de aventuras con un giro inesperado: una novela policíaca ambientada en la Guerra Civil. Pero no estamos ante una historia bélica, sino ante una emocionante trama detectivesca"
Marta Rivera de la Cruz
Finalista del Premio Planeta con “En tiempo de Prodigios”
"Ladrones de Historia es una novela magistral, donde familia, arte y tragedia se mezclan en una obra imprescindible y mágica. Hacía mucho tiempo que no leía una novela tan ambiciosa y que me haya llegado tanto al corazón"
Juan Gómez-Jurado
Ganador del Premio Torrevieja con “El emblema del traidor”
Premio Frei Martín Sarmiento 2012.
Xa á venda a QUINTA EDICIÓN 

Xacobe, Paula, Jaume e Candela, e o resto dos seus compañeiros de clase, protagonizan a aventura de percorrer o Camiño de Santiago durante dezaseis días. Coa mochila ao lombo, combinando traxectos a pé e desprazamentos en autocar, estes mozos e mozas peregrinos do século XXI percorrerán un itinerario cultural fascinante que os levará dende Somport, un porto de montaña no Pireneo de Aragón, situado preto da fronteira francesa, deica a catedral de Compostela, onde está a cripta do apóstolo. Mais no comezo da súa viaxe, un dos monitores que os acompaña, un personaxe moi peculiar, alértaos de que un perigo sobrevoa a cidade compostelá. Será certo?
O xardín das pedras flotantes, a obra de Manuel Lourenzo González, gañadora do XXV Premio Xerais de Novela, é o relato dun amor extraordinario de dous adolescentes, Simón e Anabel, marcado por unha historia xenealóxica, que arrinca desde a Idade Media e nos conduce até a actualidade. Unha historia fermosa gobernada por unha gran imaxinación e ateigada de riquísimas crónicas que acaban encaixando na engranaxe da novela coa precisión da maquinaria dun reloxo. Botando man de elementos da literatura fantástica ou da traxedia e sen esquecer nunca un sutil e estimulante sentido do humor, esta novela podente homenaxea esa literatura que viaxa de Lovecraft a Poe, e adobíase, desde as roupas da contemporaneidade, cos intensos sentimentos humanos que o amor provoca nos comportamentos dos personaxes. Desde o discurso memorialístico inicial, que o personaxe realiza e que preside toda a narración –orixinándose moito antes da súa propia infancia– até o desenlace final, o lector non perde de vista en ningún momento que a historia de Simón e Anabel é o auténtico motor que tece o entramado singular desta novela entretida, viva, vizosa e sedutora.
El libro de los abrazos, uno de los libros más exitosos de Galeano, obra genial tanto por su originalidad como por su capacidad expresiva, impactante más si cabe por la sencillez con que está escrita.
Abrir ou pechar o torrente dos desexos, como se se tratase dunha billa. Un sinxelo acto de desinhibición nun tempo de desinhibición. Aínda que Lena non entendía de billas, porque nunca lle interesaron, degoxaba desexar sen inhibicións, entrar nun bar de copas e follar con outro descoñecido sen máis, sen esperar nada a cambio, só contacto físico. O corpo de Lena é un receptor de mensaxes que a maneira de impulsos eléctricos a percorren enteira. Agora mesmo, a catro pasos da súa casa, está excitada polo simple contacto do aire morno deste novo verán. É previsible: nada máis chegar collerá o consolador e as sabas serán testemuñas dun lecer íntimo. Íntimo e pracentero.
Lena tivo dous orgasmos seguidos co descoñecido que atopou onte nun pub. E iso que follaron incomodamente nos aseos de mulleres, en silencio e medio espidos. Para ela aquilo foi excitante. Cando menos excitante. Posesión, paixón desenfreada. Sen dúbida, o mellor foi a ausencia de culpabilidade. Cando remataron ela decatouse de que o home estaba satisfeito: unha muller fácil e mais un bo traballo. Ela sorriu e colleulle a pirola, coas dúas mans. Xogou con aquel membro fláccido e brillante un anaco, ata que notou que o sangue empezaba a acumularse de novo. Daquela marchou, sen sentimento de culpabilidade.
Desde hai un tempo a Lena cústalle traballo adormecer. Está desconcentrada no traballo, na rúa, estea onde estea, faga o que faga. Non lle apetece saír da casa. Péchase. Malia que é verán e a vida parece bulir fóra. Despois da xornada laboral acomódase no seu cuarto e os seus ollos levitan pola pantalla do ordenador, de páxina web en páxina web. Conectada na Internet non colle sequera o teléfono cando alguén chama. E de cotián remata a sesión na rede cunha peli porno. Lena descubriu unha páxina web dedicada ao porno para mulleres e está enganchada, ou mellor dito, é unha adicta. De feito, onte, cando follou con aquel descoñecido no pub, Lena repetiu, unha detrás de outra, as posturas dunha das pelis que baixou desa web. Posesión, paixón desenfreada de muller. Íntima e pracentera.
A sensación de baleiro é desesperante para Lena. Ausencia de motivación nun mundo onde os únicos que tiran adiante son os triunfadores. Ela, porén, é unha triunfadora. Catedrática de dereito civil antes dos trinta, Lena seguiu os consellos do profesor Francisco e renunciou a un vello soño, exercer de avogada pola súa propia conta. Francisco, segundo Lena, é un home atractivo en todos os sentidos. Non puido evitalo, sentiuse atraída por el, coma quen di, nada máis velo. A súa relación, se se lle pode chamar así, remóntase xa a dez anos. Lena está convencida de que, no fondo, onte follou con aquel descoñecido porque se asemellaba a Francisco. Foi velo de pé na barra e notou como a lascivia a invadía toda. O home mirouna cun interese manifesto mentres remataba un whisky sen xeo. Lena foi onda el. Non houbo palabras. O descoñecido depositou o whisky na barra e, sen máis preámbulos, Lena bicouno nos beizos.
Francisco Barreras non deixou á súa muller. Lena nunca llo pediu porque estaba segura de que o señor reitor e primoxénito dunha próspera familia de empresarios non arriscaría a súa estabilidade por unha muller nova. Lena tiña dezanove anos cando empezou a deitarse con Francisco. El pasaba dos cincuenta. Lena sabía, desde o momento que aceptou ir cear con el, que Francisco sería in eternum o marido de Carmela Brufe, filla dun armador portugués socio dos estaleiros Barreras. Co matrimonio de Francisco e Carmela quedou selado un acordo entre homes de negocios, como se fose un pacto do medievo. Francisco converteuse no referente dos Barreras-Brufe, ocupación que desde aquela combina co cargo de reitor. Trátase dun home que sabe delegar e alterna ben a empresa privada coa pública. E tamén xestiona ben a súa muller e mais as súas amantes. Lena non foi e non é a única amante do primoxénito dos Barreras. Ela sábeo. Xamais aspirou á exclusividade do profesor, cos anos mentor e colega. Non lle importa o máis mínimo que Francisco se deite con outras, todo o contrario. Ás veces, compartiron amantes. A Lena excítalle especialmente sentir unha lingua feminina no seu sexo.
Abrir ou pechar o torrente dos desexos, como se se tratase dunha billa. Un sinxelo acto de desinhibición nun tempo de desinhibición. Pero Lena non é capaz de cumprir esoutro desexo: romper as cadeas que a atan a Francisco... Chegou un novo verán e non o consegue.
EL PARAISO PERDIDO
La Gaceta de Cádiz, 30 de junio de 2012.
La Guardia Civil ha interceptado a los ocupantes subsaharianos de una patera que volcó a escasos metros de la costa en la playa de Bolonia (Tarifa). Salvamento Marítimo fue avisado de la presencia de la patera por el buque que hace la travesía Algeciras – Tánger que le avistó a unas 5 millas al sur de Punta Carnero.
Entre los ocupantes se encuentra una mujer embarazada que dio a luz en la misma playa y fue trasladada en ambulancia al hospital de Algeciras.
Aturdida, desorientada, sin fuerzas incluso para hablar Aysha oye los murmullos de gente a su alrededor y siente como dos sanitarios uniformados llevando guantes y mascarillas blancas protegiendo sus bocas la colocan en una camilla y la introducen en una ambulancia. Semiinconsciente estira el brazo para cerciorarse de que su bebé está ahí con ella, lo palpa y una sonrisa se dibuja en su cara mientras los azulados flashes de la luz de la ambulancia iluminan la oscura carretera. Lo ha conseguido, su prometedor sueño europeo se ha cumplido, su travesía de miles de kilómetros por África ha valido la pena, ha llegado al paraíso.
Adormecida pero percibiendo el estridente eco de la sirena de la ambulancia empieza a recordar la historia que guarda su retina, todo comenzó hace 18 o quizá 19 meses, no puede recordar con exactitud.
Era la época después de la crecida del río Níger en su pueblo natal de Segou al sur de Mali. Su padre llevaba un tiempo diciéndole que debía casarse con Rachid, un primo de él veinticinco años mayor que Aysha que sería la solución a las penurias de la familia.
Aquella noche le amenazó con echarle de casa si no consentía en casarse con él. Llorando en su colchón junto a su hermana menor Maryah deciden emprender su marcha a pie. Han oído hablar de “subir” a España. Sería un recorrido increíble, lleno de riesgos pero con una recompensa fantástica, un brillante sueño, el paraíso. Recogen sus escasas pertenencias en sendas bolsas de tela de flores que ellas mismas habían confeccionado en un taller organizado por la Media Luna Roja . Meten sus zapatillas nuevas, su collar de abalorios de plástico y unas fotografías familiares. En el silencio de la noche abandonan su casa.
Sus recuerdos se pierden en los innumerables lugares que ha cruzado, Markala, Mopti, Tombuctú y el trágico Taoudenni en Mali donde Maryah empezó a sentirse mal, tenía dolor de cabeza, se encontraba cansada y no pudo proseguir la marcha junto a los compañeros que habían encontrado en su aventura. Pronto comenzó a vomitar, a tener escalofríos y fiebre intermitente. Tres días después murió. Le dijeron que víctima de la malaria.
Desesperada, sola Aysha prosiguió la marcha a pie, guiada solamente por su instinto de supervivencia. Ya había atravesado grandes extensiones desérticas, se había ocultado durante el día entre matorrales espinosos para proseguir su travesía de noche sin ser vista.
De pronto su mente se detiene en Chenachene en Argelia, allí conoció a Diya en el barracón donde dormían hacinados tras recolectar aceituna. Tenía que ahorrar para costearse el pase que le permitiría zarpar para España. Juntos continuaron su camino hacia el norte; Adrar, Abadla y por fin Beni Ounif, la frontera con Marruecos. Ya se encuentran en la antesala de sus sueños y se olvidan de las penalidades pasadas, del hambre, del frio, del cansancio. Además descubre que está embarazada y empieza a acariciar la esperanza de una nueva vida llena de felicidad y bienestar en la Tierra Prometida.
Sus recuerdos del trayecto a través de Marruecos son felices, Fignig, Bon Arfa, Fès y finalmente Tánger. Tenían que ocultarse de las autoridades que les deportarían de nuevo a Mali pero viajaban con gente que conocía todos los trucos para llegar.
En la estación de autobuses de Tánger se les acercó un hombre que les propuso contactar con el patrón de una embarcación con la que podrían “bruler” la frontera. Tenían que abonar 1500€ cada uno antes de zarpar y les condujeron a un local donde ya había otras muchas personas. Sólo quedaba que el patrón decidiera el momento apropiado de zarpar.
Una mañana les congregaron en la playa de Ksar Seghir, desde allí podían divisar la similitud de paisaje de Djebel al Tarik, que los españoles llaman Gibraltar y comprobar que solamente les separaba el estrecho, un corto trayecto de 14,4 Kilómetros , el último obstáculo para su sueño.
La mañana estaba soleada pero no extremadamente calurosa y soplaba viento del sur cuando les ordenaron correr hasta la embarcación.
De pronto a Aysha le invadió el pánico, quiso retroceder pero fue empujada hacia adelante y se vio en una vieja patera de madera sobrecargada intentando mantener el equilibrio para no caerse al agua. No sabía nadar y el miedo se apoderó de ella, nadie llevaba chaleco salvavidas excepto el patrón. Intentó tranquilizarse, la travesía sería corta. En un descuido se quemó la pierna con el fuel del motor. Las horas transcurrían lentamente y después de 16 horas el nerviosismo era patente, algunos vomitaban y otros les sujetaban la cabeza para que no cundiera el pánico. Avistaron un pesquero y les saludaron, esto les hizo renacer la alegría y la esperanza hasta que divisaron la costa, estaban a unos 300 metros y había fuerte oleaje. Siguieron avanzando hacia la playa, a escasos metros el patrón les obliga a lanzarse al agua. Muchos caen como “fardos” al agua presos de la tensión y el miedo. La embarcación zozobra, una fuerte ola les sorprende y la patera vuelca.
Aysha estaba temblando tumbada en la arena húmeda incapaz de moverse. Temblores intensos y eléctricos por los nervios, la emoción, el miedo, el frio o la humedad. Un fuerte dolor abdominal le sacudió todo su cuerpo, vio los ojos grandes de Diya que le pedían que tuviera valor, su periplo había terminado.
Los momentos siguientes fueron de gran confusión, algunos corrieron tierra adentro pero la mayoría estaban siendo ayudados a salir del agua y esperaban sentados en la arena arropados con unas mantas rojas. Perdió la noción del tiempo hasta que nació su hijo ayudada por personal de la Cruz Roja.
El llanto de su bebé le sacó de sus recuerdos, habían llegado al hospital pero ella estaba exhausta, sentía fuertes dolores y su mente no estaba clara.
La Gaceta de Cádiz, 1 de julio de 2012
Ha fallecido en el hospital de Algeciras la inmigrante ilegal de la patera que ayer fue interceptada por la Guardía Civil. La mujer de origen subsahariano tenía veinte años y posiblemente falleció como consecuencia de una fuerte infección al dar a luz sin las condiciones necesarias y tras una dura travesía. Protección de menores de Cádiz se hará cargo del bebé.
Obsérvoa, sei que tamén ela a min. Non podo deixar de mirala. Estou seguro que ela tampouco me pode quitar o ollo.
A calor pégame á roupa da cama sobre a que estou sentado, e eu non podo deixar de fitala e sentir como ela fai o mesmo.
Ningún dos dous atrévese a dar o paso e avanzar. Ó final ela abandona pero eu non deixo de mirar para o lugar onde estaba fai un intre. Gardo a esperanza de que retome a súa posición, de tela outra vez diante para tomar por fin a iniciativa. Despois duns minutos desisto, apago a luz e tento durmir a carón da miña muller. Penso en todo o tempo que levo xa perdido e pecho os ollos. Tiña que ter levado eu a dianteira e acercarme a ela. Non se pode ser tan tímido.
O sono non quere chegar. Faise de rogar. Érgome e vou a cociña na procura dun vaso de auga, polo corredor penso nela. A auga, do tempo, refréscame un pouco e decido pechar a fiestra, nese intre paréceme vela pero no é máis que unha sombra furtiva. Non podo sacala da cachola. Agora, no silencio da noite, paréceme ata que a escoito o cal sería toda unha milagre por que o certo é que teño menos oído que unha pedra.
Dáme a min que a cousa comeza a ser unha obsesión...Agh! Por que tiven que pensar nesa verba? Agora tampouco son quen de quitar unha estúpida canción dos meus miolos.
“Noooooo, no es amor lo que tu sientes se llama obsesión. Una ilusión en tu pensamiento
Que te hace hacer cosas...” Puff, fora da miña cabeza, fora.
O certo é que si no seu momento tomase a iniciativa a cousa xa tería rematado. Seino ben. Si, non me cabe dúbida de que a miña compañeira non lle tería parecido ben que me erguera para <<atendela>>, pero dese xeito todo tería rematado e eu, probablemente, neste momento estaría gozando dun plácido soño. Outra solución pasaría por ter a fiestra pechada todo o día, o mesmo que a persiana. Baixala ben ata que non entrase nin a primeira raiola de sol. Pero a calor manda, durante o día é sinxelo facelo, pero pola noite enclaustrados dese xeito poderíamos abafar de calor.
De novo sentado na cama tiro do pelo unhas cantas veces; Ollo para o que quedou entre os dedos, é algo natural, crédeme.
Si, voume erguer a buscala. Non, non, non. Voume deitar. Mañá é outro día, teño que durmir
Outra vez paréceme escoitala. Prendo a luz e, de novo, miro para o lugar onde se atopaba. A miña dona rebule na cama ameazando, como mínimo, noite de sofá. Pero o sangue non chega o río. Ela da un par de voltas e segue a roncar. Se cadra por iso liscou, decatouse da presencia da miña compañeira e liscou da súa atalaia, por iso deixou de observarme. Desboto lixeiro esa posibilidade. Topábase demasiado ensimesmada con migo como para vela a ela.
O reloxo marca a unha e corenta e cinco o que quere dicir que son as dúas e corenta e cinco. Nunca cambio a hora, paréceme unha gran perdida de tempo.
Érgome de novo e vou a cociña, abro e pecho a neveira de xeito compulsivo. Do mesmo xeito que aumento o peso que teño na peneira sobre un futuro labneh. Goréntame o laneh, e voume outra vez para o cuarto.
Mentres cruzo o corredor sorrío por que penso que xa a teño esquecido, pero decátome de que o pensar iso é paradoxal, é unha contradición.
Déitome na cama e, co propósito de que sexa a derradeira vez,, boto un ollo ó recuncho onde a vira.
A miña sorpresa é inmensa. Alí está de novo. Desta volta non a podo deixar escapar. Érgome silandeiro e achégome moi a modo a ela., o máis preto que podo. Agárroa cun movemento lixeiro e tras zarandeala bruscamente, con forza, bato con ela no chan. Para rematar o asunto písoa reiteradamente coa zapatilla.
De súpeto o silencio, non se escoitan os ronquidos da miña dona polo que quedo quieto co pé de riba da “ocupa”.
Provocoume, si, si. Teño escusa. Miroume mal, e iso non se lle fai a un home sen vacacións de verán. Mereceu a malleira, mereceu que esmagase. Si, foi unha zurra en defensa propia...
...Definitivamente perdín o norte. As tres da madrugada e inda sen durmir. Miúdo día de fábrica agárdame. Aquela merda de mosca púxome dos nervios. Mereceu que a esmagara.
Harmonia Macrocósmica. Andreas Cellarius. 1660
Publicado 11 Marzo 2012
Todos conoceis ya mi pasión por los atlas antiguos, os presento a Harmonia Macrocosmica del matemático y cosmógrafo Andreas Cellarius que es uno de los más espectaculares atlas cosmográficos de la segunda mitad del siglo XVII. Fue publicado por Johannes Jansso...
Publicado 07 Febreiro 2012
Hoxe celébrase o bicentenario do nacemento de Charles Dickens (7 febreiro,1812 -9 xuño, 1870). Moitas institucións e organizacións de todo o mundo desenvolveron eventos para conmemorar este aniversario especial e paréceme unha boa idea que redelibros se some a esta...
Espazo de reunión e debate dos aficcionados á novela histórica. Se buscas unha recomendación para as túas próximas lecturas ou queres comentar o último que liches, este é o teu sitio...
Únete á fraternidade do último dragón galego e descubre a triloxía fantástica de Dragal
Hola a todos de redelibros,
Es mi primera intervención y espero hacerlo en el lugar adecuado.
Como soy una entusiasta de los mapas antiguos creo este nuevo grupo para ver si hay alguien más que comparte esta afición.
Me gustaría presentaros un precioso atlas portulano de 1547. "Atlas Vallart", es anónimo y contiene 15 cartas marinas o naúticas y tablas de declinación.
Algunas de estas cartas presentan anchos bordes ilustrados. utiliza tinta negra o roja en la nomenclatura y dorada para los nombres de área. La masa terraquea está bordeada en color y las islas son azules, rojas o doradas. Inserta numerosas rosas de los vientos en cada carta con la red usual de 32 lineas de rumbo en tinta negra, roja y verde para las principales direcciones. Muestra la escala de latitud numerada en los márgenes (izquierdo o derecho) y están profusamente adornadas con diferentes escenas como barcos o monstruos marinos.
Un curioso detalle es que están orientadas con el sur hacia arriba. El atlas fue probablemente realizado por un cartógrafo portugués a juzgar por la influencia portuguesa en los nombres geográficos en Dieppe, Francia.
Las cartas marinas 14 y 15 parece que están realizadas por una persona distinta ya que difieren en la técnica cartográfica y en el estilo artístico.
En la hoja de título, debajo de una esfera orlada aparece el nombre Nicholas Vallart de Dieppe, 1547 que pudo ser su primer propietario y cuyo escudo de armas aparece en la carta número 11, plateado atravesado por un aspa negra o roja, 5 besantes y encabezado por una estrella negra.
Si alguien está interesado y quiere disfrutar de este atlas digital simplemente tiene que mandarme un correo electrónico. Está en alta resolucción y lo regalaré hasta el día 31 de enero de 2012, después de esta fecha cobraré una cantidad simbólica por cada mapa.
Espero disfruten de este atlas.
Quiero presentar un nuevo atlas completamente diferente al anterior. Se trata del “Colton’s General Atlas”. Colton, G. Woolworth después de publicar varios mapas de bolsillo, de pared y guías realizó su primer “Atlas del Mundo” en dos volúmenes en 1855 y 1856, pero en 1857 lo redujo a un solo volumen con el nombre de “Atlas General”. Es un excelente atlas, uno de los más precisos del momento. Realizó varias ediciones hasta el año 1888.
Los mapas a todo color están enmarcados dentro de un borde ornamental, coloreados a mano en tonos pasteles, verdes, rosas, amarillos…
Ya sabeis que si alguien está interesado en tener estos mapas digitalizados en alta resolución no tiene más que mandarme un email y gustosamente le enviaré algunos mapas. También podeis adquirirlos en su totalidad a un precio simbólico.
¡Disfrutad de este nuevo atlas! He cargado unas fotos de mapas para que veais cómo son.
Pois supoño que aquí se lle pode dar cabida a todo o que pensemos dos ilustradores, non so infantis, se non dos que se encargan de portadas e de láminas etc.. aportadas ó eido da literatura. Que opinades?
Aquí ata o
Atlas anti
Redelibros |
Libros e textos |
Opinión |
Anuncios |
Multimedia |
Membros |
Seccións |








