Hola a todos:
As redes sociais é o tema que vou tratar pois paréceme moi interesante. Como todo comezou sendo unha iniciativa emprendedora pero agora convertiuse nun elemento importante da sociedade actual. Eu estou ben a favor destas redes pois permiten a xente expresarse e falar con outros e compartir as súas fotos
                                                         GRAZAS, att:

                           Dann Stevenson

-As bodas con foguetes sempre acaban a cachetes
-Non vender tantas flores
-Por San Xoán a Sardiña molla o pan
-Ir en calquera caroo á misa
-De tal pau tal racha

Unha gaivota rachou o silencio da mañá. Durante toda a xornada estivera voando sobre a praia, agardando a que o raparigo saíse da auga con algunha captura. Todos os días desde había semanas estableceran un acordo non pactado, e desde aquela, realizaban sempre o mesmo ritual. O mozo erguíase cedo, chegaba descalzo correndo pola area, e penetraba no mar na procura de peixes. Após un intre volvía á praia coa súa presa e limpábaa sobre unha rocha; daquela deixaba os restos para ela. Chamáballe Soa.

Como tantos outros días, o raparigo mergullouse nas augas coralinas para que o mar espertase os seus sentidos. Aquilo era como atravesar unha porta que levaba a outro mundo, unha finísima membrana separábao daquel lugar inzado de vida, tan misterioso, tan colorido cos seus reflexos dourados... tan alleo a el.

Soa volveu berrar, impacientándose pola demora daquel día. Logo trazou varios círculos no ar, xusto sobre a zona de pesca. E cando pensaba que naquela ocasión ficaría sen almorzo, unha choiva de pingas brillantes xurdiu do océano e o raparigo emerxeu triunfante. O sorriso no seu rostro indicaba que fora unha gran captura, unha como nunca vira.

—Avó! Mira o que atopei! —berrou desde a auga mentres sostiña no alto o trofeo con ambos os brazos.

O ancián aguzou a vista canto puido, os anos non lle conservaran os ollos tanto como el querería, mais así e todo, o que distinguiu nas mans do seu neto fíxolle cambiar o xesto.

O mozo nadou até a beira con dificultade, pois a captura era realmente pesada.

—Avó! Olla! —dixo mentres soltaba a pesada carga aos pés do ancián—. Non... é... preciosa? —faltáballe ar e sobráballe emoción.

Sobre a area descansaba unha campá dourada, tan exquisitamente tallada que non parecía obra dun ser humano, senón do propio océano. Ao seu redor graváranlle signos e caracteres que espertaban en quen a ollase recordos de tempos moi afastados.

—Ten que ser de ouro. E fíxate... ten sete xoias —anunciou o raparigo cada vez máis recuperado do esforzo.

Mais o ancián non respondeu. Deixou a peza de madeira que estivera a tallar toda a mañá e limitouse a esculcar moi lonxe, talvez no horizonte, ou talvez no seu interior.

—Somos ricos, avó! Poderemos ir vivir á cidade. É que non te alegras?

—Sabes que é iso? —preguntou o home deixando de súpeto a un lado as súas cavilacións.

—Unha campá avó. O que vai ser se non?

—Certo. Pero é moito máis. É un sinal —dixo o ancián acariñando a súa puída superficie que xa se quentara baixo o sol—. Sabes que día é hoxe?

—Abofé! É o meu aniversario —dixo o raparigo sen entender o comportamento do seu avó—. Hoxe cumpro once anos.

O home sorriu para os seus adentros.

—Así é, once anos. Un número a ter en conta —afirmou—. Para algúns un mal presaxio. Para nós... o caos, a arxila, entendes? Sen forma, sen función. Mais fresca, preparada para ser modelada, pois se non a traballamos secará e estragarase.

—Avó, de que estás a falar? —preguntou o mozo.

—Esa campá vén dun lugar moi afastado —proseguiu o vello—. Dun lugar que xa non existe. E cuxos restos descansan nalgún lugar do océano.

—Que lugar é ese?

—Xa non importa o seu nome. Aquilo que construímos desapareceu e a miña alma xa non desexa lembralo.

O seu rostro reflectiu unha tristeza profunda e afastada. E na súa mirada, o abismo dunha vida alagada de recordos.

—Que sería daquela rapariga? —murmurou para o seu interior—. Que dourados eran os seus cabelos, e eses ollos lila... como os do seu pai.

—Avó, o que che ocorre? Atópaste ben?

—Ás veces, meu pequeno... ás veces, a marea do tempo tráenos recordos que pensabamos que estaban soterrados nas profundas simas deste océano que é a alma -respondeu deixando a un lado aqueles pensamentos—. Mais agora debemos pensar no presente, pois é o noso deber transmitir aquilo que aprendemos. E talvez chegue o día no que a Humanidade estea disposta a aprender.

—O que debe aprender? —preguntou o mozo cada vez máis confundido—. Por que nunca me falaches disto?

—Porque non chegara o momento —confesou o ancián—. Porque non recibiras o sinal.

Ambos os dous ollaron para a campá, compartindo en silencio un momento que o raparigo lembraría toda a súa vida.

—Alquimia —anunciou o home—. O coñecemento do visíbel e o invisíbel. Hoxe comezarás a túa aprendizaxe.

O raparigo non sabía o que responder, escoitara aquela palabra facía moitos anos. Atesourando o recordo xunto aos poucos que conservaba dos seus pais.

—Escoita e aprende as tres regras básicas da Alquimia.

Primeira regra: Toda sustancia ten esencia.

Segunda regra: Todas as esencias son en realidade unha.

Terceira regra: Cada unha das partes dunha esencia é en si mesma parte e todo desa esencia.

—Ten iso algo que ver coa campá? —preguntou o mozo.

—Ten. Pensa en ti mesmo, nas túas mans, nos teus pés. Son parte de ti —explicou o ancián, que sen previo aviso lle arrincara un guecho de cabelo ao raparigo.

—Aiiiii! Iso doeu.

—Olla este guecho, xa non te pertence. Agora é o meu pelo —afirmou o ancián.

—Equivócaste, telo ti. Pero segue a ser meu —retrucou o mozo.

—Así é. Este guecho forma parte da túa esencia, e aínda que xa non estea contigo segue conectado con ela —afirmou o vello—. Precisamente esa unión invisíbel é a que emprega a Alquimia. Esta campá por exemplo, foi creada mediante un procedemento alquímico moi especial. De tal xeito que aínda que a dividas en varias partes, cada unha desas partes mantería a mesma esencia que se estivesen unidas.

—Pero se fundimos a campá e fabricamos por exemplo unha tixola, cambiaría a súa esencia —obxectou o mozo—. Logo sería un utensilio de cociña.

—Moi observador. Así é, mantería certa esencia ligada ao material, ouro neste caso. Pero alterariamos a súa esencia xeométrica —dixo o ancián.

—Esencia xeométrica? Iso quere dicir que a forma dun obxecto garda relación coa súa esencia?

—Exacto. É moi sinxelo. Fíxate neste anaco de madeira —dixo o home á vez que lle amosaba a peza que estivera tallando—. Existen varios graos na unión de esencias. A fin de contas, todo o que vemos está unido en maior ou menor medida. Neste caso, se partimos a peza en dous, ambas as metades están unidas en primeiro grao. Se tallo outra peza coa mesma forma xeométrica e a mesma madeira, estarían unidas en segundo grao. E así, imos afastándonos segundo varíe o material ou a forma. Pero no caso da campá...

Detivo a súa explicación para levantala e observala mellor.

—Neste caso, aínda que a partises e cambiases a súa forma, non alterarías a súa esencia. É dicir, cada unha desas partes seguiría a ser en esencia unha campá.

—Como é posíbel? —preguntou o raparigo ansioso por coñecer máis de todo aquilo.

—Ben, por varios motivos. En primeiro lugar, polo método alquímico empregado e que nun futuro aprenderás. E en segundo e máis importante, polo somnium —explicou o avó sinalando unha das xoias carmesí que adornaban a campá.

—Somniun? Pensei que serían diamantes ou rubís... ou algunha outra pedra preciosa —dixo o mozo—. É valioso?

—Máis valioso que calquera outra xoia. Pero non te trabuques, o somnium non é ningún tipo de mineral.

—Logo que é?

—Todo ao seu debido tempo. O que debes aprender agora é como funciona a súa esencia —dixo o ancián—. A súa esencia non é como a do resto de materiais. No somniun non importa o tamaño, a forma ou a distancia á que se sitúe. A súa esencia considérase sempre de grao cero. É dicir, que cada un dos seus fragmentos, aínda que estean separados, considérase que están unidos sen distancia nin tempo entre si.

—Coido que me perdín —aclarou o neto—. Todo isto é demasiado complexo. Que utilidade pode ter todo isto?

—Utilidade? —exclamou o ancián—. Non podes nin imaxinar cantas. Controlando as esencias podes modificar a materia, alterar o propio espazo-tempo. A Alquimia non altera as leis da física, simplemente elúdeas mantendo o seu equilibrio.

—Quero saber máis sobre ela, avó —dixo o raparigo seriamente convencido—. Estou certo de que con Alquimia algún día atoparei de novo ese lugar do que me falaches.

—Todo ao seu debido tempo, Giuseppe —respondeu o ancián—. Quen sabe o que che deparará o destino? Mais lembra que, leve onde te leve, a nosa esencia sempre estará unida.

Giuseppe nunca puido imaxinalo. Nunca se atreveu a soñar con aquela viaxe até que os seus ósos foron vellos e a tristeza o empurrou a emprendelo. Mais o que atopou, aquilo que aprendeu no seu camiño, o destino desa vella campá e dos sete martelos dourados, iso poucos o saben, e ademais... esa é outra historia.

- Si eu son Ti e ti es Eu, quen é el?-

O subir e baixar da marea facíalle cóxegas entre as dedas dos pés. A primeira intención era a de separarse e poñer area de por medio co mar pero, tras pensalo uns segundos, decidiu que esa friaxe lambendo a pel era un bo recordatorio de que seguía viva. Volveu deitar a mirada sobre a liña perfecta do océano e buscou aquel invisible sol que xa non a quentaría máis. Onde van os días cheos de luz? Non se supón que sempre han estar aí? Pode que se agochen nalgún curruncho da nosa alma, xunto cos recordos felices e as cantareiras gargalladas dos cativos. Porque no fondo, trátase diso, non? De fotografías felices que enchan o noso álbum e que podamos revivilas sempre e cando queiramos.

Ergueu a mirada ao decatarse que se perdera na observación dos grans do chan e que estaba deixando de gozar do ceo azul. Xa caera nese erro mil veces na súa vida e prometérase non cometelo de novo. 'Sempre adiante, sempre busca a luz.' iso era o que lle repetía sempre a súa nai para enfrontar o día a día e non fuxir dos problemas. É incrible có que nos quedamos da xente que se nos vai. Un xesto típico da súa faciana, pequenos comentarios, unha caricia... sinxelos detalles que os facían especiais e únicos para nós.

Decidiu que xa tería que estar caendo a tardiña e que aquel odioso e invisible sol debía estar baixando sobre a ría. Como se estivese obrigada a acompañalo, botou a andar cara o extremo oeste da praia. Dubidou se sería boa idea meterse na auga e ir paseando á vez que mollaba as pernas pero, non sabía moi ben porque, algo impedíalle entrar no mar. Mirou, sen entender, a fronteira de area mollada que a mantiña pechada en terra. 'Sempre adiante' Meneou a cabeza e, ignorando á súa carcereira, proseguiu en paralelo á costa.

Non levaba moito avanzado e cruzóuselle un cativo correndo cun enorme balón de plástico. Que estraña sensación produce ver correr a un neno levando unha bola catro veces máis grande ca el. Segundo como se mirase podería parecer que era a enchida esfera flotante a que levaba ao rapaz. Tivo que deterse bruscamente para non tropezar con el e lanzoulle unha mirada de reproche que foi totalmente ignorada.

-”Non ves que estivestes a punto de chocar comigo?” - díxolle ela, molesta pola falta de atención.

-”Eh? Ah, perdoa” - foi a resposta que obtivo do pequeno.

-”Bah, non pasa nada pero a próxima vez ten máis coidado, poderías mancar a alguén.” - pensou no ben que sentaba dar un bo consello e dispoñíase a continuar o paseo.

-”Non, non creo.” - replicoulle o neno - “Ademais, a ti sempre che gustou. Eras ti a que me pedía que chocásemos co balón, dicías que era moi divertido rebotar contra el e caer de cu na area. Aínda que mamá sempre acababa berrándote a ti, hahaha.”

-”Como? Como dis?” - tivo que se agachar para quedar á altura do cativo - “Coñecémonos?” - mirouno aos ollos e botouse para atrás ao recoñecelo - “Lois!”

O cativo sorriu e antes de saír correndo, guindou o balón ao mar. As diminutas pernas afastárono a toda velocidade dela ata perderse no fondo da praia. Volveu a vista á ría e quedouse un rato mirando como a pelota multicolor abaneaba dun lado ao outro, bailando en círculos sobre os empurróns das ondas.

-”Sempre a tirabades lonxe, no mar, e papá enfadábase.” - dou un chimpo ao oír a voz da vella ao seu carón.

-”Mamá?! Que? Que fas aquí?” - mirou á muller que se plantaba en pé no medio da praia.

-”Sabes porque se enfadaba?” - seguiulle falando, ignorando a súa pregunta - “Porque tocáballe meterse a buscala e non sabía nadar, hehehehe. Entraba morto de medo pero vós non o sabiades. No fondo penso que lle gustaba facerse o heroe, si.”

Agarrou a man da súa nai, seguiu a súa mirada e así permaneceron as dúas, mirando aquela pelota de cores, por un bo rato.

-”Non é difícil.” - rompeu o silencio a anciá.

-”O que mamá?”

-”Mollar os pés e meterte no mar. Podes sentir que o abandonas todo, que te vas perder.” - soltoulle a man e camiñou ata a beira - “Pero non é certo. De feito, non podes estar aquí para sempre. Quixémoste moito, sabes? Todos nós.”

A vella douse a volta e entrou na auga. Ela viu como a súa nai camiñaba dentro da ría sen que lle afectara o subir e baixar da marea e, antes de chegar á altura do balón multicolor, xa o mar a cubría por completo e desapareceu.

Sentiuse soa. Non se decatara do solitaria e longa que era a praia nin de que lonxe parecía estar o seu final. Forzou a vista para conseguir ver o destino que se marcara nun principio cando unha morna sensación acariñou o seu rostro. Aquel odioso e invisible sol deitábase sobre os montes e, antes de desaparecer, viñera a despedirse dela. Pechou os ollos e gozou dese instante quente, luminoso, con ese brillo que só poden ter os últimos días do verán. Aspirou fondo e, sen abrir os ollos, internouse no mar.