A poesía, considerada un xénero literario nos manuais de literatura e nos libros de texto da nosa etapa escolar, non só é a ferramenta empregada polos escritores para facer poemas e libros, quizais iso, só sexa unha pequena parte, imprescindible, pero non a máis importante.

A poesía é tatuar nas pupilas un prisma para observar ó teu redor. Filtralo para que da multitude, os pequenos detalles, invisibles para o ollo humano, se reteñan nas pupilas ese instante suficiente; para logo, gardalo nun caixón desordenado e remexer cando sexa necesario.

A poesía sérveme para entender o sorriso dunha dependenta. Para dicir: “quérote” e un exército de palabras o defendan. Para non gardarme o que non che dixen aquela noite nun bar. Para ter sempre aberta a fonte inesgotable da que beber (cando sinta a necesidade de saciar unha extraña sede).

A poesía é o instrumento para expresar o meu compromiso e intentar facer un mundo mellor. Para non esquecerme de tódalas alegrías e tristezas da vida cotiá. Para que os meus amigos, comecen un novo conto ou fagan unha boa canción.

Preciso da poesía para moitas cousas… Pensa, para que che serve a ti?

Publicado no Blog da Editorial Galaxia

O subir e baixar da marea facíalle cóxegas entre as dedas dos pés. A primeira intención era a de separarse e poñer area de por medio co mar pero, tras pensalo uns segundos, decidiu que esa friaxe lambendo a pel era un bo recordatorio de que seguía viva. Volveu deitar a mirada sobre a liña perfecta do océano e buscou aquel invisible sol que xa non a quentaría máis. Onde van os días cheos de luz? Non se supón que sempre han estar aí? Pode que se agochen nalgún curruncho da nosa alma, xunto cos recordos felices e as cantareiras gargalladas dos cativos. Porque no fondo, trátase diso, non? De fotografías felices que enchan o noso álbum e que podamos revivilas sempre e cando queiramos.

Ergueu a mirada ao decatarse que se perdera na observación dos grans do chan e que estaba deixando de gozar do ceo azul. Xa caera nese erro mil veces na súa vida e prometérase non cometelo de novo. 'Sempre adiante, sempre busca a luz.' iso era o que lle repetía sempre a súa nai para enfrontar o día a día e non fuxir dos problemas. É incrible có que nos quedamos da xente que se nos vai. Un xesto típico da súa faciana, pequenos comentarios, unha caricia... sinxelos detalles que os facían especiais e únicos para nós.

Decidiu que xa tería que estar caendo a tardiña e que aquel odioso e invisible sol debía estar baixando sobre a ría. Como se estivese obrigada a acompañalo, botou a andar cara o extremo oeste da praia. Dubidou se sería boa idea meterse na auga e ir paseando á vez que mollaba as pernas pero, non sabía moi ben porque, algo impedíalle entrar no mar. Mirou, sen entender, a fronteira de area mollada que a mantiña pechada en terra. 'Sempre adiante' Meneou a cabeza e, ignorando á súa carcereira, proseguiu en paralelo á costa.

Non levaba moito avanzado e cruzóuselle un cativo correndo cun enorme balón de plástico. Que estraña sensación produce ver correr a un neno levando unha bola catro veces máis grande ca el. Segundo como se mirase podería parecer que era a enchida esfera flotante a que levaba ao rapaz. Tivo que deterse bruscamente para non tropezar con el e lanzoulle unha mirada de reproche que foi totalmente ignorada.

-”Non ves que estivestes a punto de chocar comigo?” - díxolle ela, molesta pola falta de atención.

-”Eh? Ah, perdoa” - foi a resposta que obtivo do pequeno.

-”Bah, non pasa nada pero a próxima vez ten máis coidado, poderías mancar a alguén.” - pensou no ben que sentaba dar un bo consello e dispoñíase a continuar o paseo.

-”Non, non creo.” - replicoulle o neno - “Ademais, a ti sempre che gustou. Eras ti a que me pedía que chocásemos co balón, dicías que era moi divertido rebotar contra el e caer de cu na area. Aínda que mamá sempre acababa berrándote a ti, hahaha.”

-”Como? Como dis?” - tivo que se agachar para quedar á altura do cativo - “Coñecémonos?” - mirouno aos ollos e botouse para atrás ao recoñecelo - “Lois!”

O cativo sorriu e antes de saír correndo, guindou o balón ao mar. As diminutas pernas afastárono a toda velocidade dela ata perderse no fondo da praia. Volveu a vista á ría e quedouse un rato mirando como a pelota multicolor abaneaba dun lado ao outro, bailando en círculos sobre os empurróns das ondas.

-”Sempre a tirabades lonxe, no mar, e papá enfadábase.” - dou un chimpo ao oír a voz da vella ao seu carón.

-”Mamá?! Que? Que fas aquí?” - mirou á muller que se plantaba en pé no medio da praia.

-”Sabes porque se enfadaba?” - seguiulle falando, ignorando a súa pregunta - “Porque tocáballe meterse a buscala e non sabía nadar, hehehehe. Entraba morto de medo pero vós non o sabiades. No fondo penso que lle gustaba facerse o heroe, si.”

Agarrou a man da súa nai, seguiu a súa mirada e así permaneceron as dúas, mirando aquela pelota de cores, por un bo rato.

-”Non é difícil.” - rompeu o silencio a anciá.

-”O que mamá?”

-”Mollar os pés e meterte no mar. Podes sentir que o abandonas todo, que te vas perder.” - soltoulle a man e camiñou ata a beira - “Pero non é certo. De feito, non podes estar aquí para sempre. Quixémoste moito, sabes? Todos nós.”

A vella douse a volta e entrou na auga. Ela viu como a súa nai camiñaba dentro da ría sen que lle afectara o subir e baixar da marea e, antes de chegar á altura do balón multicolor, xa o mar a cubría por completo e desapareceu.

Sentiuse soa. Non se decatara do solitaria e longa que era a praia nin de que lonxe parecía estar o seu final. Forzou a vista para conseguir ver o destino que se marcara nun principio cando unha morna sensación acariñou o seu rostro. Aquel odioso e invisible sol deitábase sobre os montes e, antes de desaparecer, viñera a despedirse dela. Pechou os ollos e gozou dese instante quente, luminoso, con ese brillo que só poden ter os últimos días do verán. Aspirou fondo e, sen abrir os ollos, internouse no mar.

Abrir ou pechar o torrente dos desexos, como se se tratase dunha billa. Un sinxelo acto de desinhibición nun tempo de desinhibición. Aínda que Lena non entendía de billas, porque nunca lle interesaron, degoxaba desexar sen inhibicións, entrar nun bar de copas e follar con outro descoñecido sen máis, sen esperar nada a cambio, só contacto físico. O corpo de Lena é un receptor de mensaxes que a maneira de impulsos eléctricos a percorren enteira. Agora mesmo, a catro pasos da súa casa, está excitada polo simple contacto do aire morno deste novo verán. É previsible: nada máis chegar collerá o consolador e as sabas serán testemuñas dun lecer íntimo. Íntimo e pracentero.

Lena tivo dous orgasmos seguidos co descoñecido que atopou onte nun pub. E iso que follaron incomodamente nos aseos de mulleres, en silencio e medio espidos. Para ela aquilo foi excitante. Cando menos excitante. Posesión, paixón desenfreada. Sen dúbida, o mellor foi a ausencia de culpabilidade. Cando remataron ela decatouse de que o home estaba satisfeito: unha muller fácil e mais un bo traballo. Ela sorriu e colleulle a pirola, coas dúas mans. Xogou con aquel membro fláccido e brillante un anaco, ata que notou que o sangue empezaba a acumularse de novo. Daquela marchou, sen sentimento de culpabilidade.

Desde hai un tempo a Lena cústalle traballo adormecer. Está desconcentrada no traballo, na rúa, estea onde estea, faga o que faga. Non lle apetece saír da casa. Péchase. Malia que é verán e a vida parece bulir fóra. Despois da xornada laboral acomódase no seu cuarto e os seus ollos levitan pola pantalla do ordenador, de páxina web en páxina web. Conectada na Internet non colle sequera o teléfono cando alguén chama. E de cotián remata a sesión na rede cunha peli porno. Lena descubriu unha páxina web dedicada ao porno para mulleres e está enganchada, ou mellor dito, é unha adicta. De feito, onte, cando follou con aquel descoñecido no pub, Lena repetiu, unha detrás de outra, as posturas dunha das pelis que baixou desa web. Posesión, paixón desenfreada de muller. Íntima e pracentera.     

A sensación de baleiro é desesperante para Lena. Ausencia de motivación nun mundo onde os únicos que tiran adiante son os triunfadores. Ela, porén, é unha triunfadora. Catedrática de dereito civil antes dos trinta, Lena seguiu os consellos do profesor Francisco e renunciou a un vello soño, exercer de avogada pola súa propia conta. Francisco, segundo Lena, é un home atractivo en todos os sentidos. Non puido evitalo, sentiuse atraída por el, coma quen di, nada máis velo. A súa relación, se se lle pode chamar así, remóntase xa a dez anos. Lena está convencida de que, no fondo, onte follou con aquel descoñecido porque se asemellaba a Francisco. Foi velo de pé na barra e notou como a lascivia a invadía toda. O home mirouna cun interese manifesto mentres remataba un whisky sen xeo. Lena foi onda el. Non houbo palabras. O descoñecido depositou o whisky na barra e, sen máis preámbulos, Lena bicouno nos beizos.

Francisco Barreras non deixou á súa muller. Lena nunca llo pediu porque estaba segura de que o señor reitor e primoxénito dunha próspera familia de empresarios non arriscaría a súa estabilidade por unha muller nova. Lena tiña dezanove anos cando empezou a deitarse con Francisco. El pasaba dos cincuenta. Lena sabía, desde o momento que aceptou ir cear con el, que Francisco sería in eternum o marido de Carmela Brufe, filla dun armador portugués socio dos estaleiros Barreras. Co matrimonio de Francisco e Carmela quedou selado un acordo entre homes de negocios, como se fose un pacto do medievo. Francisco converteuse no referente dos Barreras-Brufe, ocupación que desde aquela combina co cargo de reitor. Trátase dun home que sabe delegar e alterna ben a empresa privada coa pública. E tamén xestiona ben a súa muller e mais as súas amantes. Lena non foi e non é a única amante do primoxénito dos Barreras. Ela sábeo. Xamais aspirou á exclusividade do profesor, cos anos mentor e colega. Non lle importa o máis mínimo que Francisco se deite con outras, todo o contrario. Ás veces, compartiron amantes. A Lena excítalle especialmente sentir unha lingua feminina no seu sexo.

Abrir ou pechar o torrente dos desexos, como se se tratase dunha billa. Un sinxelo acto de desinhibición nun tempo de desinhibición. Pero Lena non é capaz de cumprir esoutro desexo: romper as cadeas que a atan a Francisco... Chegou un novo verán e non o consegue.   

Obsérvoa, sei que tamén ela a min. Non podo deixar de mirala. Estou seguro que ela tampouco me pode quitar o ollo.

A calor pégame á roupa da cama sobre a que estou sentado, e eu non podo deixar de fitala e sentir como ela fai o mesmo.

Ningún dos dous atrévese a dar o paso e avanzar. Ó final ela abandona pero eu non deixo de mirar para o lugar onde estaba fai un intre. Gardo a esperanza de que retome a súa posición, de tela outra vez diante para tomar por fin a iniciativa. Despois duns minutos desisto, apago a luz e tento durmir a carón da miña muller. Penso en todo o tempo que levo xa perdido e pecho os ollos. Tiña que ter levado eu a dianteira e acercarme a ela. Non se pode ser tan tímido.

O sono non quere chegar. Faise de rogar. Érgome e vou a cociña na procura dun vaso de auga, polo corredor penso nela. A auga, do tempo, refréscame un pouco e decido pechar a fiestra, nese intre paréceme vela pero no é máis que unha sombra furtiva. Non podo sacala da cachola. Agora, no silencio da noite, paréceme ata que a escoito o cal sería toda unha milagre por que o certo é que teño menos oído que unha pedra.

Dáme a min que a cousa comeza a ser unha obsesión...Agh! Por que tiven que pensar nesa verba? Agora tampouco son quen de quitar unha estúpida canción dos meus miolos.

“Noooooo, no es amor lo que tu sientes se llama obsesión. Una ilusión en tu pensamiento
Que te hace hacer cosas...” Puff, fora da miña cabeza, fora.

O certo é que si no seu momento tomase a iniciativa a cousa xa tería rematado. Seino ben. Si, non me cabe dúbida de que a miña compañeira non lle tería parecido ben que me erguera para <<atendela>>, pero dese xeito todo tería rematado e eu, probablemente, neste momento estaría gozando dun plácido soño. Outra solución pasaría por ter a fiestra pechada todo o día, o mesmo que a persiana. Baixala ben ata que non entrase nin a primeira raiola de sol. Pero a calor manda, durante o día é sinxelo facelo, pero pola noite enclaustrados dese xeito poderíamos abafar de calor.

De novo sentado na cama tiro do pelo unhas cantas veces; Ollo para o que quedou entre os dedos, é algo natural, crédeme.

Si, voume erguer a buscala. Non, non, non. Voume deitar. Mañá é outro día, teño que durmir

Outra vez paréceme escoitala. Prendo a luz e, de novo, miro para o lugar onde se atopaba. A miña dona rebule na cama ameazando, como mínimo, noite de sofá. Pero o sangue non chega o río. Ela da un par de voltas e segue a roncar. Se cadra por iso liscou, decatouse da presencia da miña compañeira e liscou da súa atalaia, por iso deixou de observarme. Desboto lixeiro esa posibilidade. Topábase demasiado ensimesmada con migo como para vela a ela.

O reloxo marca a unha e corenta e cinco o que quere dicir que son as dúas e corenta e cinco. Nunca cambio a hora, paréceme unha gran perdida de tempo.

Érgome de novo e vou a cociña, abro e pecho a neveira de xeito compulsivo. Do mesmo xeito que aumento o peso que teño na peneira sobre un futuro labneh. Goréntame o laneh, e voume outra vez para o cuarto.

Mentres cruzo o corredor sorrío por que penso que xa a teño esquecido, pero decátome de que o pensar iso é paradoxal, é unha contradición.

Déitome na cama e, co propósito de que sexa a derradeira vez,, boto un ollo ó recuncho onde a vira.

A miña sorpresa é inmensa. Alí está de novo. Desta volta non a podo deixar escapar. Érgome silandeiro e achégome moi a modo a ela., o máis preto que podo. Agárroa cun movemento lixeiro e tras zarandeala bruscamente, con forza, bato con ela no chan. Para rematar o asunto písoa reiteradamente coa zapatilla.

De súpeto o silencio, non se escoitan os ronquidos da miña dona polo que quedo quieto co pé de riba da “ocupa”.

Provocoume, si, si. Teño escusa. Miroume mal, e iso non se lle fai a un home sen vacacións de verán. Mereceu a malleira, mereceu que esmagase. Si, foi unha zurra en defensa propia...

...Definitivamente perdín o norte. As tres da madrugada e inda sen durmir. Miúdo día de fábrica agárdame. Aquela merda de mosca púxome dos nervios. Mereceu que a esmagara.