Unha gaivota rachou o silencio da mañá. Durante toda a xornada estivera voando sobre a praia, agardando a que o raparigo saíse da auga con algunha captura. Todos os días desde había semanas estableceran un acordo non pactado, e desde aquela, realizaban sempre o mesmo ritual. O mozo erguíase cedo, chegaba descalzo correndo pola area, e penetraba no mar na procura de peixes. Após un intre volvía á praia coa súa presa e limpábaa sobre unha rocha; daquela deixaba os restos para ela. Chamáballe Soa.

Como tantos outros días, o raparigo mergullouse nas augas coralinas para que o mar espertase os seus sentidos. Aquilo era como atravesar unha porta que levaba a outro mundo, unha finísima membrana separábao daquel lugar inzado de vida, tan misterioso, tan colorido cos seus reflexos dourados... tan alleo a el.

Soa volveu berrar, impacientándose pola demora daquel día. Logo trazou varios círculos no ar, xusto sobre a zona de pesca. E cando pensaba que naquela ocasión ficaría sen almorzo, unha choiva de pingas brillantes xurdiu do océano e o raparigo emerxeu triunfante. O sorriso no seu rostro indicaba que fora unha gran captura, unha como nunca vira.

—Avó! Mira o que atopei! —berrou desde a auga mentres sostiña no alto o trofeo con ambos os brazos.

O ancián aguzou a vista canto puido, os anos non lle conservaran os ollos tanto como el querería, mais así e todo, o que distinguiu nas mans do seu neto fíxolle cambiar o xesto.

O mozo nadou até a beira con dificultade, pois a captura era realmente pesada.

—Avó! Olla! —dixo mentres soltaba a pesada carga aos pés do ancián—. Non... é... preciosa? —faltáballe ar e sobráballe emoción.

Sobre a area descansaba unha campá dourada, tan exquisitamente tallada que non parecía obra dun ser humano, senón do propio océano. Ao seu redor graváranlle signos e caracteres que espertaban en quen a ollase recordos de tempos moi afastados.

—Ten que ser de ouro. E fíxate... ten sete xoias —anunciou o raparigo cada vez máis recuperado do esforzo.

Mais o ancián non respondeu. Deixou a peza de madeira que estivera a tallar toda a mañá e limitouse a esculcar moi lonxe, talvez no horizonte, ou talvez no seu interior.

—Somos ricos, avó! Poderemos ir vivir á cidade. É que non te alegras?

—Sabes que é iso? —preguntou o home deixando de súpeto a un lado as súas cavilacións.

—Unha campá avó. O que vai ser se non?

—Certo. Pero é moito máis. É un sinal —dixo o ancián acariñando a súa puída superficie que xa se quentara baixo o sol—. Sabes que día é hoxe?

—Abofé! É o meu aniversario —dixo o raparigo sen entender o comportamento do seu avó—. Hoxe cumpro once anos.

O home sorriu para os seus adentros.

—Así é, once anos. Un número a ter en conta —afirmou—. Para algúns un mal presaxio. Para nós... o caos, a arxila, entendes? Sen forma, sen función. Mais fresca, preparada para ser modelada, pois se non a traballamos secará e estragarase.

—Avó, de que estás a falar? —preguntou o mozo.

—Esa campá vén dun lugar moi afastado —proseguiu o vello—. Dun lugar que xa non existe. E cuxos restos descansan nalgún lugar do océano.

—Que lugar é ese?

—Xa non importa o seu nome. Aquilo que construímos desapareceu e a miña alma xa non desexa lembralo.

O seu rostro reflectiu unha tristeza profunda e afastada. E na súa mirada, o abismo dunha vida alagada de recordos.

—Que sería daquela rapariga? —murmurou para o seu interior—. Que dourados eran os seus cabelos, e eses ollos lila... como os do seu pai.

—Avó, o que che ocorre? Atópaste ben?

—Ás veces, meu pequeno... ás veces, a marea do tempo tráenos recordos que pensabamos que estaban soterrados nas profundas simas deste océano que é a alma -respondeu deixando a un lado aqueles pensamentos—. Mais agora debemos pensar no presente, pois é o noso deber transmitir aquilo que aprendemos. E talvez chegue o día no que a Humanidade estea disposta a aprender.

—O que debe aprender? —preguntou o mozo cada vez máis confundido—. Por que nunca me falaches disto?

—Porque non chegara o momento —confesou o ancián—. Porque non recibiras o sinal.

Ambos os dous ollaron para a campá, compartindo en silencio un momento que o raparigo lembraría toda a súa vida.

—Alquimia —anunciou o home—. O coñecemento do visíbel e o invisíbel. Hoxe comezarás a túa aprendizaxe.

O raparigo non sabía o que responder, escoitara aquela palabra facía moitos anos. Atesourando o recordo xunto aos poucos que conservaba dos seus pais.

—Escoita e aprende as tres regras básicas da Alquimia.

Primeira regra: Toda sustancia ten esencia.

Segunda regra: Todas as esencias son en realidade unha.

Terceira regra: Cada unha das partes dunha esencia é en si mesma parte e todo desa esencia.

—Ten iso algo que ver coa campá? —preguntou o mozo.

—Ten. Pensa en ti mesmo, nas túas mans, nos teus pés. Son parte de ti —explicou o ancián, que sen previo aviso lle arrincara un guecho de cabelo ao raparigo.

—Aiiiii! Iso doeu.

—Olla este guecho, xa non te pertence. Agora é o meu pelo —afirmou o ancián.

—Equivócaste, telo ti. Pero segue a ser meu —retrucou o mozo.

—Así é. Este guecho forma parte da túa esencia, e aínda que xa non estea contigo segue conectado con ela —afirmou o vello—. Precisamente esa unión invisíbel é a que emprega a Alquimia. Esta campá por exemplo, foi creada mediante un procedemento alquímico moi especial. De tal xeito que aínda que a dividas en varias partes, cada unha desas partes mantería a mesma esencia que se estivesen unidas.

—Pero se fundimos a campá e fabricamos por exemplo unha tixola, cambiaría a súa esencia —obxectou o mozo—. Logo sería un utensilio de cociña.

—Moi observador. Así é, mantería certa esencia ligada ao material, ouro neste caso. Pero alterariamos a súa esencia xeométrica —dixo o ancián.

—Esencia xeométrica? Iso quere dicir que a forma dun obxecto garda relación coa súa esencia?

—Exacto. É moi sinxelo. Fíxate neste anaco de madeira —dixo o home á vez que lle amosaba a peza que estivera tallando—. Existen varios graos na unión de esencias. A fin de contas, todo o que vemos está unido en maior ou menor medida. Neste caso, se partimos a peza en dous, ambas as metades están unidas en primeiro grao. Se tallo outra peza coa mesma forma xeométrica e a mesma madeira, estarían unidas en segundo grao. E así, imos afastándonos segundo varíe o material ou a forma. Pero no caso da campá...

Detivo a súa explicación para levantala e observala mellor.

—Neste caso, aínda que a partises e cambiases a súa forma, non alterarías a súa esencia. É dicir, cada unha desas partes seguiría a ser en esencia unha campá.

—Como é posíbel? —preguntou o raparigo ansioso por coñecer máis de todo aquilo.

—Ben, por varios motivos. En primeiro lugar, polo método alquímico empregado e que nun futuro aprenderás. E en segundo e máis importante, polo somnium —explicou o avó sinalando unha das xoias carmesí que adornaban a campá.

—Somniun? Pensei que serían diamantes ou rubís... ou algunha outra pedra preciosa —dixo o mozo—. É valioso?

—Máis valioso que calquera outra xoia. Pero non te trabuques, o somnium non é ningún tipo de mineral.

—Logo que é?

—Todo ao seu debido tempo. O que debes aprender agora é como funciona a súa esencia —dixo o ancián—. A súa esencia non é como a do resto de materiais. No somniun non importa o tamaño, a forma ou a distancia á que se sitúe. A súa esencia considérase sempre de grao cero. É dicir, que cada un dos seus fragmentos, aínda que estean separados, considérase que están unidos sen distancia nin tempo entre si.

—Coido que me perdín —aclarou o neto—. Todo isto é demasiado complexo. Que utilidade pode ter todo isto?

—Utilidade? —exclamou o ancián—. Non podes nin imaxinar cantas. Controlando as esencias podes modificar a materia, alterar o propio espazo-tempo. A Alquimia non altera as leis da física, simplemente elúdeas mantendo o seu equilibrio.

—Quero saber máis sobre ela, avó —dixo o raparigo seriamente convencido—. Estou certo de que con Alquimia algún día atoparei de novo ese lugar do que me falaches.

—Todo ao seu debido tempo, Giuseppe —respondeu o ancián—. Quen sabe o que che deparará o destino? Mais lembra que, leve onde te leve, a nosa esencia sempre estará unida.

Giuseppe nunca puido imaxinalo. Nunca se atreveu a soñar con aquela viaxe até que os seus ósos foron vellos e a tristeza o empurrou a emprendelo. Mais o que atopou, aquilo que aprendeu no seu camiño, o destino desa vella campá e dos sete martelos dourados, iso poucos o saben, e ademais... esa é outra historia.

A poesía, considerada un xénero literario nos manuais de literatura e nos libros de texto da nosa etapa escolar, non só é a ferramenta empregada polos escritores para facer poemas e libros, quizais iso, só sexa unha pequena parte, imprescindible, pero non a máis importante.

A poesía é tatuar nas pupilas un prisma para observar ó teu redor. Filtralo para que da multitude, os pequenos detalles, invisibles para o ollo humano, se reteñan nas pupilas ese instante suficiente; para logo, gardalo nun caixón desordenado e remexer cando sexa necesario.

A poesía sérveme para entender o sorriso dunha dependenta. Para dicir: “quérote” e un exército de palabras o defendan. Para non gardarme o que non che dixen aquela noite nun bar. Para ter sempre aberta a fonte inesgotable da que beber (cando sinta a necesidade de saciar unha extraña sede).

A poesía é o instrumento para expresar o meu compromiso e intentar facer un mundo mellor. Para non esquecerme de tódalas alegrías e tristezas da vida cotiá. Para que os meus amigos, comecen un novo conto ou fagan unha boa canción.

Preciso da poesía para moitas cousas… Pensa, para que che serve a ti?

Publicado no Blog da Editorial Galaxia

Abrir ou pechar o torrente dos desexos, como se se tratase dunha billa. Un sinxelo acto de desinhibición nun tempo de desinhibición. Aínda que Lena non entendía de billas, porque nunca lle interesaron, degoxaba desexar sen inhibicións, entrar nun bar de copas e follar con outro descoñecido sen máis, sen esperar nada a cambio, só contacto físico. O corpo de Lena é un receptor de mensaxes que a maneira de impulsos eléctricos a percorren enteira. Agora mesmo, a catro pasos da súa casa, está excitada polo simple contacto do aire morno deste novo verán. É previsible: nada máis chegar collerá o consolador e as sabas serán testemuñas dun lecer íntimo. Íntimo e pracentero.

Lena tivo dous orgasmos seguidos co descoñecido que atopou onte nun pub. E iso que follaron incomodamente nos aseos de mulleres, en silencio e medio espidos. Para ela aquilo foi excitante. Cando menos excitante. Posesión, paixón desenfreada. Sen dúbida, o mellor foi a ausencia de culpabilidade. Cando remataron ela decatouse de que o home estaba satisfeito: unha muller fácil e mais un bo traballo. Ela sorriu e colleulle a pirola, coas dúas mans. Xogou con aquel membro fláccido e brillante un anaco, ata que notou que o sangue empezaba a acumularse de novo. Daquela marchou, sen sentimento de culpabilidade.

Desde hai un tempo a Lena cústalle traballo adormecer. Está desconcentrada no traballo, na rúa, estea onde estea, faga o que faga. Non lle apetece saír da casa. Péchase. Malia que é verán e a vida parece bulir fóra. Despois da xornada laboral acomódase no seu cuarto e os seus ollos levitan pola pantalla do ordenador, de páxina web en páxina web. Conectada na Internet non colle sequera o teléfono cando alguén chama. E de cotián remata a sesión na rede cunha peli porno. Lena descubriu unha páxina web dedicada ao porno para mulleres e está enganchada, ou mellor dito, é unha adicta. De feito, onte, cando follou con aquel descoñecido no pub, Lena repetiu, unha detrás de outra, as posturas dunha das pelis que baixou desa web. Posesión, paixón desenfreada de muller. Íntima e pracentera.     

A sensación de baleiro é desesperante para Lena. Ausencia de motivación nun mundo onde os únicos que tiran adiante son os triunfadores. Ela, porén, é unha triunfadora. Catedrática de dereito civil antes dos trinta, Lena seguiu os consellos do profesor Francisco e renunciou a un vello soño, exercer de avogada pola súa propia conta. Francisco, segundo Lena, é un home atractivo en todos os sentidos. Non puido evitalo, sentiuse atraída por el, coma quen di, nada máis velo. A súa relación, se se lle pode chamar así, remóntase xa a dez anos. Lena está convencida de que, no fondo, onte follou con aquel descoñecido porque se asemellaba a Francisco. Foi velo de pé na barra e notou como a lascivia a invadía toda. O home mirouna cun interese manifesto mentres remataba un whisky sen xeo. Lena foi onda el. Non houbo palabras. O descoñecido depositou o whisky na barra e, sen máis preámbulos, Lena bicouno nos beizos.

Francisco Barreras non deixou á súa muller. Lena nunca llo pediu porque estaba segura de que o señor reitor e primoxénito dunha próspera familia de empresarios non arriscaría a súa estabilidade por unha muller nova. Lena tiña dezanove anos cando empezou a deitarse con Francisco. El pasaba dos cincuenta. Lena sabía, desde o momento que aceptou ir cear con el, que Francisco sería in eternum o marido de Carmela Brufe, filla dun armador portugués socio dos estaleiros Barreras. Co matrimonio de Francisco e Carmela quedou selado un acordo entre homes de negocios, como se fose un pacto do medievo. Francisco converteuse no referente dos Barreras-Brufe, ocupación que desde aquela combina co cargo de reitor. Trátase dun home que sabe delegar e alterna ben a empresa privada coa pública. E tamén xestiona ben a súa muller e mais as súas amantes. Lena non foi e non é a única amante do primoxénito dos Barreras. Ela sábeo. Xamais aspirou á exclusividade do profesor, cos anos mentor e colega. Non lle importa o máis mínimo que Francisco se deite con outras, todo o contrario. Ás veces, compartiron amantes. A Lena excítalle especialmente sentir unha lingua feminina no seu sexo.

Abrir ou pechar o torrente dos desexos, como se se tratase dunha billa. Un sinxelo acto de desinhibición nun tempo de desinhibición. Pero Lena non é capaz de cumprir esoutro desexo: romper as cadeas que a atan a Francisco... Chegou un novo verán e non o consegue.