• Entrar
  • Rexistrarse
  •  
Redelibros, a rede social galega do libro, un espazo para a literatura e un punto de encontro en Galicia para lectores, editoriais, librerías, autores...
A rede social galega do libro
Mega Menu Drop Down - Columns
  • Inicio

    Coñécenos

    • Quen somos
    • Preguntas
    • Blog
    • Soporte
    • Contacto

    Enlázanos

    Se che gusta Redelibros e queres axudarnos a medrar, engade un banner na túa web ou blog.

    • Enlázanos

    Síguenos na rede

  • Libros

    Base de datos bibliográfica

    Redelibros alberga unha base de datos de máis dun millón de fichas de libros. Entre eles podes atopar dende as últimas novidades ata libros descatalogados ou noutros idiomas. Atendendo á nosa filosofía de espazo común, esta base de datos está aberta para que poda ser consultada por todo o mundo, sen necesidade de rexistro previo, e facer todo tipo de procuras e seleccións dende o buscador.

    Como usuario rexistrado, ademais poderás valorar cun sistema de estrelas ou escribir os teus comentarios. Ambos poden consultarse na ficha de cada libro.

    Coa vosa axuda queremos conseguir que a base de datos sexa o máis completa posible. Se non atopas algún libro, e queres engadilo, podes usar este formulario. Se botas en falta calquera dato relevante, ou atopas algún equivocado, podes editar a ficha do libro usando a opción “Editar detalles do libro”

  • Autores

    Textos

    Neste apartado poderás compartir textos (poemas, relatos, novelas ou o que sexa), escritos por ti ou por terceiros, que creas poidan ser de interese para o resto dos membros. Obviamente, tamén poderás ler, comentar e valorar os publicados por outros usuarios.

    Autoedición

    Se escribiches un libro e queres publicalo, Redelibros pódeche axudar. Nesta páxina atoparás unha completa guía de edición na que che explicaremos, paso a paso, que facer para ver o teu libro publicado. Tamén atoparás aos nosos provedores recomendados para cada proceso.

    Autores Redelibros

    Nesta sección poderás coñecer de preto aos autores que pertenzen á nosa comunidade. E, se o desexas, tamén poderás adquirir algúns dos seus libros.

    • Textos
    • Autoedición
    • Autores
    • Tenda
  • Ferramentas

    Ferramentas

    As ferramentas de "opinión" permítenche dispor de espazos onde compartir a túa opinión ou coñecer a do resto dos usuarios.

    As ferramentas de "anuncios" permítenche comunicar ou informarche de eventos ou clasificados a través de Redelibros.

    As ferramentas "multimedia" permítenche compartir e visualizar fotos, vídeos e arquivos de audio co resto de redelibreiros.

    As ferramentas de "membros" permítenche atopar a outros usuarios de Redelibros ou invitar a outras persoas a formar parte da rede.

    Opinión

    • Blogs
    • Grupos
    • Enquisas

    Anuncios

    • Eventos
    • Clasificados

    Multimedia

    • Álbums
    • Vídeos
    • Audios

    Membros

    • Buscar
    • Invitar (email)
    • Importar contactos
  • Seccións

    Cadernos Redelibros

    Nesta sección atoparás artigos dos nosos colaboradores (críticos, autores, editores, expertos, etc.) que che brindarán distintas perspectivas sobre a literatura e o mundo editorial: análise de xéneros, reseñas de obras concretas, estudos sobre actualidade editorial, traballos sobre autores destacados, etc.

    Concursos

    Actividades que teñen premio. Concursos organizados polos nosos colaboradores ou polos propios usuarios para potenciar a creación literaria, audiovisual e artística. Unha sección que dá moito xogo.

    Fisgando na rede

    Unha páxina que contén a moitas: os principais focos de información cultural do país, blogs, axendas culturais, páxinas de editoriais, seccións de cultura en prensa... Ofrecémoschas sindicadas por rss, automaticamente actualizadas e reunidas para a túa comodidade.

  • Redetendas

    Páxinas

    A túa páxina personal na rede, a túa tarxeta de presentación.

    Tendas

    As tendas dos usuarios na rede. O espazo para as túas compras.

    Tenda de redepuntos

    Colaborar e participar na rede ten premio: os redepuntos, que irás acumulando coa túa actividade. Poderás cambiar gratuitamente os teus redepuntos por libros na nosa tenda.

  • Colaboradores

    Editoriais

    • Kalandraka
    • Faktoría K

    Librarías

    • Cartabón
    • Paz
    • Libros para soñar
    • Mazinger

    Entidades

    • Gálix
    • Culturgal

    O noso agradecemento

    Queremos mostrar o noso agradecemento a todas as persoas, empresas e institucións que co seu gran esforzo e participación apoiáronnos e séguennos apoiando cada día para crear un espazo galego de literatura en Internet.
    Se estás interesado en colaborar, ponte en contacto con nós.





0.5 1 1.5 2 2.5 3 3.5 4 4.5 5

Información de membro

  • Tipo de membro: Usuario
  • Visitas do perfil: 10.259 visitas
  • Amigos: 50 amigos
  • Última actualización: 20 Xaneiro
  • Incorporado: 16 Novembro 2010

Os meus redepuntos de actividade

  • Son o: 33
  • O meu rango é: Redelibreiro/a experto/a
  • Gañei un total de: 4598 redepuntos.

The Soul Jacket

The Soul Jacket

The Soul Jacket
Reprodutor pop-out
  • Engadir á miña lista de reprodución
    The Soul Jacket - Meadow (Album_ Wood Mama) (5 reproducións)
  • Engadir á miña lista de reprodución
    The Soul Jacket - Battered _n Bruised (Album_ Wood... (1 reprodución)
  • Engadir á miña lista de reprodución
    The Soul Jacket - Revolutionists (Album_ Wood Mama... (1 reprodución)
  • Engadir á miña lista de reprodución
    The Soul Jacket - Stampeding Cattle (Album_ Wood M... (1 reprodución)

Gústames

  • Muro de fotos
    cousas
    O mural da nena
  • Frankesten Manor
    DIA 3 AS 8 DA MAÑA
    Muro de fotos's photo
  • Muro de fotos's photo
    Muro de fotos's photo
    Rudi y Daniel Paz
  • 240 "Gústame"

Amigos

Ver todo (50)
Fran Zabaleta
Avya
Ana de la Colina
Gonzalo Pérez Nieves
Lectora
angel pazo manzano
CuriosoImpertinente
Libraría Cartabón
Elena Gallego Abad
maría lado
Orwell
Pepe Abelenda

Usuarios mellor valorados

Gonzalo Pérez Nieves
0.5 1 1.5 2 2.5 3 3.5 4 4.5 5
4.91
Current score
/
5
Max score
|
22
Count of votes
Redelibros
0.5 1 1.5 2 2.5 3 3.5 4 4.5 5
4.88
Current score
/
5
Max score
|
26
Count of votes
Libraría Cartabón
0.5 1 1.5 2 2.5 3 3.5 4 4.5 5
4.87
Current score
/
5
Max score
|
31
Count of votes
Fran Zabaleta
0.5 1 1.5 2 2.5 3 3.5 4 4.5 5
4.86
Current score
/
5
Max score
|
45
Count of votes
David Cortizo Conde
0.5 1 1.5 2 2.5 3 3.5 4 4.5 5
4.83
Current score
/
5
Max score
|
3
Count of votes
Wikunia
0.5 1 1.5 2 2.5 3 3.5 4 4.5 5
4.83
Current score
/
5
Max score
|
3
Count of votes
herba
0.5 1 1.5 2 2.5 3 3.5 4 4.5 5
4.82
Current score
/
5
Max score
|
14
Count of votes
Andrea Fernandez Maneiro
0.5 1 1.5 2 2.5 3 3.5 4 4.5 5
4.75
Current score
/
5
Max score
|
8
Count of votes
Xosé R. Lois
0.5 1 1.5 2 2.5 3 3.5 4 4.5 5
4.7
Current score
/
5
Max score
|
20
Count of votes

Sancha

  • Info
  • Que hai de novo?
  • Amigos(50)
  • Biblioteca(148)
  • Textos(8)
  • Blogs(1)
    • Grupos (20)
    • Eventos (88)
    • Enlaces (35)
    • Álbums (1)
    • Vídeos (19)
    • Audio (2)
    • Forum Posts (5)
    Máis +

Información persoal (Só o nome/nick é obrigatorio)

  • Nome/Nick Sancha
  • Xénero Muller
  • Día de nacemento 08 Maio 1965
  • Profesión profe
    • WALL_MENU_Link to this post
    • WALL_MENU_Report Abuse
    Sancha
    Sancha comentou no clasificado de RuAn: Siempre tengo presente a todos mis conocidos "sin chollo", y más que caeremos. No te desanimes!!
    • 20 Xaneiro
    • WALL_MENU_Link to this post
    • WALL_MENU_Report Abuse
    Sancha
    Sancha Dedicado a los que estas fechas ni les van ni les vienen.
    De todas formas Felices Fiestas a todos.
    • 24 Decembro 2012
    • A 4 persoas gústalles
    • WALL_MENU_Link to this post
    • WALL_MENU_Report Abuse
    Sancha
    Sancha uniuse ao evento Club Lecturas Debuxadas: Na procura de Ed o Riseiro
    • 21 Decembro 2012
    • WALL_MENU_Link to this post
    • WALL_MENU_Report Abuse
    Sancha
    Sancha uniuse ao evento Presentación de "Fugaz coincidencia" en Allariz
    • 21 Decembro 2012
    • WALL_MENU_Link to this post
    • WALL_MENU_Report Abuse
    Sancha
    Sancha uniuse ao evento Presentación álbum ilustrado
    • 21 Decembro 2012
    • WALL_MENU_Link to this post
    • WALL_MENU_Report Abuse
    Sancha
    Sancha uniuse ao evento Encontro CONTOS ESTRAÑOS - Presentación "MAGUMBA"
    • 21 Decembro 2012
  • Ver máis
     
    Cargando ...
  • Fran Zabaleta Bos días! Que estamos a ler, redelibreiros? Eu ando con varios, entre eles a "Costa do Solpor" de Xosé Mª Lema... pura aventura!
  • Avya Imperdonable no verlo en pantalla completa.
  • Ana de la Colina http://blogs.elcorreo.com/divergencias/2011/09/22/el-autor-gana-una-demanda-a-su-personaje/
  • Gonzalo Pérez Nieves Moitos redelibreiros por Compostela na Feira do libro. É bonito porlle cara aos cibernomes!!
  • Lectora
Previo
Seguinte
  • Filomeno, a mi pesar
    9 membros

    Filomeno, gallego de origen portugués por parte de madre, es un personaje de incierta y compleja personalidad, lo cual se refleja en un nombre de pila indeseado que suena a ridículo y en el uso habitual de sus diferentes apellidos según la situación y el país en que se encuentra. Tras estudiar Derecho en Madrid, se traslada a Londres para trabajar en un banco, es corresponsal de un periódico portugués en París y, después de residir en Portugal durante la guerra civil española, acaba volviendo a la Galicia donde nació. En el curso de estos viajes, y mientras la historia de Europa se va ensombreciendo progresivamente, Filomeno tiene experiencias de todo género que le hacen madurar y se enamora varias veces. Este itinerario personal forja la personalidad del protagonista, y constituye un hondísimo retrato que en la pluma de Gonzalo Torrente Ballester se enriquece con sugestivos matices de observación e ironía. Extraordinaria novela en la cual lo real y lo misterioso, la tragedia y el humor, el curso de una azarosa vida y la trama de la historia contemporánea se mezclan en una armoniosa síntesis de arte narrativo y verdad humana para darnos una de las grandes obras maestras de su autor. «El Filomeno Freijomil que se desdobla en Ademar de Alemcastre para disfrazar su desasosiego, no es sino expresión de ese juego de máscaras en el que el hombre moderno necesita refugiarse para afrontar el dolor de su propia inconsistencia»

  • La biblioteca de los muertos
    7 membros

     

    Bretaña, año 777. En la abadía de Vectis crece Octavus, un niño sobre el que pesa una maldición: es el séptimo hijo engendrado por un séptimo hijo y la leyenda le vaticina poderes diabólicos. Octavus comienza a escribir una lista con fechas y nombres sin sentido. Cuando uno de los nombres y su fecha coinciden con una muerte en la abadía, el miedo se apodera de los monjes. Siglos después, los miembros de la Orden de los Nombres, descendientes todos de aquel niño, siguen escribiendo sin descanso para completar un misterioso listado de nombres y fechas... Hasta que empiezan a suicidarse.

    Estados Unidos, en la actualidad. Nueve personas han aparecido muertas en Nueva York, desconocidos que nada tenían en común. Solo una cosa les unía: todas las víctimas recibieron postales de ataúdes, que anunciaban el día en que morirían, poco antes de su fallecimiento. Son las aparentes víctimas de un asesino en serie difícil de atrapar, cuyas muertes desafían toda lógica.

  • Iacobus
    7 membros

     

    Galcerán de Born es un caballero de la orden de los hospitalarios, enemigos mortales de los templarios. La fama del monje guerrero acerca de su gran capacidad para resolver enigmas llega a oídos del Papa Juan XXII quien decide encargarle una misión: descubrir a los culpables de las muertes del Papa Clemente, del rey Felipe y de Guillermo de Nogaret. Con la ayuda de Jonás, su hijo, aunque éste aún no sabe que lo es y de Sara, la hechicera judía de pelo blanco, consiguen la prueba definitiva que implicaba a los templarios en estos asesinatos, como venganza por haber quemado en la hoguera al gran Maestre del Temple.

    Además, descubrieron en un pergamino, que el oro que los templarios tenían cuando fueron abolidos por el anterior papa había sido escondido a lo largo del Camino de Santiago en lugares señalados con la cruz de oro, la Tau. La codicia de Juan XXII encomienda a Galcerán una nueva misión: hacerse pasar por un peregrino y descubrir los escondites secretos del tesoro templario: más de mil quinientos cofres llenos de oro, plata y piedras preciosas. En Las Médulas, un laberinto bajo tierra, encontraron uno de los mayores secretos de la Historia: el Arca de la Alianza.

  • Ladrones de historia
    48 membros

     

    Una guerra entre hermanos, un conde avaro y mercenarios dispuestos a saquear el patrimonio de España. La Guerra Civil se convirtió en un escenario idóneo para esquilmar el patrimonio de un país. “Ladrones de historia” es un trepidante thriller de espías, persecuciones y asesinatos con un desenlace frenético y sorprendente que nos adentra en uno de los episodios más negros de España.

     

    Con la guerra como telón de fondo y al tiempo escenario de la novela, “Ladrones de historia” nos arrastra con maestría a ese episodio oscuro y desconocido de nuestro pasado, basado en hechos reales y reconvertido en una trepidante novela de aventuras.

     

    Rudolph van der Gobbler, un acaudalado conde suizo, decide apoderarse del patrimonio artístico español, aprovechando los momentos de convulsión política y bélica. Mercenarios dispuestos a saquear , robar y asesinar, y españoles dispuestos a atraparlos y darles caza en una persecución "a muerte". La Guerra Civil Española no sólo fue sanguinaria con sus ciudadanos, se convirtió en una oportunidad para robar lo que es de todos, nuestro patrimonio cultural.

     

    Un momento único para Ladrones de historia, un thriller trepidante.

     

    "Pablo Núñez regresa al género de aventuras con un giro inesperado: una novela policíaca ambientada en la Guerra Civil. Pero no estamos ante una historia bélica, sino ante una emocionante trama detectivesca"

    Marta Rivera de la Cruz

    Finalista del Premio Planeta con “En tiempo de Prodigios”

     

    "Ladrones de Historia es una novela magistral, donde familia, arte y tragedia se mezclan en una obra imprescindible y mágica. Hacía mucho tiempo que no leía una novela tan ambiciosa y que me haya llegado tanto al corazón"

    Juan Gómez-Jurado

    Ganador del Premio Torrevieja con “El emblema del traidor”

  • Dragal. A herdanza do dragón
    189 membros
    Acaroado na fachada da igrexa de San Pedro, o dragón de pedra agarda que chegue o tempo no que Dragal recobre a vida. Hadrián aínda non o sabe, pero el é o elixido para conseguir que se cumpra a profecía. Mais, quen pode imaxinar que o vello templo medieval agocha as claves para atopar a senda do último dragón galego? Un antigo medallón de metal en estado vivo, herdanza do seu pai, será a chave que lle abrirá a Hadrián as portas para cumprir co seu destino. Para atopar respostas, o mozo tamén deberá buscar nos libros prohibidos da vella biblioteca do seu bisavó e mergullarse nos segredos que agochan as augas da Poza da Moura. Só grazas á amizade de Mónica, compañeira de clase no instituto, e coa complicidade de don Xurxo, o cura da parroquia, Hadrián poderá percorrer a senda que, os cabaleiros da Orde de Dragal deixaron aberta para el moitos séculos atrás. Elena Gallego Abad debuta na narrativa galega cunha primeira novela, finalista do Premio Fundación Caixa Galicia de Literatura xuvenil 2009, coa que se inicia, ademais, a triloxía de “Dragal”, o dragón galego.
    RisaPremio Frei Martín Sarmiento 2012.
    RisaRisa Xa á venda a QUINTA EDICIÓN RisaRisa
Previo
Seguinte
  • Con los fierros
    23 membros

     

    Castillo de Luna, León. Marzo de 1090

    El rey apestaba... más de lo habitual. Al hedor cotidiano de ropas pringosas y baños escasos se unía el tufo de la muerte que ya le rondaba. Yacía sobre el gran lecho de madera labrada con el rostro ido, la túnica revuelta y los cabellos enmarañados y grasientos.

    —¡Alabado sea el Señor!

    Se elevaban plegarias al apóstol Santiago, a san Cosme, a san Damián, a san Bernardino. Volaban cruces sobre los pechos de las mujeres. La pestilencia de vómitos y heces llenaba la estancia de la torre de Luna, se mezclaba con la fragancia de las juncias, tomillos y demás hierbas olorosas que alfombraban el suelo. En unos pebeteros sobre un arcón se quemaba incienso de romero, en un esfuerzo por disimular la corrupción de las tripas.

    —¡Vive Dios que no se muere!

    Las fiebres no le abandonaban desde hacía una semana. Estremecían su cuerpo atocinado con espasmos que le dejaban exhausto y se alternaban con cefaleas y náuseas. Por momentos recobraba la lucidez y paseaba una mirada indiferente por la cámara, como si se sintiera ya muy lejos de cuanto le rodeaba. Luego su atención se volvía hacia una bandeja situada a la vera del lecho y repleta de hojuelas, pestiños, diacitrones, rosquillas, quesadillas y pasteles de nuégado. Entonces sí, entonces sus ojos claros revivían y sus dedos, gruesos como lechones bien cebados, luchaban por hacerse con el botín de algún dulce. Pero ya las fuerzas le fallaban, ya era el gesto más el recuerdo de pasadas ansias que reflejo de apetitos presentes. Su cabeza se vencía, se le entreabría la boca repleta de astillas negras y se deshacían sus tripas entre convulsiones y miasmas.

    —¡Por todos los demonios, mujer, deja de gemir...!

    Velasco Jiménez paseaba sus humores de oriente a poniente, incapaz de darse reposo, hastiado de los plañidos de las mujeres. Se le moría el rey cautivo en las mismas barbas. Había sido su padre, Jimeno Velázquez, merino de la torre de Luna, quien se hiciera cargo de García cuando el rey Alfonso decretó su prisión tras arrebatarle el reino de Galicia. Él era niño entonces, pero recordaba bien las palabras de Alfonso:

    —García es hijo de rey y hermano de reyes, Jimeno, no lo olvides. ¡Es mi hermano, pardiez! Mantenlo prisionero y encadenado, pero trátalo con la deferencia debida a un rey. No han de faltarte recursos, te lo prometo.

    Y así había sido. Diecisiete años después, su padre llevaba nueve en la tumba. Velasco había heredado la merindad y la custodia y el rey Alfonso jamás dejó de enviar lo convenido. Pero el prisionero se le moría.

    —¡Maldito cabrón ingrato!

    Caminaba a grandes trancos de un lado a otro de la cámara, el ceño de lobo acorralado, indiferente al runrún de las oraciones y a los flujos y reflujos que provocaba su paso entre criados, doncellas, damas, cortesanos, frailes y lebreles.

    —¡Qué, qué, qué! —se detuvo ante el físico que cuidaba del moribundo—. ¡Para qué tanta pócima y tanta sangría, rediós! ¡No eres mejor que un tablajero! ¡Se muere!

    El maestre permanecía de pie al lado del capellán de la torre, que dirigía las plegarias. Al sentirse interpelado, humilló la cabeza y se apresuró a tomarle el pulso al enfermo. El rey yacía con los ojos cerrados, la boca entreabierta y la respiración fatigosa. Su tez, ya de por sí pálida, se mostraba cadavérica.

    Velasco se volvió para reanudar su deambuleo. Una vieja que retiraba el vaso de noche del moribundo no se percató del brusco giro del merino, que se le vino encima antes de que pudiera reaccionar. El bacín se volcó con estrépito de lozas, derramando la mayor parte de su contenido sobre la anciana. Unas pocas gotas salpicaron la botarga de vivos morados y el jubón de raso negro de Velasco Jiménez, que soltó una imprecación y arreó una tremenda bofetada con el dorso de la mano a la mujer.

    —¡Vieja estúpida, mira cómo me has puesto!

    La fámula salió despedida hacia atrás y cayó al suelo empapada en heces y orines. De su mejilla manaron unos hilos de sangre, allí donde los anillos del merino se le habían clavado. Un revuelo de exclamaciones ahogadas rompió las plegarias y sacudió la modorra de la cámara mientras varios criados acudían a socorrer a su señor, que los ahuyentó con movimientos enérgicos de los brazos.

    —¡Maldita sea, qué peste! —exclamó Velasco, refiriéndose quizá a los orines, quizá a los criados, mientras salía de la estancia con arrebato de furias.

    El maestre, todavía con el pulso del enfermo en sus manos, le despidió con una mirada cargada de resentimiento:

    —¡Tablajero! ¿Pero qué se habrá creído?

    —No se lo tengáis en cuenta, maese, está fuera de sí —repuso el capellán.

    —Son muchos los que alaban mi ciencia —masculló el físico—. ¡Que un ignorante como éste me llame tablajero! Con estas manos —y al mostrárselas al capellán dejó caer al descuido el brazo del rey— he obrado curaciones que asombrarían al mismísimo Galeno...

    El capellán vigilaba de reojo a la vieja, que trataba de levantarse. Se alejó discretamente unos pasos:

    —Pues en este caso tanta ciencia no parece dar los frutos apetecidos.

    Un destello de dignidad ofendida:

    —Lo mismo podría decir de tanta jaculatoria.

    —¿Cómo queréis que acierte con el santo si cada día cambiáis el diagnóstico? No es lo mismo rezarle a san Blas que a santa Apolonia.

    —Todas son oraciones.

    Se encogió de hombros el fraile:

    —¿Quién conoce los designios del Altísimo?

    El físico no respondió. Había probado ya con estiércol de lobo para los cólicos, con hierbas disueltas en vino, con sangrías, purgantes, aromatorios, conjuros..., nada parecía dar resultado, a pesar de que ponía todo su empeño en el intento. Pero se resistía a admitir su fracaso:

    —Las fiebres cuartanas persisten y el trastorno humoral se acentúa —irguió la cabeza y examinó al capellán con altivez—. ¿Qué puedo hacer yo, por amplios que sean mis saberes, si no está de la mano del Señor que se cure? Si las oraciones carecen del fervor necesario...

    El fraile se persignó. Su gesto fue imitado de forma maquinal por la esposa del merino que, a prudente distancia, velaba al enfermo rodeada de sus damas de compañía.

    —Osea que se muere.

    —Y con él se esfuman privilegios y dineros de la custodia.

    —Y se agria el carácter de nuestro señor Velasco.

    Medraba el rumor de voces, imprecaciones, risas. La estancia de la torre era una gran construcción de piedra con techo de madera, dividida por tapices de los que llamaban acitharas o alharagas, paños de trama de seda con decoración geométrica según el gusto mozárabe, que colgaban del techo separando amos de criados. Cerca de la puerta, un grupo de soldados, las armas vencidas contra la pared y arracimados sobre endebles banquetas, soltaban reniegos y aleluyas según la suerte que marcaran los dados. Un tintineo de monedas ponía música a sus juramentos.

    La vieja se había levantado ya, pero en el lugar de la caída permanecían los restos del vaso de noche del rey. Uno de los lebreles se acercó a husmear. La dama principal puso cara de asco y buscó en torno hasta dar con una doncella que haraganeaba junto a una de las ventanas. La moza, que no la señora, era de cabellera castaña y talle prieto, con una mirada chispeante y una piel que prometía tersuras. Charlaba con otras criadas, despreocupada de cuanto sucedía alrededor.

    —Inés, limpia esa porquería.

    Nada respondió la doncella, aunque la sombra del fastidio cruzó su rostro. Todavía se quedó un momento donde estaba, sentada en uno de los poyos de la ventana, observando con desgana la inmundicia. Se levantó despaciosamente y se dispuso a hacer lo que le ordenaban.

    El capellán la observó mientras cogía un paño y se agachaba sobre los restos del bacín tarareando una melodía. El corpiño ajustado resaltaba sus pechos, que se erguían con insolencia. Un hilillo de saliva resbaló por la comisura de los labios del fraile. La muchacha, ajena al escrutinio, fregaba con movimientos cansinos, indolentes.

    —Proseguid, padre.

    La orden llegó como un ladrido. El capellán hizo un esfuerzo por desprender su mirada de la doncella y sus ojos se cruzaron con los de la dueña. Era una mujer gruesa, con una piel de pergamino grasiento y una expresión permanente de amargura. Un ligero rubor tiñó las facciones del fraile al sentirse descubierto. La señora examinó con detenimiento las formas esbeltas de la moza y su semblante se crispó un poco más:

    —Termina de una vez, muchacha.

    Un estertor agudo. El maestre se inclinó sobre el lecho del rey García. Se había despertado y se esforzaba fatigosamente por respirar. Su rostro redondo estaba congestionado, con los cabellos ralos pegados al cráneo. Los ojos bailaban sin ton ni son:

    —Con los fierros, con los fierros...

    El murmullo llegó velado por la agonía, pero el físico ni se molestó en descifrarlo: bien sabía ya lo que repetía sin descanso desde que, tres días atrás, un mensajero del rey Alfonso había llegado con la orden de quitarle las cadenas. García se resistió con lo que le quedaba de fuerzas:

    —Con ellas he vivido y con ellas me han de enterrar.

    Era su forma de vengarse de los diecisiete años que llevaba preso tras los muros de la torre de Luna. El merino había vacilado, pero al cabo no osó contrariar los deseos de un moribundo.

    Un olor fétido manó del lecho. El vientre del rey se deshacía. El físico ni se inmutó.

    —Se está convirtiendo en una tradición familiar... —El capellán se había acercado al lecho y observaba al médico con una sonrisa burlona.

    —¿A qué os referís?

    —Bueno, a su hermano Sancho se le fue la vida por el ano. Se ve que García no quiere ser menos.

    Era de público conocimiento. A la muerte de la reina Sancha la discordia había estallado entre sus hijos, Sancho, Alfonso y García, por el control del reino. El demonio, sembrador de rencillas, alteró sus pensamientos de manera tal que se levantaron alborotos y sediciones de las que se siguieron grandes daños. Sancho porfió hasta desposeer a sus hermanos de sus herencias, aunque más le habría valido desposeerlos también de sus vidas, pues poco le duró lo que con tanto esfuerzo (ajeno, eso sí, en forma de batallas y muertes de sus leales) había conseguido: unos años después, cuando cercaba Zamora, un felón llamado Vellido Adolfo lo atravesó con una lanza mientras hacía de vientre. Todas las sospechas apuntaban a Alfonso como instigador, pero solo Rodrigo Díaz de Vivar, al que los musulmanes llamaban Sidi, había osado alzar la voz. Fuera como fuese, al poco Alfonso se hizo también con Galicia y encerró a su hermano García en la torre de Luna, reunificando así la herencia de sus padres.

    —Todavía le aprieta la sangre. Prepararé un conjuro y le practicaré otra sangría.

    El capellán se encogió de hombros:

    —Haced lo que os plazca... pero no pongáis demasiado empeño: cuanto antes acabe, antes saldremos de aquí —se volvió nuevamente hacia Inés, incapaz de resignar su voluntad de los indolentes movimientos de la muchacha.

    —¿No me has oído, fraile? Prosigue.

    El capellán suspiró, pero acató la orden de la dueña y reanudó las plegarias. No había hecho más que empezar cuando un nuevo estertor sacudió al enfermo. Unos gemidos, un espasmo.

    —Alabado sea el Señor...

    Un fortísimo trueno rompió las nubes y provocó una oleada de sobresaltos. La luz del día menguó y los criados se apresuraron a prender los altos hacheros de hierro forjado que colgaban de las paredes.

    Desde una de las ventanas más alejadas de la cámara observaba la escena un juglar. Había estado tocando la fídula para entretener a las damas, pero ahora el instrumento reposaba contra la pared. Se llamaba Silveira y era hijo de un ferreiro  de Celanova. Había llegado a Luna días atrás con la intención de hacer una breve parada antes de dirigirse a León, donde se celebraba un concilio que reunía a obispos y magnates del reino y que prometía ser un buen lugar para ganarse el sustento. Pero al enterarse de la enfermedad del rey cautivo había sido incapaz de seguir su camino.

    Tras los postigos abiertos comenzó a llover copiosamente. El juglar contempló la lluvia. El castillo se erguía en un espolón de la cordillera cantábrica, justo donde la llanura se encrespaba sobre el río y el valle de Luna hasta alcanzar no muy lejos las alturas de Peña Ubiña.

    —El rey ha muerto.

    La voz del físico apenas acalló los murmullos. De algunos pechos huyeron suspiros de resignación... y alivio. Los soldados se santiguaron, mascullaron conjuros para alejar el mal y continuaron la partida como si nada, pendientes del brillo de los denarios de vellón. Las damas de compañía se persignaron, musitaron una plegaria y reanudaron su cháchara con nuevos bríos.

    Silveira pensó en acercarse al lecho, pero comprendió que un don nadie como él no sería bien recibido. Le dolía la muerte del cautivo. La visión de aquel hombre cebado al que llamaban rey y mantenían con cadenas le turbaba. Había sido su rey, el rey de Galicia. Cuando era un chiquillo, casi veinte años atrás, lo había visto en Celanova, un gallardo caballero sobre su corcel, el talle delgado y el semblante distendido, disfrutando del sol de primavera. Verlo nuevamente, y en tal estado...

    Una letrilla llevaba varios días rondándole, imprecisa y fugitiva. En ese momento, al contemplar el cadáver del rey rodeado de la indiferencia general, le vino a las mientes el final:

     

    Los cuerdos fuyr devrían

    de do locos mandan más,

    que quando los çiegos guían

    ¡ay de los que van detrás!

     

    (Gómez Manrique, Exclamación e querella de gobernación.)

     

     

    Una aclaración histórica

    La muerte de Fernando I en 1065 y de la reina Sancha en 1067 abrió un período de conflictividad dinástica en los reinos del noroeste peninsular. En su testamento, Fernando y Sancha repartieron el reino entre sus hijos Sancho, Alfonso y García. Castilla quedó en manos del primogénito, Sancho. León, el territorio más rico, fue la herencia de Alfonso y Galicia le correspondió a García.

    En 1068 la guerra civil se desató entre los hijos. Sancho se consideraba el legítimo heredero de todas las posesiones de sus padres, por lo que se enfrentó a Alfonso en la batalla de Llantada el 19 de julio de 1068; el enfrentamiento consistió en un juicio de dios, previo pacto de que el que resultase victorioso obtendría el reino del derrotado. Sancho venció, pero Alfonso no cumplió lo acordado. Sin embargo, no hay testimonio de que se rompieran las relaciones, pues Alfonso acudió en 1069 a la boda de Sancho y en 1070 ambos se aliaron contra García.

    Aprovechando una rebelión nobiliar en Galicia, Alfonso y Sancho destronaron a García, que huyó a Sevilla con buena parte del tesoro de la catedral compostelana. Ambos hermanos se repartieron el reino y se intitularon reyes de Galicia tras firmar una tregua entre los dos.

    Pero esta tregua no duró demasiado. El 4 de enero de 1072, los ejércitos de los dos hermanos se enfrentaron en la batalla de Golpejera. Dirigía el ejército de Sancho Rodrigo Díaz de Vivar, el Cid. Alfonso fue derrotado y Sancho se proclamó rey de León, con lo que consiguió reunificar los territorios de su padre.

    Alfonso fue exhibido con cadenas en la plaza pública y paseado hasta el monasterio de Sahagún, donde quedó encerrado. Poco después logró huir con la ayuda de su hermana Urraca y se refugió en la corte del rey Al Mamún de Toledo. Con él se exilió buena parte de la nobleza leonesa, descontenta con Sancho.

    Al enterarse de la participación de Urraca en la fuga de Alfonso, Sancho se dirigió al frente de sus ejércitos a Zamora, donde se refugiaba la infanta, y puso cerco a la ciudad. Un día, el noble zamorano Vellido Dolfo se presentó ante Sancho afirmando ser un desertor y se ofreció para mostrarle al rey los puntos débiles de las murallas. El rey deseaba poner fin al ya prolongado cerco y consintió en acompañarle, pero Vellido Dolfo era un agente de Urraca. Aprovechando que el rey se había alejado de su guardia para defecar, lo mató con una lanza. Era el mes de octubre de 1072.

    Tras la muerte de Sancho, Alfonso se hizo con León y Castilla y García regresó a Galicia con la intención de recuperar su reino. Pero Alfonso VI no estaba dispuesto a compartir lo que tanto le había costado ganar: atrajo con engaños a García y lo encerró, con cadenas, en la torre de Luna, en León.

    El rey García permaneció diecisiete años encerrado y encadenado, hasta su muerte en 1090. Eso sí: tras su fallecimiento fue enterrado en el Panteón Real de San Isidoro de León.

    Al margen de la recreación del hecho histórico de la muerte de García, Con los fierros tiene una segunda lectura. El rey, como los miembros de los demás estamentos, es reflejo de la sociedad en la que vive. La corte real es un compendio de las virtudes y defectos de esa sociedad. Y, en un mundo dominado por el cristianismo, esos defectos, esos pecados, no pueden ser sino los siete pecados capitales que se ocultan en los distintos personajes de esta singular corte, desde los soldados al físico, el capellán o el mismo rey prisionero.

     Solo he querido salvar a uno, solo uno muestra compasión y tristeza por la muerte del monarca: el juglar. En un mundo encorsetado, simboliza el aire fresco de la libertad.

     


  • Fragas, soutos e devesas: a Galiza das lendas
    40 membros

    faiais.jpg

  • FELICIDADES
    1 membro

    Hola "Redelibreiros" estoy de celebración, hoy cumplo 1 año, sí, hace un año que empecé a navegar entre vosotros, y ha sido una experiencia maravillosa, empecé curioseando pero me quedé. Descubrí un montón de libros interesantes desconocidos para mí, pude dar mi opinión a sus escritores, leer de primera mano a los críticos literarios ("esos señores tan serios y formados"), conseguir libros de regalo... e incluso reencontrarme con antiguos "compis" casi olvidados.

    Vamos, que el balance es muy positivo, gracias redelibros por existir, y a todos vosotros por colaborar. Aquí os dejo un beso muy grande por compartir este año conmigo. Y espero que sean muchos más.


     

  • Basilius Hoffman - Relatos: "A INICIACIÓN"
    28 membros

     

    Unha gaivota rachou o silencio da mañá. Durante toda a xornada estivera voando sobre a praia, agardando a que o raparigo saíse da auga con algunha captura. Todos os días desde había semanas estableceran un acordo non pactado, e desde aquela, realizaban sempre o mesmo ritual. O mozo erguíase cedo, chegaba descalzo correndo pola area, e penetraba no mar na procura de peixes. Após un intre volvía á praia coa súa presa e limpábaa sobre unha rocha; daquela deixaba os restos para ela. Chamáballe Soa.

    Como tantos outros días, o raparigo mergullouse nas augas coralinas para que o mar espertase os seus sentidos. Aquilo era como atravesar unha porta que levaba a outro mundo, unha finísima membrana separábao daquel lugar inzado de vida, tan misterioso, tan colorido cos seus reflexos dourados... tan alleo a el.

    Soa volveu berrar, impacientándose pola demora daquel día. Logo trazou varios círculos no ar, xusto sobre a zona de pesca. E cando pensaba que naquela ocasión ficaría sen almorzo, unha choiva de pingas brillantes xurdiu do océano e o raparigo emerxeu triunfante. O sorriso no seu rostro indicaba que fora unha gran captura, unha como nunca vira.

    —Avó! Mira o que atopei! —berrou desde a auga mentres sostiña no alto o trofeo con ambos os brazos.

    O ancián aguzou a vista canto puido, os anos non lle conservaran os ollos tanto como el querería, mais así e todo, o que distinguiu nas mans do seu neto fíxolle cambiar o xesto.

    O mozo nadou até a beira con dificultade, pois a captura era realmente pesada.

    —Avó! Olla! —dixo mentres soltaba a pesada carga aos pés do ancián—. Non... é... preciosa? —faltáballe ar e sobráballe emoción.

    Sobre a area descansaba unha campá dourada, tan exquisitamente tallada que non parecía obra dun ser humano, senón do propio océano. Ao seu redor graváranlle signos e caracteres que espertaban en quen a ollase recordos de tempos moi afastados.

    —Ten que ser de ouro. E fíxate... ten sete xoias —anunciou o raparigo cada vez máis recuperado do esforzo.

    Mais o ancián non respondeu. Deixou a peza de madeira que estivera a tallar toda a mañá e limitouse a esculcar moi lonxe, talvez no horizonte, ou talvez no seu interior.

    —Somos ricos, avó! Poderemos ir vivir á cidade. É que non te alegras?

    —Sabes que é iso? —preguntou o home deixando de súpeto a un lado as súas cavilacións.

    —Unha campá avó. O que vai ser se non?

    —Certo. Pero é moito máis. É un sinal —dixo o ancián acariñando a súa puída superficie que xa se quentara baixo o sol—. Sabes que día é hoxe?

    —Abofé! É o meu aniversario —dixo o raparigo sen entender o comportamento do seu avó—. Hoxe cumpro once anos.

    O home sorriu para os seus adentros.

    —Así é, once anos. Un número a ter en conta —afirmou—. Para algúns un mal presaxio. Para nós... o caos, a arxila, entendes? Sen forma, sen función. Mais fresca, preparada para ser modelada, pois se non a traballamos secará e estragarase.

    —Avó, de que estás a falar? —preguntou o mozo.

    —Esa campá vén dun lugar moi afastado —proseguiu o vello—. Dun lugar que xa non existe. E cuxos restos descansan nalgún lugar do océano.

    —Que lugar é ese?

    —Xa non importa o seu nome. Aquilo que construímos desapareceu e a miña alma xa non desexa lembralo.

    O seu rostro reflectiu unha tristeza profunda e afastada. E na súa mirada, o abismo dunha vida alagada de recordos.

    —Que sería daquela rapariga? —murmurou para o seu interior—. Que dourados eran os seus cabelos, e eses ollos lila... como os do seu pai.

     

    —Avó, o que che ocorre? Atópaste ben?

    —Ás veces, meu pequeno... ás veces, a marea do tempo tráenos recordos que pensabamos que estaban soterrados nas profundas simas deste océano que é a alma -respondeu deixando a un lado aqueles pensamentos—. Mais agora debemos pensar no presente, pois é o noso deber transmitir aquilo que aprendemos. E talvez chegue o día no que a Humanidade estea disposta a aprender.

    —O que debe aprender? —preguntou o mozo cada vez máis confundido—. Por que nunca me falaches disto?

    —Porque non chegara o momento —confesou o ancián—. Porque non recibiras o sinal.

    Ambos os dous ollaron para a campá, compartindo en silencio un momento que o raparigo lembraría toda a súa vida.

    —Alquimia —anunciou o home—. O coñecemento do visíbel e o invisíbel. Hoxe comezarás a túa aprendizaxe.

    O raparigo non sabía o que responder, escoitara aquela palabra facía moitos anos. Atesourando o recordo xunto aos poucos que conservaba dos seus pais.

    —Escoita e aprende as tres regras básicas da Alquimia.

    Primeira regra: Toda sustancia ten esencia.

    Segunda regra: Todas as esencias son en realidade unha.

    Terceira regra: Cada unha das partes dunha esencia é en si mesma parte e todo desa esencia.

    —Ten iso algo que ver coa campá? —preguntou o mozo.

    —Ten. Pensa en ti mesmo, nas túas mans, nos teus pés. Son parte de ti —explicou o ancián, que sen previo aviso lle arrincara un guecho de cabelo ao raparigo.

    —Aiiiii! Iso doeu.

    —Olla este guecho, xa non te pertence. Agora é o meu pelo —afirmou o ancián.

    —Equivócaste, telo ti. Pero segue a ser meu —retrucou o mozo.

    —Así é. Este guecho forma parte da túa esencia, e aínda que xa non estea contigo segue conectado con ela —afirmou o vello—. Precisamente esa unión invisíbel é a que emprega a Alquimia. Esta campá por exemplo, foi creada mediante un procedemento alquímico moi especial. De tal xeito que aínda que a dividas en varias partes, cada unha desas partes mantería a mesma esencia que se estivesen unidas.

    —Pero se fundimos a campá e fabricamos por exemplo unha tixola, cambiaría a súa esencia —obxectou o mozo—. Logo sería un utensilio de cociña.

    —Moi observador. Así é, mantería certa esencia ligada ao material, ouro neste caso. Pero alterariamos a súa esencia xeométrica —dixo o ancián.

    —Esencia xeométrica? Iso quere dicir que a forma dun obxecto garda relación coa súa esencia?

    —Exacto. É moi sinxelo. Fíxate neste anaco de madeira —dixo o home á vez que lle amosaba a peza que estivera tallando—. Existen varios graos na unión de esencias. A fin de contas, todo o que vemos está unido en maior ou menor medida. Neste caso, se partimos a peza en dous, ambas as metades están unidas en primeiro grao. Se tallo outra peza coa mesma forma xeométrica e a mesma madeira, estarían unidas en segundo grao. E así, imos afastándonos segundo varíe o material ou a forma. Pero no caso da campá...

    Detivo a súa explicación para levantala e observala mellor.

    —Neste caso, aínda que a partises e cambiases a súa forma, non alterarías a súa esencia. É dicir, cada unha desas partes seguiría a ser en esencia unha campá.

    —Como é posíbel? —preguntou o raparigo ansioso por coñecer máis de todo aquilo.

    —Ben, por varios motivos. En primeiro lugar, polo método alquímico empregado e que nun futuro aprenderás. E en segundo e máis importante, polo somnium —explicou o avó sinalando unha das xoias carmesí que adornaban a campá.

    —Somniun? Pensei que serían diamantes ou rubís... ou algunha outra pedra preciosa —dixo o mozo—. É valioso?

    —Máis valioso que calquera outra xoia. Pero non te trabuques, o somnium non é ningún tipo de mineral.

    —Logo que é?

    —Todo ao seu debido tempo. O que debes aprender agora é como funciona a súa esencia —dixo o ancián—. A súa esencia non é como a do resto de materiais. No somniun non importa o tamaño, a forma ou a distancia á que se sitúe. A súa esencia considérase sempre de grao cero. É dicir, que cada un dos seus fragmentos, aínda que estean separados, considérase que están unidos sen distancia nin tempo entre si.

    —Coido que me perdín —aclarou o neto—. Todo isto é demasiado complexo. Que utilidade pode ter todo isto?

    —Utilidade? —exclamou o ancián—. Non podes nin imaxinar cantas. Controlando as esencias podes modificar a materia, alterar o propio espazo-tempo. A Alquimia non altera as leis da física, simplemente elúdeas mantendo o seu equilibrio.

    —Quero saber máis sobre ela, avó —dixo o raparigo seriamente convencido—. Estou certo de que con Alquimia algún día atoparei de novo ese lugar do que me falaches.

    —Todo ao seu debido tempo, Giuseppe —respondeu o ancián—. Quen sabe o que che deparará o destino? Mais lembra que, leve onde te leve, a nosa esencia sempre estará unida.

    Giuseppe nunca puido imaxinalo. Nunca se atreveu a soñar con aquela viaxe até que os seus ósos foron vellos e a tristeza o empurrou a emprendelo. Mais o que atopou, aquilo que aprendeu no seu camiño, o destino desa vella campá e dos sete martelos dourados, iso poucos o saben, e ademais... esa é outra historia.

  • O último verán
    21 membros

    O subir e baixar da marea facíalle cóxegas entre as dedas dos pés. A primeira intención era a de separarse e poñer area de por medio co mar pero, tras pensalo uns segundos, decidiu que esa friaxe lambendo a pel era un bo recordatorio de que seguía viva. Volveu deitar a mirada sobre a liña perfecta do océano e buscou aquel invisible sol que xa non a quentaría máis. Onde van os días cheos de luz? Non se supón que sempre han estar aí? Pode que se agochen nalgún curruncho da nosa alma, xunto cos recordos felices e as cantareiras gargalladas dos cativos. Porque no fondo, trátase diso, non? De fotografías felices que enchan o noso álbum e que podamos revivilas sempre e cando queiramos.

     

    Ergueu a mirada ao decatarse que se perdera na observación dos grans do chan e que estaba deixando de gozar do ceo azul. Xa caera nese erro mil veces na súa vida e prometérase non cometelo de novo. 'Sempre adiante, sempre busca a luz.' iso era o que lle repetía sempre a súa nai para enfrontar o día a día e non fuxir dos problemas. É incrible có que nos quedamos da xente que se nos vai. Un xesto típico da súa faciana, pequenos comentarios, unha caricia... sinxelos detalles que os facían especiais e únicos para nós.

     

    Decidiu que xa tería que estar caendo a tardiña e que aquel odioso e invisible sol debía estar baixando sobre a ría. Como se estivese obrigada a acompañalo, botou a andar cara o extremo oeste da praia. Dubidou se sería boa idea meterse na auga e ir paseando á vez que mollaba as pernas pero, non sabía moi ben porque, algo impedíalle entrar no mar. Mirou, sen entender, a fronteira de area mollada que a mantiña pechada en terra. 'Sempre adiante' Meneou a cabeza e, ignorando á súa carcereira, proseguiu en paralelo á costa.

     

    Non levaba moito avanzado e cruzóuselle un cativo correndo cun enorme balón de plástico. Que estraña sensación produce ver correr a un neno levando unha bola catro veces máis grande ca el. Segundo como se mirase podería parecer que era a enchida esfera flotante a que levaba ao rapaz. Tivo que deterse bruscamente para non tropezar con el e lanzoulle unha mirada de reproche que foi totalmente ignorada.

     

    -”Non ves que estivestes a punto de chocar comigo?” - díxolle ela, molesta pola falta de atención.

     

    -”Eh? Ah, perdoa” - foi a resposta que obtivo do pequeno.

     

    -”Bah, non pasa nada pero a próxima vez ten máis coidado, poderías mancar a alguén.” - pensou no ben que sentaba dar un bo consello e dispoñíase a continuar o paseo.

     

    -”Non, non creo.” - replicoulle o neno - “Ademais, a ti sempre che gustou. Eras ti a que me pedía que chocásemos co balón, dicías que era moi divertido rebotar contra el e caer de cu na area. Aínda que mamá sempre acababa berrándote a ti, hahaha.”

     

    -”Como? Como dis?” - tivo que se agachar para quedar á altura do cativo - “Coñecémonos?” - mirouno aos ollos e botouse para atrás ao recoñecelo - “Lois!”

     

    O cativo sorriu e antes de saír correndo, guindou o balón ao mar. As diminutas pernas afastárono a toda velocidade dela ata perderse no fondo da praia. Volveu a vista á ría e quedouse un rato mirando como a pelota multicolor abaneaba dun lado ao outro, bailando en círculos sobre os empurróns das ondas.

     

    -”Sempre a tirabades lonxe, no mar, e papá enfadábase.” - dou un chimpo ao oír a voz da vella ao seu carón.

     

    -”Mamá?! Que? Que fas aquí?” - mirou á muller que se plantaba en pé no medio da praia.

     

    -”Sabes porque se enfadaba?” - seguiulle falando, ignorando a súa pregunta - “Porque tocáballe meterse a buscala e non sabía nadar, hehehehe. Entraba morto de medo pero vós non o sabiades. No fondo penso que lle gustaba facerse o heroe, si.”

     

    Agarrou a man da súa nai, seguiu a súa mirada e así permaneceron as dúas, mirando aquela pelota de cores, por un bo rato.

     

    -”Non é difícil.” - rompeu o silencio a anciá.

     

    -”O que mamá?”

     

    -”Mollar os pés e meterte no mar. Podes sentir que o abandonas todo, que te vas perder.” - soltoulle a man e camiñou ata a beira - “Pero non é certo. De feito, non podes estar aquí para sempre. Quixémoste moito, sabes? Todos nós.”

     

    A vella douse a volta e entrou na auga. Ela viu como a súa nai camiñaba dentro da ría sen que lle afectara o subir e baixar da marea e, antes de chegar á altura do balón multicolor, xa o mar a cubría por completo e desapareceu.

     

    Sentiuse soa. Non se decatara do solitaria e longa que era a praia nin de que lonxe parecía estar o seu final. Forzou a vista para conseguir ver o destino que se marcara nun principio cando unha morna sensación acariñou o seu rostro. Aquel odioso e invisible sol deitábase sobre os montes e, antes de desaparecer, viñera a despedirse dela. Pechou os ollos e gozou dese instante quente, luminoso, con ese brillo que só poden ter os últimos días do verán. Aspirou fondo e, sen abrir os ollos, internouse no mar.

Previo
Seguinte
  • BASES PARA EL CONCURSO RELATOS CORTOS

    Publicado 17 Novembro 2010

    Relatos cortos, de tema libre, relacionado con las matemáticas (en la forma en la que el autor considere oportuna). Relatos originales, inéditos y no premiados, ni podrán tampoco ser presentados a ningún otro concurso mientras este permanezca abierto. Redactados en cual...

Ver todo o blog
  • Novidades editoriais
    61 membros

    Queres estar ao tanto do que acaba de saír ou comentarnos o que atopaches na librería esta mesma mañá? Pois apúntate a este grupo e comparte a túa infomación segreda con nós...

  • Ciencia diferente
    27 membros

    Lugar para recomendar, discutir, alabar... (o lo que sea) libros que abordan aspectos de la ciencia desde otro punto de vista.

  • Banda Deseñada
    127 membros

    Banda deseñada.

  • Dragal
    208 membros

     

    Únete á fraternidade do último dragón galego e descubre a triloxía fantástica de Dragal

  • novela negra e policíaca e de espías...
    32 membros

     

    Non só para a evasión, que tamén... porque a novela negra, á marxe da trama ou o entretenemento, tén un gran interés desde a perspectiva da crónica social, de amosarnos algúns problemas ou aspectos da realidade menos visible, mediante a liberdade que proporciona a ficción.

Previo
Seguinte
  • Encontro CONTOS ESTRAÑOS - Presentación "MAGUMBA"
    10 Xaneiro 2013 20:00:00 CET
    15 invitados
    Agora si, xa temos fecha definitiva para o encontro CONTOS ESTRAÑOS e incorporamos a presentación da nova novela de Fabián Plaza: MAGUMBA. Deixámolo para despois do Nadal pois pensamos que é unha fecha moito mellor para ...
  • Presentación álbum ilustrado
    22 Decembro 2012 17:00:00 CET
    5 invitados
    El próximo sábado, 22 de diciembre a las 17:00 horas, estaré presentando mi álbum ilustrado, "¡Esto no es una fábrica de sonrisas!", en la librería Day- Narón- La Coruña. Habrá lectura d...
  • Club Lecturas Debuxadas: Na procura de Ed o Riseiro
    18 Decembro 2012 20:00:00 CET
    16 invitados
    Club Lecturas Debuxadas   Na procura de Ed o Riseiro, de Kim Deitch.
  • Presentación de "Fugaz coincidencia" en Allariz
    15 Decembro 2012 19:30:00 CET
    17 invitados
    Este sábado, pásate por Allariz: non só gozarás dunha fermosa vila, senón que poderás asistir á presentación de... Fugaz coincidencia   ... a novela do redelibreiro José Estévez...
  • Redelibros no Culturgal
    30 Novembro 2012 09:00:00 CET
    27 invitados
    Boas! Como xa sabedes, este vindeiro fin de semana temos unha cita ineludible co Culturgal, a feira das industrias culturais galegas, en Pontevedra. Uns días que estarán cheos de actividades ben interesantes, especialmente no eido da literat...
Previo
Seguinte
  • Handmade leather books cards and custom jewelry par houseofismay
    ▼ ▼ ▼ CHRISTMAS IS COMING! Please see below for last dates for ordering ▼ ▼ ▼ Asia, Australia, Far East (including Japan), New Zealand ● 2nd
  • Cómo contar la crisis española hablando de Ecuador - Público.es
    Rafael Correa en Sevilla: 'Desde que dejamos al FMI y al Banco Mundial estamos mejor que nunca'.
  • The Soul Jacket | Musique gratuite, dates de tournées, photos, vidéos
    Profil officiel de The Soul Jacket, avec l'actu musicale, les albums, les morceaux, les clips et d'autres nouveautés.
  • Fuera [de] Margen, revista de literatura infantil | Naif magazine
    Después de cinco años y diez números en su edición original francesa, la revista Hors Cadre, estrena su versión española con el título Fuera Margen.
  • V Concurso de Fotografía Momentos de Lectura | Fundación Alonso Quijano
    V Concurso de Fotografía Momentos de Lectura | Fundación Alonso Quijano
  • http://www.alonsoquijano.org/webfundacion2010/sites/default/files/Calendario%20de%20la%20Lectura%202012%20en%20baja.pdf
    http://www.alonsoquijano.org/webfundacion2010/sites/default/files/Calendario%20de%20la%20Lectura%202012%20en%20baja.pdf
  • I Certamen Microrrelatos - ventadepisos.com
    I Certamen Microrrelatos de Ventadepisos.com, escribe el tuyo y publícalo en tu blog para ganar hasta 100 euros a gastar en Amazon.es!
  • Unha exposición de Miguelanxo Prado iniciará a actividade de O garaxe hermético en Pontevedra
    Unha exposición de Miguelanxo Prado iniciará a actividade de O garaxe hermético en Pontevedra
Previo
Seguinte
  • Muro de fo­tos 15 fotos

Previo
Seguinte
  • 3:41
    El Cuento De Las Buenas Noches.mp4
    Por Sancha
    243 visitas
  • 5:30
    El Cuervo - Edgar Allan Poe. (Versión Simpson)
    Por Sancha
    159 visitas
  • 2:01
    Aplicación de realidad aumentada: 8215 bibliotecas españolas en el móvil
    Por Sancha
    420 visitas
  • 3:20
    Popularlibros.com - BOOK - Versión completa
    Por Sancha
    245 visitas
  • 1:09
    A mi no me mires yo vote a Kodos
    Por Sancha
    243 visitas
  • 0:51
    Trailer oficial Capitán Trueno y el Santo Grial
    Por Sancha
    300 visitas
  • 1:21
    Emila Pardo Bazán - La condesa rebelde - Trailer
    Por Sancha
    612 visitas
  • 1:14
    El cómic ya tiene su Museo exclusivo en Bruselas
    Por Sancha
    284 visitas
Previo
Seguinte
  • R.E.M.
    Posted 27 Outubro 2011
    R.E.M.
    Reprodutor pop-out
    • Engadir á miña lista de reprodución
      01-rem-man_on_the_moon (19 reproducións)
    • Engadir á miña lista de reprodución
      06-rem-losing_my_religion (9 reproducións)
    • Engadir á miña lista de reprodución
      16-rem-everybody_hurts (10 reproducións)
    01-rem-man_on_the_moon
    3 temas
    38 reproducións  |  875 visitas
  • The Soul Jacket
    Posted 24 Novembro 2012
    Música americana made in Vigo
    The Soul Jacket
    Reprodutor pop-out
    • Engadir á miña lista de reprodución
      The Soul Jacket - Meadow (Album_ Wood Mama) (5 reproducións)
    • Engadir á miña lista de reprodución
      The Soul Jacket - Battered _n Bruised (Album_ Wood... (1 reprodución)
    • Engadir á miña lista de reprodución
      The Soul Jacket - Revolutionists (Album_ Wood Mama... (1 reprodución)
    • Engadir á miña lista de reprodución
      The Soul Jacket - Stampeding Cattle (Album_ Wood M... (1 reprodución)
    The Soul Jacket - Meadow (Album_ Wood Mama)
    4 temas
    8 reproducións  |  188 visitas
Previo
Seguinte
  • 09 Decembro 2010 13:47:21 CET
    in the topic Actualizaciones recientes in the forum Seguimento de erros
    No aparece ninguna actualización en mi perfil, desde hace 3 días, ni siquiera aparece la pestaña actualizaciones. Tampoco soy capaz de entrar en la pestaña TEXTOS, me sale un mensaje de error. ¿Tiene solución? Este post foi editado por Sancha en 09 Decembro 2010 13:47:21 CET"
  • 18 Novembro 2010 20:59:13 CET
    in the topic No se despliega el calendario en los eventos in the forum Seguimento de erros
    No funciona siempre el desplegador del calendario para elegir una fecha, al querer publicar un evento. Y además se debería poder escoger otro mes que no sea el actual.
  • 18 Novembro 2010 15:09:17 CET
    in the topic problemas para publicar un evento in the forum Axuda e soporte técnico
    Ya está resuelto. Gracias.
  • 17 Novembro 2010 20:48:31 CET
    in the topic problemas para publicar un evento in the forum Axuda e soporte técnico
    Estoy intentando publicar una convocatoria de relatos cortos, pero no soy capaz, no se si es que es obligatorio rellenar todos los campos, y es que realmente en algunos no se que poner. Me podeis echar una mano? Este post foi editado por Sancha en 17 Novembro 2010 20:48:31 CET"
  • 17 Novembro 2010 16:23:23 CET
    in the topic bibliotecas in the forum Preguntas frecuentes
    Seguramente no participan directamente, pero yo, por ejemplo, llegué hasta aquí por la información dada en la biblioteca de mi barrio. Este post foi editado por Sancha en 17 Novembro 2010 16:23:23 CET"
Previo
Seguinte

Redelibros

  • Blog
  • Preguntas
  • Soporte
  • Enlázanos

Libros e textos

  • Libros
  • Textos
  • Tenda
  • Autores
  • Autopublicación

Opinión

  • Blogs
  • Grupos
  • Enquisas

Anuncios

  • Eventos
  • Anuncios

Multimedia

  • Audio
  • Vídeo
  • Álbums

Membros

  • Buscar
  • Invitar
  • Importar contactos

Seccións

  • Cadernos Redelibros
  • Tenda de redepuntos
  • Concursos
  • Fisgando na rede
Copyright ©2013  -  Privacidade  -  Condicións de servizo  -  Contacto  -  Mobile Site  -  Quen somos  -  RSS  - 
Deseño gráfico: Manu e Marga - Hosting: jaboweb.com
Share