Unha gaivota rachou o silencio da mañá. Durante toda a xornada estivera voando sobre a praia, agardando a que o raparigo saíse da auga con algunha captura. Todos os días desde había semanas estableceran un acordo non pactado, e desde aquela, realizaban sempre o mesmo ritual. O mozo erguíase cedo, chegaba descalzo correndo pola area, e penetraba no mar na procura de peixes. Após un intre volvía á praia coa súa presa e limpábaa sobre unha rocha; daquela deixaba os restos para ela. Chamáballe Soa.

Como tantos outros días, o raparigo mergullouse nas augas coralinas para que o mar espertase os seus sentidos. Aquilo era como atravesar unha porta que levaba a outro mundo, unha finísima membrana separábao daquel lugar inzado de vida, tan misterioso, tan colorido cos seus reflexos dourados... tan alleo a el.

Soa volveu berrar, impacientándose pola demora daquel día. Logo trazou varios círculos no ar, xusto sobre a zona de pesca. E cando pensaba que naquela ocasión ficaría sen almorzo, unha choiva de pingas brillantes xurdiu do océano e o raparigo emerxeu triunfante. O sorriso no seu rostro indicaba que fora unha gran captura, unha como nunca vira.

—Avó! Mira o que atopei! —berrou desde a auga mentres sostiña no alto o trofeo con ambos os brazos.

O ancián aguzou a vista canto puido, os anos non lle conservaran os ollos tanto como el querería, mais así e todo, o que distinguiu nas mans do seu neto fíxolle cambiar o xesto.

O mozo nadou até a beira con dificultade, pois a captura era realmente pesada.

—Avó! Olla! —dixo mentres soltaba a pesada carga aos pés do ancián—. Non... é... preciosa? —faltáballe ar e sobráballe emoción.

Sobre a area descansaba unha campá dourada, tan exquisitamente tallada que non parecía obra dun ser humano, senón do propio océano. Ao seu redor graváranlle signos e caracteres que espertaban en quen a ollase recordos de tempos moi afastados.

—Ten que ser de ouro. E fíxate... ten sete xoias —anunciou o raparigo cada vez máis recuperado do esforzo.

Mais o ancián non respondeu. Deixou a peza de madeira que estivera a tallar toda a mañá e limitouse a esculcar moi lonxe, talvez no horizonte, ou talvez no seu interior.

—Somos ricos, avó! Poderemos ir vivir á cidade. É que non te alegras?

—Sabes que é iso? —preguntou o home deixando de súpeto a un lado as súas cavilacións.

—Unha campá avó. O que vai ser se non?

—Certo. Pero é moito máis. É un sinal —dixo o ancián acariñando a súa puída superficie que xa se quentara baixo o sol—. Sabes que día é hoxe?

—Abofé! É o meu aniversario —dixo o raparigo sen entender o comportamento do seu avó—. Hoxe cumpro once anos.

O home sorriu para os seus adentros.

—Así é, once anos. Un número a ter en conta —afirmou—. Para algúns un mal presaxio. Para nós... o caos, a arxila, entendes? Sen forma, sen función. Mais fresca, preparada para ser modelada, pois se non a traballamos secará e estragarase.

—Avó, de que estás a falar? —preguntou o mozo.

—Esa campá vén dun lugar moi afastado —proseguiu o vello—. Dun lugar que xa non existe. E cuxos restos descansan nalgún lugar do océano.

—Que lugar é ese?

—Xa non importa o seu nome. Aquilo que construímos desapareceu e a miña alma xa non desexa lembralo.

O seu rostro reflectiu unha tristeza profunda e afastada. E na súa mirada, o abismo dunha vida alagada de recordos.

—Que sería daquela rapariga? —murmurou para o seu interior—. Que dourados eran os seus cabelos, e eses ollos lila... como os do seu pai.

—Avó, o que che ocorre? Atópaste ben?

—Ás veces, meu pequeno... ás veces, a marea do tempo tráenos recordos que pensabamos que estaban soterrados nas profundas simas deste océano que é a alma -respondeu deixando a un lado aqueles pensamentos—. Mais agora debemos pensar no presente, pois é o noso deber transmitir aquilo que aprendemos. E talvez chegue o día no que a Humanidade estea disposta a aprender.

—O que debe aprender? —preguntou o mozo cada vez máis confundido—. Por que nunca me falaches disto?

—Porque non chegara o momento —confesou o ancián—. Porque non recibiras o sinal.

Ambos os dous ollaron para a campá, compartindo en silencio un momento que o raparigo lembraría toda a súa vida.

—Alquimia —anunciou o home—. O coñecemento do visíbel e o invisíbel. Hoxe comezarás a túa aprendizaxe.

O raparigo non sabía o que responder, escoitara aquela palabra facía moitos anos. Atesourando o recordo xunto aos poucos que conservaba dos seus pais.

—Escoita e aprende as tres regras básicas da Alquimia.

Primeira regra: Toda sustancia ten esencia.

Segunda regra: Todas as esencias son en realidade unha.

Terceira regra: Cada unha das partes dunha esencia é en si mesma parte e todo desa esencia.

—Ten iso algo que ver coa campá? —preguntou o mozo.

—Ten. Pensa en ti mesmo, nas túas mans, nos teus pés. Son parte de ti —explicou o ancián, que sen previo aviso lle arrincara un guecho de cabelo ao raparigo.

—Aiiiii! Iso doeu.

—Olla este guecho, xa non te pertence. Agora é o meu pelo —afirmou o ancián.

—Equivócaste, telo ti. Pero segue a ser meu —retrucou o mozo.

—Así é. Este guecho forma parte da túa esencia, e aínda que xa non estea contigo segue conectado con ela —afirmou o vello—. Precisamente esa unión invisíbel é a que emprega a Alquimia. Esta campá por exemplo, foi creada mediante un procedemento alquímico moi especial. De tal xeito que aínda que a dividas en varias partes, cada unha desas partes mantería a mesma esencia que se estivesen unidas.

—Pero se fundimos a campá e fabricamos por exemplo unha tixola, cambiaría a súa esencia —obxectou o mozo—. Logo sería un utensilio de cociña.

—Moi observador. Así é, mantería certa esencia ligada ao material, ouro neste caso. Pero alterariamos a súa esencia xeométrica —dixo o ancián.

—Esencia xeométrica? Iso quere dicir que a forma dun obxecto garda relación coa súa esencia?

—Exacto. É moi sinxelo. Fíxate neste anaco de madeira —dixo o home á vez que lle amosaba a peza que estivera tallando—. Existen varios graos na unión de esencias. A fin de contas, todo o que vemos está unido en maior ou menor medida. Neste caso, se partimos a peza en dous, ambas as metades están unidas en primeiro grao. Se tallo outra peza coa mesma forma xeométrica e a mesma madeira, estarían unidas en segundo grao. E así, imos afastándonos segundo varíe o material ou a forma. Pero no caso da campá...

Detivo a súa explicación para levantala e observala mellor.

—Neste caso, aínda que a partises e cambiases a súa forma, non alterarías a súa esencia. É dicir, cada unha desas partes seguiría a ser en esencia unha campá.

—Como é posíbel? —preguntou o raparigo ansioso por coñecer máis de todo aquilo.

—Ben, por varios motivos. En primeiro lugar, polo método alquímico empregado e que nun futuro aprenderás. E en segundo e máis importante, polo somnium —explicou o avó sinalando unha das xoias carmesí que adornaban a campá.

—Somniun? Pensei que serían diamantes ou rubís... ou algunha outra pedra preciosa —dixo o mozo—. É valioso?

—Máis valioso que calquera outra xoia. Pero non te trabuques, o somnium non é ningún tipo de mineral.

—Logo que é?

—Todo ao seu debido tempo. O que debes aprender agora é como funciona a súa esencia —dixo o ancián—. A súa esencia non é como a do resto de materiais. No somniun non importa o tamaño, a forma ou a distancia á que se sitúe. A súa esencia considérase sempre de grao cero. É dicir, que cada un dos seus fragmentos, aínda que estean separados, considérase que están unidos sen distancia nin tempo entre si.

—Coido que me perdín —aclarou o neto—. Todo isto é demasiado complexo. Que utilidade pode ter todo isto?

—Utilidade? —exclamou o ancián—. Non podes nin imaxinar cantas. Controlando as esencias podes modificar a materia, alterar o propio espazo-tempo. A Alquimia non altera as leis da física, simplemente elúdeas mantendo o seu equilibrio.

—Quero saber máis sobre ela, avó —dixo o raparigo seriamente convencido—. Estou certo de que con Alquimia algún día atoparei de novo ese lugar do que me falaches.

—Todo ao seu debido tempo, Giuseppe —respondeu o ancián—. Quen sabe o que che deparará o destino? Mais lembra que, leve onde te leve, a nosa esencia sempre estará unida.

Giuseppe nunca puido imaxinalo. Nunca se atreveu a soñar con aquela viaxe até que os seus ósos foron vellos e a tristeza o empurrou a emprendelo. Mais o que atopou, aquilo que aprendeu no seu camiño, o destino desa vella campá e dos sete martelos dourados, iso poucos o saben, e ademais... esa é outra historia.

- Si eu son Ti e ti es Eu, quen é el?-

Obsérvoa, sei que tamén ela a min. Non podo deixar de mirala. Estou seguro que ela tampouco me pode quitar o ollo.

A calor pégame á roupa da cama sobre a que estou sentado, e eu non podo deixar de fitala e sentir como ela fai o mesmo.

Ningún dos dous atrévese a dar o paso e avanzar. Ó final ela abandona pero eu non deixo de mirar para o lugar onde estaba fai un intre. Gardo a esperanza de que retome a súa posición, de tela outra vez diante para tomar por fin a iniciativa. Despois duns minutos desisto, apago a luz e tento durmir a carón da miña muller. Penso en todo o tempo que levo xa perdido e pecho os ollos. Tiña que ter levado eu a dianteira e acercarme a ela. Non se pode ser tan tímido.

O sono non quere chegar. Faise de rogar. Érgome e vou a cociña na procura dun vaso de auga, polo corredor penso nela. A auga, do tempo, refréscame un pouco e decido pechar a fiestra, nese intre paréceme vela pero no é máis que unha sombra furtiva. Non podo sacala da cachola. Agora, no silencio da noite, paréceme ata que a escoito o cal sería toda unha milagre por que o certo é que teño menos oído que unha pedra.

Dáme a min que a cousa comeza a ser unha obsesión...Agh! Por que tiven que pensar nesa verba? Agora tampouco son quen de quitar unha estúpida canción dos meus miolos.

“Noooooo, no es amor lo que tu sientes se llama obsesión. Una ilusión en tu pensamiento
Que te hace hacer cosas...” Puff, fora da miña cabeza, fora.

O certo é que si no seu momento tomase a iniciativa a cousa xa tería rematado. Seino ben. Si, non me cabe dúbida de que a miña compañeira non lle tería parecido ben que me erguera para <<atendela>>, pero dese xeito todo tería rematado e eu, probablemente, neste momento estaría gozando dun plácido soño. Outra solución pasaría por ter a fiestra pechada todo o día, o mesmo que a persiana. Baixala ben ata que non entrase nin a primeira raiola de sol. Pero a calor manda, durante o día é sinxelo facelo, pero pola noite enclaustrados dese xeito poderíamos abafar de calor.

De novo sentado na cama tiro do pelo unhas cantas veces; Ollo para o que quedou entre os dedos, é algo natural, crédeme.

Si, voume erguer a buscala. Non, non, non. Voume deitar. Mañá é outro día, teño que durmir

Outra vez paréceme escoitala. Prendo a luz e, de novo, miro para o lugar onde se atopaba. A miña dona rebule na cama ameazando, como mínimo, noite de sofá. Pero o sangue non chega o río. Ela da un par de voltas e segue a roncar. Se cadra por iso liscou, decatouse da presencia da miña compañeira e liscou da súa atalaia, por iso deixou de observarme. Desboto lixeiro esa posibilidade. Topábase demasiado ensimesmada con migo como para vela a ela.

O reloxo marca a unha e corenta e cinco o que quere dicir que son as dúas e corenta e cinco. Nunca cambio a hora, paréceme unha gran perdida de tempo.

Érgome de novo e vou a cociña, abro e pecho a neveira de xeito compulsivo. Do mesmo xeito que aumento o peso que teño na peneira sobre un futuro labneh. Goréntame o laneh, e voume outra vez para o cuarto.

Mentres cruzo o corredor sorrío por que penso que xa a teño esquecido, pero decátome de que o pensar iso é paradoxal, é unha contradición.

Déitome na cama e, co propósito de que sexa a derradeira vez,, boto un ollo ó recuncho onde a vira.

A miña sorpresa é inmensa. Alí está de novo. Desta volta non a podo deixar escapar. Érgome silandeiro e achégome moi a modo a ela., o máis preto que podo. Agárroa cun movemento lixeiro e tras zarandeala bruscamente, con forza, bato con ela no chan. Para rematar o asunto písoa reiteradamente coa zapatilla.

De súpeto o silencio, non se escoitan os ronquidos da miña dona polo que quedo quieto co pé de riba da “ocupa”.

Provocoume, si, si. Teño escusa. Miroume mal, e iso non se lle fai a un home sen vacacións de verán. Mereceu a malleira, mereceu que esmagase. Si, foi unha zurra en defensa propia...

...Definitivamente perdín o norte. As tres da madrugada e inda sen durmir. Miúdo día de fábrica agárdame. Aquela merda de mosca púxome dos nervios. Mereceu que a esmagara.

A última noite das súas vacacións de verán chorou sobre as rochas daquela praia feiticeira. Berrou ata que os seus pulmóns quedaron sen aire. Naquela vila pegada ó mar deixou a súa inocencia esculpida na praia e xa nunca máis volvería a ser a mesma. Bágoas salgadas e ácedas enchían a súa boca.

Bailaba soa no bar, bailaba e cantaba, o alcohol corría a mares, aqueles hombres rían con ela, a súa mente disolveuse en borróns, agochando a súa razón en nubes etílicas.

Tiña 23 anos e facía pouco que rematara a súa carreira, unha enxenería naútica, levaba tantos anos nos que o seu mundo eran os libros que non vivira. Decidiu viaxar todo o verán soa, buscándose a si mesma, sentindo a vida esbarando pola súa pel.

Ofrecerónse moi cabalerosos a acompañala ó hotel. Baila connosco na praia. Mira que fermosa está a lúa. E fixéronno, danzaron todos os malditos riba dela. O sangue tinguiu a area e arrebatáronlle o que xa nunca voltaría.

Tiña un gran expediente académico, pero pouca experiencia en diversións. Sempre fuxindo de todo, non fixera amizades. Agora quería voar rozando o ceo. Recorreu toda a costa da súa amada Galicia, tan fermosa, coas súas aguas de moitas cores, os seus impresioantes cantís e as máxicas postas de sol.

Espertou case ó amancer, soa e espida na praia, non lembraba moitas cousas, sentiuse mareada, noxenta, pegañenta. Ergueuse e recolleu os seus anacos. Foise ó hotel e pasou o día enteiro encollida na cama, chorando, pensando que fora a súa culpa, nunca llelo contaría a ninguén. Era o último día, a mañá seguinte marcharía, borraría da mente o final das vacacións.

Cos seus berros marchou o recordo, mandou a súa rabia e dor lexos, sabía que calar non era bo, pero a súa vergonza rompíalle a alma. Nas areas daquela praia ficou a súa inocencia, nas rocas que pisaba agora agochou o seu segredo.

Ese verán non quixo ir a praia,  perderíase nos bosques, seguiría o camiño dos ríos, ouvearía a lúa, voltaría ós orixes. Quería ir soa, pero o seu namorado Paco apuntouse ó plan e non houbo maneira de sacalo de enriba.

Él soñaba con poder acercarse a ese corazón xoguetón e bule bule que aturuxaba no peito de Xiana.

Partiron xuntos coas mochilas ao lombo, marcharon a pé, cun mapa na man, un saco de durmir e a guía das estrelas.

A primeira noite durmiron nun albergue. Xiana na metade da noite meteuse no catre con Paco e apretouse contra o seu corpo buscando calor. Él case nin respiraba temendo que estivera media sonámbula e se espertase. Despois relaxouse e abrazouna. Durmiron moi pegados, o pene de Paco rebulía impaciente e dorido. Tentaba deixar a mente en branco, durmir e xa está, pero ó sentir a súa calor, o seu cheiro, o corazón disparábase a punto de perder o control.

Ó día seguinte Xiana ergueuse coma si nada, non falaron do tema en todo o día, disfrutando dos fermosos monumentos naturais que se ían atopando.

De día viaxaban sen parar, sen case falar, descubrindo maravillas escondidas na súa terra das que ignoraban a súa existencia. De noite cando ían a deitarse Xiana sempre facía o mesmo, durmía soa ó comenzo, e logo metíase na cama ou no saco de durmir con Paco. Él non sabía que facer, o seu corazón e o seu corpo estaban a tolear.  Cada vez que polo día Paco tentaba saca-lo tema Xiana facíase  a tola, cambiaba de tema, ou non respostaba alonxándose con rapidez. Él non sabía que sentimentos gardaba Xiana no seu interior, era un misterio. Ninguén lle coñecía parella, algunhas veces a vira moi agarimosa con algún home, pero cando lle preguntaba sempre respostaba que non era ninguén. Facía xa un par de anos que Paco confesáralle os seus sentimentos e non vía normal que o tratara desta forma.

Unha mañá cando ían camiñando pasaron  ó lado dun río, había un fermoso meandro de augas tranquilas. Xiana dixo que se sentía moi sucia e pegañenta e que quería bañarse nesas augas que refulxían cos raios do sol invitando a sumerxirse nelas. Tomou a Paco da man e conduciuno á beira do río. Comenzou a espirse ante a mirada abraiada de Paco que permaneceu enfeitizado pola súa pel, os seus peitos erguidos de forma incitante e abraiado ante a fina lanuxe que escondía a cova do seu martirio. Para Xiana todo era normal, como si non se decatara da excitación de Paco latente nos seus pantalóns.

Xiana lanzouse ó río, e con voz alegre e xoguetona chamou a Paco para que a acompañase. Él espiuse sen cerimonias e Xiana mirou con xesto de asombro a erguida entreperna de Paco. Cando se lanzou a auga ela clavou os seus ollos no seu rostro con xesto interrogante e él sin poder conterse máis agarrouna e bicouna con paixón, con urxencia, mentres o lume facíase cargo do seu corpo. Xiana empurrouno e enoxouse. Discutiron, Paco estaba farto da súa actitude.

O baño rematou de contado. Pasaron o resto do día con caras largas, Paco intentaba facerlle ver que lle estaba facendo moito dano, él queríaa e desexabaa moitísimo, non podía tratalo de esa maneira, como se fose un home sen vontade e sen impulsos sexuais. Preguntoulle porque se non quería nada con él parecía provocalo constantemente. Xiana tomou unha actitude arisca e silenciosa ante a desesperación de Paco. Él tiña ganas de marchase, de deixala soa, pero non podía, os seus sentimentos eran demasiados fortes. Ela encerrouse no seu interior, creando un muro de xeo que alonxaba tódalas explicacións que trataba de darlle.

Chegaron a unhas ruinas que estaban case metidas no río, eran inquietantes e dunha beleza ancestral. Como estaba xa a oscurecer Xiana deixou as cousas no chan e dispúxose a pasar alí a noite. Paco tamén as deixou e mirando ó seu redor notou un arreguizo polo lombo. Deu igual que quixera convencela de que non lle gustaba ese lugar para pasala noite. Ela impasible coma unha estatua ignorou ás suas queixas.

Era xa pola noite, a lúa chea brilaba no ceo despexado. Paco espertou cunhas caricias esixentes que queimaban a súa pel. Mirou a Xiana abraiado. Ela bicouno cunha intensidade que él non imaxinaba, os seus corpos buscáronse con impaciencia. Xiana era lume, a súa pel ardía. Os seus beizos movíanse polo seu corpo como si quixera devoralo, os seus dentes apretaron con forza a súa boca fancéndoo sangrar. Apartou a cara e mirouna furioso, pero cando viu os seus ollos supo que algo non ía ben. Eran uns ollos negros, crueis. Un terror intenso o dominou e supo que algo malo ía a ocorrer. Foi envolto por unha mistura de dor e pracer. Tanto tempo esperando estar con Xiana e agora que o conseguía era un acto cruel, estrano, e o peor, non cría nin que fora ela.

Preguntoulle cheo de medo quen era, unha risa espantosa rachou o silencio da noite. Foi entón cando viu o coitelo que tiña na man dereita, erguida sobre o seu corpo, o metal da folla emitía reflexos a luz da lúa. Nun visto e non visto debuxou unha estrela de cinco puntas no seu peito. O sangue ía escorrendo. Os ollos de Paco voltáronse vermellos como brasas e embestiu con forza a Xiana, mentras o vento comenzou a ruxir furioso, e a noite encheuse de berros e gargalladas.

Cando Paco e Xiana espertaron a mañá seguinte non recordaban nada, víronse espidos, cheos de sangue e feridas. A súa testa estaba dorida e confusa. Decidiron voltar a casa e olvidar esa viaxe, non querían volver a verse, a vergonza e a dor da mañá foi demasiado para eles. Os sentimentos que forxaran neses anos forónse esnaquizándose ante un feito demasiado brutal e arrepiante para volver a falar del.