
Se che gusta Redelibros e queres axudarnos a medrar, engade un banner na túa web ou blog.
Redelibros alberga unha base de datos de máis dun millón de fichas de libros. Entre eles podes atopar dende as últimas novidades ata libros descatalogados ou noutros idiomas. Atendendo á nosa filosofía de espazo común, esta base de datos está aberta para que poda ser consultada por todo o mundo, sen necesidade de rexistro previo, e facer todo tipo de procuras e seleccións dende o buscador.
Como usuario rexistrado, ademais poderás valorar cun sistema de estrelas ou escribir os teus comentarios. Ambos poden consultarse na ficha de cada libro.
Coa vosa axuda queremos conseguir que a base de datos sexa o máis completa posible. Se non atopas algún libro, e queres engadilo, podes usar este formulario. Se botas en falta calquera dato relevante, ou atopas algún equivocado, podes editar a ficha do libro usando a opción “Editar detalles do libro”
Neste apartado poderás compartir textos (poemas, relatos, novelas ou o que sexa), escritos por ti ou por terceiros, que creas poidan ser de interese para o resto dos membros. Obviamente, tamén poderás ler, comentar e valorar os publicados por outros usuarios.
Se escribiches un libro e queres publicalo, Redelibros pódeche axudar. Nesta páxina atoparás unha completa guía de edición na que che explicaremos, paso a paso, que facer para ver o teu libro publicado. Tamén atoparás aos nosos provedores recomendados para cada proceso.
Nesta sección poderás coñecer de preto aos autores que pertenzen á nosa comunidade. E, se o desexas, tamén poderás adquirir algúns dos seus libros.
As ferramentas de "opinión" permítenche dispor de espazos onde compartir a túa opinión ou coñecer a do resto dos usuarios.
As ferramentas de "anuncios" permítenche comunicar ou informarche de eventos ou clasificados a través de Redelibros.
As ferramentas "multimedia" permítenche compartir e visualizar fotos, vídeos e arquivos de audio co resto de redelibreiros.
As ferramentas de "membros" permítenche atopar a outros usuarios de Redelibros ou invitar a outras persoas a formar parte da rede.
Nesta sección atoparás artigos dos nosos colaboradores (críticos, autores, editores, expertos, etc.) que che brindarán distintas perspectivas sobre a literatura e o mundo editorial: análise de xéneros, reseñas de obras concretas, estudos sobre actualidade editorial, traballos sobre autores destacados, etc.
Actividades que teñen premio. Concursos organizados polos nosos colaboradores ou polos propios usuarios para potenciar a creación literaria, audiovisual e artística. Unha sección que dá moito xogo.
Unha páxina que contén a moitas: os principais focos de información cultural do país, blogs, axendas culturais, páxinas de editoriais, seccións de cultura en prensa... Ofrecémoschas sindicadas por rss, automaticamente actualizadas e reunidas para a túa comodidade.
Colaborar e participar na rede ten premio: os redepuntos, que irás acumulando coa túa actividade. Poderás cambiar gratuitamente os teus redepuntos por libros na nosa tenda.
Queremos mostrar o noso agradecemento a todas as persoas, empresas e institucións que co seu gran esforzo e participación apoiáronnos e séguennos apoiando cada día para crear un espazo galego de literatura en Internet.
Se estás interesado en colaborar, ponte en contacto con nós.

Premio Frei Martín Sarmiento 2012.
Xa á venda a QUINTA EDICIÓN 

Sinopse
Novela dirixida especialmente ao público xuvenil na que un can de palleiro narra as aventuras que compartiu con Ulises. ¿Trátase do famoso heroe grego? Si, pero segundo este can de palleiro, Ulises non era grego, era galego, concretamente do Xobre, unha antiga vila de pescadores que hoxe forma parte da Pobra do Caramiñal.
“Eu son un can de palleiro, un can de aldea. Coma quen di, un ninguén. O meu nome non importa. O realmente importante desta historia é a historia mesma. Unha aventura popularmente coñecida como A Odisea.
Non son, nin moito menos, o célebre can Argos, sempre fiel a Ulises. Argos morreu. Era o típico can de raza: estilizado e de boa planta, pero pouco afeito ás emocións fortes.
Eu son un sinxelo can de palleiro orixinario da Barbanza. Miña nai abandonárame cando era un cativo. O meu amo Ulises atopoume...”
| Sinopse Xudeus e conversos atoparon en Galicia un territorio tolerante onde puideron convivir sen confrontacións. Esta é a principal tese do libro, unha aproximación didáctica á historia do pobo xudeu e a súa presencia no noso país. O autor afirma que é constante a arribada de xudeus a Galicia dende as matanzas de 1391 e 1414, datas nas que principiou un anti-xudaísmo feroz en Andalucía, Estremadura ou Castela, o que obrigou aos xudeus e máis tarde aos conversos, a se refuxiar en Galicia e Portugal. Xudeus e conversos estaban introducidos na sociedade galega e compartían negocios, xogaban nenos cristiáns con nenos xudeus, eran membros dos concellos e tiñan oficios non permitidos aos xudeus no resto de España. Cando había conflictos entre cristiáns e xudeus, as autoridades impartían xustiza sen mirar a que crenza relixiosa pertencían'. O autor fai así mesmo un breve percorrido pola historia deste pobo, dende a súa entrada na Península na época do Rei David, o tempo dos romanos, suevos e visigodos, a época árabe, a inquisición... ata a barbarie nazi e os tempos modernos. Esta obra Xudeus e conversos galegos. Notas para unha historia pendente recolle tamén outros aspectos históricos de relevancia como a participación dos xudeus nas revoltas irmandiñas a favor do pobo contra a nobreza, ou a súa intervención na redacción das Cantigas de Afonso X. |
||
Coa policía investigando o estraño roubo da igrexa de San Pedro, Mónica prepárase para acudir á súa cita na Poza da Moura. A moza non sabe aínda que a noticia da desaparición de Hadrián corre pola vila coma un regueiro de pólvora nin que alguén vixía de preto os seus pasos. Mentres agarda por ela, Dragal descobre, por primeira vez na súa milenaria existencia, a limitación dos seus poderes. Para recuperar o seu lugar privilexiado na escala biolóxica, o dragón ten que absorber a materia gris do cerebro de Hadrián e acadar a simbiose da súa alma. Se consegue humanizarse o mundo será seu, mais do contrario... Na procura dun milagre que lles axude a salvar o seu amigo, Mónica e don Xurxo deberán desvelar as claves agochadas na milenaria igrexa de San Pedro. Daquela descubrirán que, para cumprir os designios da profecía, os cabaleiros da Orde de Dragal xa iniciaron o seu regreso.
Son bocheador de petanca, isto é , lanzo as miñas bolas Obut semibrandas a bater as do equipo contrario.O Mingoles , meu pai , e tirador de ferro , ou vai ó óso , é dicir , as bolas , ó saíres da súa man , fan parábola ata caer de cheo na testa da bola a afastar do ponto;bon , isto no mellor dos casos , se non acerta o que fai é un burato na terra.Eu son de recursos : ás veces tiro ó ferro , outras fago cepilliños , e a esfera de metal vai direitiña a ras do chan , ou o palmo , cando colle pista uns centímetros antes de rodar ata o obxectivo ,ou fago mariconadiñas, o meu tiro levanta pó uns dous metros antes da bola inimiga.
O Mingoles colleu a costume de ollar as miñas partidas , e , non se pode dicir que fale , pero fai xestos , véxolle torcer o fuciño cando non vou ó óso.Despois , para desgracia da miña nai , na hora da comida , bótamo en cara:se gañei , di que estou a viciar o tiro , se perdín , o mesmo con outras verbas.
Onte celebrouse o torneo do Peixeiro , fixen dupleta co Jean Marie , e chegamos a final.Unha xogada o precipitou todo:Se facía un bocheo a bola do home , que , coa mirada no chan , semellaba un cadavre , gañabamos.
Non dudei , tirei o ferro e fíxenlle un carro , quedando a miña bola no ponto .Mateino , pero a súa maneira.
Fixen como fixera outras veces: saltei polo muro do Nisio , esquivei o can da Mucha ,e piniquei unhas uvas na videira da muda , que fun comendo ata chegar á casa do Berto ; nun recuncho ,xa dentro das terras dos pais do meu amigo ,ollei a Adela , a súa bisaboa , de costas o camiño , como se se estivera agochando , alombada e falando polo baixo , e , como non quería asustala , chamei por ela . Isto fixo que se dera a volta , e , o recoñecerme , víume saudar , pois sabía de min dende que era mais cativo , queríame ben.Colleume as mans e frotounas coas súas , o tempo de falarme dela , do vella que estaba , e de min , do bó mozo que era xa ,sempre sen soltarme , o cal incomodábame mais non era quen de zafarme ,a vergoña e o respeito misturábanse deixándome inerme. Despois , debeuse cansar , e liberoume das súas engurradas mans ,curtidas de tantos anos de traballo .
Hoxe o recordo con ledicia , pero non me esquezo da confusión que me causaron as risas do Berto , despois de preguntarme polo motivo polo cal lavábame unha e outra vez as mans ,xa que nin co xabón alonxaba ese cheiro, ese fedor que non coñecía a miña memoria .Ó fin , relateille o acontecido coa súa bisaboa ,e o Berto comenzou a rir a gargalladas , mentres dicía:
_Xoaniño , xoaniño , a Adela , o que ocorre , e que sempre está coas mans na pachocha.
Taller de microcontos. Proposta inicial
La opinión común sobre la tía , aquella que se repetía sin ninguna reflexión , era que había sido una niña bien , una mujer rebosante de beatitud y de pesetas heredadas , de misa , corrillo y vuelta , miope , glotona y dependiente.Muerto su novio en la guerra civil , no había sido capaz de encontrar un nuevo amante , bien por un exceso de platonismo y de fidelidad , bien porque había vivido en un ambiente que desdeñaba su valor , condenándola a adoptar una actitud pasiva.
Así me lo insinuó una prima , en una noche de alcohol y confidencias , al hablarme de su niñez , en la que se veía tan capaz o más que sus hermanos , aunque mucho menos valorada .
-La tía , me dijo , era la única que entendía mi situación , veía una repetición de lo que habían hecho con ella.
De niño y adolescente , la quería bien.Después , aún cuando siempre la respeté , en mi fuero interno criticaba su forma de ser.Y ella lo notaba . Y callaba , resignada.
Ahora , la que fué su casa durante cincuenta años , es mi casa , hará unas tres horas que entré por la puerta de madera de dos hojas . En la planta baja ,la sonoridad del suelo de piedra me llevó hasta la cocina de dos hornillos , hasta el patio con lagar donde la bisabuela mezclaba aguardiente y mosto para hacer la gloria ; después , llegó la madera de las escaleras y del piso superior con la cama de hierro forjado en la que intento dormir , con la luz encendida , abriendo los ojos ante el mínimo chasquido ,sudando.
Taller de microcontos.Segunda revisión.
Entonces éramos indiferentes al tiempo , sabíamos que se acercaba una tormenta , sin que ello conllevara una mayor presteza en buscar cobijo.Cuando empezó a diluviar , nos resguardamos en el portal de la Suca , la excéntrica , como se referían a ella en mi casa.
Con nosotros , en contradicción con las habladurías , era amable :solía llamarnos para aliviar el peso de sus manzanos y cerezos , ofreciéndonos a cambio una parte alícuota que adornaría momentáneamente las despensas familiares.
Así , al vernos a cubierto , nos invitó a entrar en su mansión ; esperando en la sala de estar la consabida bandeja de dulces perfectamente alineados , jugamos con los artilugios de detective ,oficio que había desempeñado el que fuera su marido.
Más tarde , manos y ropas se empolvaron al tomar huellas digitales , habilidad que nuestra anfitriona enseñó con su dulce elocuencia.
En el piano de cola que se erguía en una tarima , Juliana , como ella deseaba ser llamada ,interpretó una melodía de Mozart , cautivando nuestros sentidos .Había sido un día mágico.
Días después , siguiendo nuestro itinerario habitual , observamos una multitud de personas a la entrada de la villa .En el monte adyacente ,encontramos a Lele y Turno , agazapados , esperando el momento propicio para asaltar la casa , ahora desocupada . Sobre las diez de la noche , accedimos por una ventana al interior , donde observamos inermes el expolio . Una visión borró la risa febril de ambos salvajes:al entrar en el cuarto de baño , palidecieron súbitamente ante la pared carmesí , el agua de la bañera teñida de sangre.
Han pasado veinte años de aquel suceso ; los lugareños , para asustar a los niños, dicen que hay noches en las que el espíritu de Juliana se sienta al piano , y su música se llega a oír , entremezclada con el viento.
¿Y porqué Lele , cuando de noche vuelve a su casa , acelera el paso en las inmediaciones del derruído hogar , tarareando siempre la misma melodía?
Taller de microcontos.Primera revisión.
Entonces éramos indiferentes al tiempo , sabíamos que se acercaba una tormenta , sin que ello conllevara una mayor presteza en buscar cobijo.Cuando empezó a diluviar , nos resguardamos en el portal de la Suca , la excéntrica , como se referían a ella en mi casa.
Con nosotros , en contradicción con las habladurías , era amable :solía llamarnos para aliviar el peso de sus manzanos y cerezos , ofreciéndonos a cambio una parte alícuota que adornaría momentáneamente las despensas familiares.
Así , al vernos a cubierto , nos invitó a entrar en su mansión ; esperando en la sala de estar la consabida bandeja de dulces perfectamente alineados , jugamos con los artilugios de detective ,oficio que había desempeñado el que fuera su marido.
Más tarde , manos y ropas se empolvaron al tomar huellas digitales , habilidad que nuestra anfitriona enseñó con su dulce elocuencia.
En el piano de cola que se erguía en una tarima , Juliana , como ella deseaba ser llamada ,interpretó una melodía de Mozart , cautivando nuestros sentidos .Había sido un día mágico.
Días después , siguiendo nuestro itinerario habitual , observamos una multitud de personas a la entrada de la villa .En el monte adyacente ,encontramos a Lele y Turno , agazapados , esperando el momento propicio para asaltar la casa , ahora desocupada . Sobre las diez de la noche , accedimos por una ventana al interior , donde observamos inermes el expolio . Una visión borró la risa febril de ambos salvajes:al entrar en el cuarto de baño , palidecieron súbitamente ante la pared carmesí , el agua de la bañera teñida de sangre.
Han pasado veinte años de aquel suceso ; los lugareños , para asustar a los niños, dicen que hay noches en las que el espíritu de Juliana se sienta al piano , y su música se llega a oír , entremezclada con el viento.
Sorprendente fué la pregunta de mi hijo , pues no entiende porqué el señor Leandro , al pasar por las inmediaciones de las ruinas , tararea siempre la misma melodía , nervioso , agitado , tembloroso.
Taller de microcontos.Proposta inicial.
Entonces éramos indiferentes al tiempo , sabíamos que se acercaba una tormenta , más no por ello nos dimos prisa en llegar a nuestras casas. Cuando empezó a diluviar , corrimos a resguardarnos en el portal de la Suca , la loca del barrio , la rara , como decían en mi casa.
Con nosotros , pese a las habladurías , era amable.Solía llamarnos para coger ciruelas y manzanas de sus árboles frutales , y de ellas nos regalaba una bolsa repleta.Y estaban muy sabrosas , como decían en mi casa.
Así , al vernos a cubierto nos invitó a entrar en su mansión : mientras ella preparaba algo de comer , aguardamos en la sala de estar , repleta de libros y de artilugios de detective , trabajo que había desempeñado el que fuera su marido.Más tarde ,nuestras manos y nuestras ropas se llenaron de polvos al tomar huellas digitales , pese a las precisas indicaciones de la Suca ,que no en vano había sido profesora. Genial.
Tito Galvar , pícaro y curioso , le preguntó por el piano , lo que hizo que ella empezara a tocarlo.Mágico.
Y en el momento de irnos , nos agasajó a cada uno con un libro.Generosa.
Días después , al ver mucha gente arremolinada en su finca , nos acercamos , pero nos echaron de allí ; sobre las diez de la noche de ese día , Lele y Turno , dos chicos mayores , iban diciendo por ahí que iban a entrar a robar ahora que no estaba la vieja.Fuímos detrás de ellos y vimos como destrozaban todo . Cuando Lele orinó en unas cortinas Tito Sesar le llamó cerdo y recibió un bofetón , cayendo al suelo.Poco después , al abrir la puerta del baño , Lele se puso lívido: la bañera estaba llena de sangre , y el suelo adyacente , con salpicaduras.Y esa fué la verdad.
Han pasado veinte años desde aquel suceso , los lugareños , para asustar a los niños , dicen que hay noches en que el sonido del piano interpretado por el espíritu de la Suca se puede oír , mezclado con el viento.
Los cobardes , como Lele y Turno , cuando pasan por los lindes del casa , tararean muy alto una melodía mágica para vencer sus miedos ,sabiéndose así percibidos por los vecinos , creyéndose aliviados de su superstición.
Publicado 07 Maio 2011
El míster me es simpático . Lo suficiente como para entender su punto de neurosis sin ponerme neurótico , aunque lo cierto o lo que creo como tal es que ya s&oacu...
Publicado 20 Febreiro 2011
Nada. Después de todo, todo ha sido nada,a pesar de que un día lo fué todo.Después de nada , o después de todosupe que todo no era más que nada.Grito ¡Todo! y el eco dice ¡Nada!.Grito ¡Nada! y el eco dice ¡Todo!.Ahora s&eac...
El límiteBasta.No es insistir mirar el brillo largo de tus ojos
Publicado 03 Febreiro 2011
Basta.No es insistir mirar el brillo largo de tus ojos.Allí , hasta el fin del mundo.Miré y obtuve.Contemplé, y pasaba.La dignidad del hombre está en su muerte.Pero los brillos temporales ponencolor , verdad .La luz pensada, engaña.Basta.En el cau...
Publicado 27 Xaneiro 2011
"Volverás a las mismas calles.Y en los mismos suburbios llegará tu vejez; en la misma casa encanecerás". (Fragmento de "la ciudad" de Kavafis). En el segundo escalón , con la iluminación que aquí otorgan las tardes soleadas , so...
Publicado 08 Xaneiro 2011
Huelo a alcohol , y sé de donde proviene ese aroma que el aire vela , envuelve dentro de su composición. Tomo un vaso y su contenido se renueva . Lo levanto y observo al trasluz mi única h...
Espazo de reunión e debate dos aficcionados á novela histórica. Se buscas unha recomendación para as túas próximas lecturas ou queres comentar o último que liches, este é o teu sitio...
Queres estar ao tanto do que acaba de saír ou comentarnos o que atopaches na librería esta mesma mañá? Pois apúntate a este grupo e comparte a túa infomación segreda con nós...
Lugar para recomendar, discutir, alabar... (o lo que sea) libros que abordan aspectos de la ciencia desde otro punto de vista.
Únete á fraternidade do último dragón galego e descubre a triloxía fantástica de Dragal
Muro de fo
Girona 17 fotos
Fotos do p
Redelibros |
Libros e textos |
Opinión |
Anuncios |
Multimedia |
Membros |
Seccións |








