
Se che gusta Redelibros e queres axudarnos a medrar, engade un banner na túa web ou blog.
Redelibros alberga unha base de datos de máis dun millón de fichas de libros. Entre eles podes atopar dende as últimas novidades ata libros descatalogados ou noutros idiomas. Atendendo á nosa filosofía de espazo común, esta base de datos está aberta para que poda ser consultada por todo o mundo, sen necesidade de rexistro previo, e facer todo tipo de procuras e seleccións dende o buscador.
Como usuario rexistrado, ademais poderás valorar cun sistema de estrelas ou escribir os teus comentarios. Ambos poden consultarse na ficha de cada libro.
Coa vosa axuda queremos conseguir que a base de datos sexa o máis completa posible. Se non atopas algún libro, e queres engadilo, podes usar este formulario. Se botas en falta calquera dato relevante, ou atopas algún equivocado, podes editar a ficha do libro usando a opción “Editar detalles do libro”
Neste apartado poderás compartir textos (poemas, relatos, novelas ou o que sexa), escritos por ti ou por terceiros, que creas poidan ser de interese para o resto dos membros. Obviamente, tamén poderás ler, comentar e valorar os publicados por outros usuarios.
Se escribiches un libro e queres publicalo, Redelibros pódeche axudar. Nesta páxina atoparás unha completa guía de edición na que che explicaremos, paso a paso, que facer para ver o teu libro publicado. Tamén atoparás aos nosos provedores recomendados para cada proceso.
Nesta sección poderás coñecer de preto aos autores que pertenzen á nosa comunidade. E, se o desexas, tamén poderás adquirir algúns dos seus libros.
As ferramentas de "opinión" permítenche dispor de espazos onde compartir a túa opinión ou coñecer a do resto dos usuarios.
As ferramentas de "anuncios" permítenche comunicar ou informarche de eventos ou clasificados a través de Redelibros.
As ferramentas "multimedia" permítenche compartir e visualizar fotos, vídeos e arquivos de audio co resto de redelibreiros.
As ferramentas de "membros" permítenche atopar a outros usuarios de Redelibros ou invitar a outras persoas a formar parte da rede.
Nesta sección atoparás artigos dos nosos colaboradores (críticos, autores, editores, expertos, etc.) que che brindarán distintas perspectivas sobre a literatura e o mundo editorial: análise de xéneros, reseñas de obras concretas, estudos sobre actualidade editorial, traballos sobre autores destacados, etc.
Actividades que teñen premio. Concursos organizados polos nosos colaboradores ou polos propios usuarios para potenciar a creación literaria, audiovisual e artística. Unha sección que dá moito xogo.
Unha páxina que contén a moitas: os principais focos de información cultural do país, blogs, axendas culturais, páxinas de editoriais, seccións de cultura en prensa... Ofrecémoschas sindicadas por rss, automaticamente actualizadas e reunidas para a túa comodidade.
Colaborar e participar na rede ten premio: os redepuntos, que irás acumulando coa túa actividade. Poderás cambiar gratuitamente os teus redepuntos por libros na nosa tenda.
Queremos mostrar o noso agradecemento a todas as persoas, empresas e institucións que co seu gran esforzo e participación apoiáronnos e séguennos apoiando cada día para crear un espazo galego de literatura en Internet.
Se estás interesado en colaborar, ponte en contacto con nós.

Premio Frei Martín Sarmiento 2012.
Xa á venda a QUINTA EDICIÓN 

Subtítulo: Despertar la mente para recuperar la vitalidad.
Por primera vez, Anat Baniel plasma en un libro los principios de un método que ha ayudado a miles de personas de toda edad y condición a expandir su vitalidad y encontrar lo mejor de sí mismos. Basado en las últimas investigaciones en neurociencia y avalado por el doctor Moshe Feldenkrais, pionero en el estudio de la relación cuerpo-mente, su enfoque ofrece a todo el mundo la posibilidad de desplegar al máximo sus posibilidades físicas y mentales.
¿Por qué es tan difícil perdonar, dejar de aferrarse a esas heridas infligidas hace tanto tiempo? ¿Por qué todo el mundo finge ser lo que no es? ¿Cuál es la razón psicológica? ¿Por qué me duele tanto abandonar las cosas quwe me causan sufrimiento?
Analiza as causas do grave subdesenvolvemento social do estado español, amosando cómo os grandes déficits se basan en causas que son raramente visibles nos fórums mediáticos e políticos, tales como o poder de clase e o poder de xénero. A primeira parte do libro trata as consecuencias de este excesivo poder nos distintos compoñentes do Estado do benestar. A segunda parte analiza cómo este poder de clase e de xénero ocurriu históricamente en España, señalando que a dictadura franquista foi unha dictadura de clase, presentando un dominio de clase que se reproduxo nas institucións da democracia tales como a Monarquía, a Igrexa, o mundo empresarial, a banca ou as caixas. A terceira parte analiza o neoliberalismo como a ideoloxía das clases e grupos dominantes. A cuarta parte amosa as propostas socioliberais de algúns pensadores dentro das distintas sensibilidades progresistas que o utor considera erróneas ou insuficientes para resolver o gran déficit social de España.
Indice
Las estructuras de la vida cotidiana
El contenido de la experiencia
Cómo nos sentimos cuando hacemos cosas diferentes
La paradoja del trabajo
Riesgos y oportunidades del ocio
Las relaciones y la calidad de vida
El cambio de los patrones de vida
La personalidad autotélica
El amor al destino
Dormía placidamente cuando una pequeña voz llamaba por papi. Me pareció estar soñando pero enseguida me di cuenta que era mi hija. Me levanté como un rayo sin saber muy bien por donde iba por la casa. Cogí a la peque de la casa y le dí un beso.
Rapidamente la levanté y le dí el bibe. Eran las nueve de la mañana.
Joder que temprano para un parado. Rapidamente le preparé la comida para luego.
La saque a pasear a toda prisa para que respirara el aire del parque de la bouza.
Ya era la hora de comer y comió ella primero(como siempre) y yo después.
Vimos un poco la tele y ya era la hora de merendar.
Otra vez a toda prisa para tomar el aire que se nos acaba el día.
Ya llega la hora de la cena y rapido para la cama que ya es tarde.
Ahhhh, antes tocó el baño que si no la baño soy un mal padre.
Cuando me di cuenta la niña estaba durmiendo y yo cenando.
ya es hora de ir pa cama mientras veo redelibros.
Ostiaaaaaaaa, ya son la una de la madrugada y a dormir que mañana es otro dia.
Joder, que vida mas dura la de parado y sobre todo padre.
Soñe que el estado nos daba paga extra por todo esto y a todas las madres del mundo.
Esto es mas duro que trabajar doce horas seguidas.
Hala, mañana es otro dia y seguirá todo igual
El día en que intenté buscar la felicidad no la encontré. La busqué en todos los rincones de mi corazón y no lo conseguí.
Me pareció raro al principio ya que me habían dicho que era fácil encontrarla.
Le dí varias vueltas a mi corazón de aquí para allá sin encontrar la respuesta.
Que raro, pensé.
No puedo conocer la razón porque es tan dificíl saber por qué no puedo encontrarla.
Salí a buscarla en la calle, en la gente, en el aire, en el sol y hasta en el suelo.
Era misión imposible, por lo menos para mí.
Pregunté a la gente pero nadie me respondió.
Pregunté al aire y viento, pero nada.
Pregunté en el sol y solo me quemaron sus rayos.
Pregunté en el suelo, pero no tuve respuesta.
Que dificíl misión. No había respuestas.
Después pensé: Quién tiene la respuesta?
Por favor, si alguién sabe que es la felicidad que lo grite a los cuatro vientos.
A ver si me llega la respuesta.
Aunque sea desde fuera de mi corazón.
Necesito encontrarla.
Al que la encuentre para siempre que me lo diga, por favor.
Se la intentaré dar a todo ser viviente que me la pida
Concurso de microcontos xeral
"Cóntame un conto". Así era como comenzabas moitas das frías mañáns daquel inverno, cando madrugabamos para, simplemente, disfrutar da nosa compaña. A min sempre me viñan á mente historias sen pés nin cabeza, sen principio nin final, a verdade era que improvisar non era o meu e moito menos baixo a presión de ter que agradarche, bueno, máis ben, namorarche. Normalmente divagaba con descripcións vanais tratando de encher con verbas o tempo que precisaba para organizar as miñas ideas. Sen embargo, con máis asiduidade do que me agradaba recurría o meu segundo truco "¿Queres un zumo de laranxa?". O meu corpo espido avanzaba polo pasillo cun sorriso na boca, ledo por gañar tempo, como si a bombilliña do refrixerador fose a iluminar a miña mente con ideas sorprendentes e orixinais. Pero case sempre voltaba de baleiro e máis preocupado polo frío que se apoderaba dos meus peiños.
"¿E ben?" preguntabas ansiosa. Terceiro truco, finxía ter olvidado o conto, sorrías porque mentir non era o meu, así que todavía disimulando as cores que me delataban, lanzábame a describir feitos fantásticos e incoherentes. E de repente, rachando o silencio coma un trono, remataba ó borde do éstase cun "¡Colorín colorado!". "Non me gustou, ademáis eso é un relato e non un conto, pero grazas, quérote". Ainda ruborizado polo meu estrepitoso fracaso coma contacontos convencíame de que conto ou relato era o de menos, o meu obxectivo estaba cumprido, unha mañá máis lograra reterche nos meus brazos. E vivimos felices e comemos perdices.
Concurso de microcontos para nenos
Devecía polas princesas. Non podía evitalo, era algo máis forte ca min, unha cousa que me viña de familia. Cando o meu papaíño arroupábame na cama polas noites, eu sempre lle pedía que me falase das princesas. O meu pai rosmaba un chisco, que se non estaba de humor, que se o día fora moi duro, pero ao final remataba por compracerme. Comezaba a falar e entón a súa voz profunda transformábase, volvíase doce e degorante e tamén el deixábase arrastrar pola maxia das palabras. Pero despois, cando calaba, a faciana crispábaselle un pouco, coma cando espertas dun soño moi fermoso e decátaste de que era só un soño. Entón dicía cun aceno severo:
―Non debes facer tanto caso dos contos, fillo. A verdade é que as princesas son moi eslamiadas.
Pero eu sabía que só o dicía para que non me fixese ilusións, porque as princesas van moi caras e os ogros somos pobres.
Me encantaban las princesas. No podía evitarlo, era algo más fuerte que yo, una cosa que me venía de familia. Cuando mi papá me arropaba en la cama por las noches, yo siempre le pedía que me hablara de las princesas. Mi padre rosmaba un poco, que si no estaba de humor, que si el día había sido muy duro, pero al final terminaba por complacerme. Empezaba a hablar y entonces su voz profunda se transformaba, se volvía dulce y anhelante y también él se dejaba arrastrar por la magia de las palabras. Pero después, al acabar, el semblante se le crispaba un poco, como cuando te despiertas de un sueño muy bonito y te das cuenta de que era solo un sueño, y me decía con gesto severo:
―No debes hacer tanto caso de los cuentos, hijo. La verdad es que las princesas son muy sosas.
Pero yo sabía que solo lo decía para que no me hiciera ilusiones, porque las princesas van muy caras y los ogros somos pobres.
¿Cómo se le dice a un hijo que te has quedado sin vida?
No quisiera haberlo vivido pero hoy he sentido ganas de morir. Mi cuerpo está destrozado y mi alma sin vida salvo por los atisbos de ira y dolor.
Hoy puedo contarte lo que es el rencor, los celos, la insidia, el miedo, pero sobre todo, el amor. ¿Cómo dos personas que se quieren tanto pueden hacerse tanto daño?
Tomar la decisión de separarme realmente y no de forma virtual es de lo más doloroso que he hecho en mi vida. Decirle adiós a la persona que más he querido, a la que quiero con toda mi esencia y a la que siempre querré, me ha dejado vacío y no se si podré recuperarme. Quería ser su amigo y ella pretendía protegerme de mi mismo pero entre ambos hemos conseguido romper la balanza y su frágil armonía.
Ya no me quedan ni lágrimas, solo sueño para desaparecer de este nefasto día.
Publicado 23 Maio 2012
Los pies empujan los pedales. Gemelos doloridos a punto del calambre, el agua cayendo y un pensamiento, ¿por qué? Mi compañero muestra su espalda, siento su fuerza y trato de seguir su ritmo. Estamos cansados, ya falta menos para cumplir los objetivo...
Publicado 23 Maio 2012
Mirando al mar respiro el aroma de la ría. Brilla y juega con las islas Cíes. Absorto por su belleza me pregunto: ¿cuántas células en línea recta serán necesarias para llegar de aquí a Argentina? Emigrantes retaron a la fortuna y recorri...
Publicado 02 Agosto 2011
CANTOS E CANTAS DE VÓS ESTADES A DECIR, EU NON PODO? Seguro que moitos e moitas. Eu non podo ir dende Vigo a Guarda en bicicleta. Pero si nunca andiven máis de dous o tres kilómetros!. É materialmente imposible! Ahí está a inercia, ahí o med...
Publicado 02 Agosto 2011
VIGO - A GUARDA EN BICI ELÉCTRICA. LLEVAREMOS LIBROS PARA INTERCAMBIAR POR HISTORIAS, FRASES, EXPERIENCIAS... PARA REGALAR Y PARA IR DEJANDO EN LUGARES DONDE OTRAS PERSONAS PODRÁN DESCUBRIRLOS LAS BICIS SON ALQUILADAS. SÁBADO 6 Y DOMINGO 7. APTO PARA TODOS/AS,...
Publicado 01 Agosto 2011
Os días 27, 28, 29 e 30 fixemos unha viaxe por Galicia en bicicleta eléctrica. O percorrido foi o seguinte: Día 27: Cangas-Cotobade Día 28: Cotobade-O Carballiño Día 29: O Carballiño-Chantada Día 30: Chantada-Ourense Un tot...
Únete á fraternidade do último dragón galego e descubre a triloxía fantástica de Dragal
Este grupo pretende facilitar o contacto entre persoas que desexan trocar libros e compartir experiencias.
Este grupo pretende aglutinar aqueles libros, textos e a documentación que poidamos aportar relativa a un tema tan complexo e atractivo como é o da felicidade. Perspectivas psicolóxica, filosófica, literaria, etc, teñen cabida.
Cada vez son máis os libros e estudios que abordan un tema que amosa unha gran interdisciplinariedade e que nos afecta a todos/as de unha forma directa ou indirecta.
Propoño este grupo para que nos atopemos aqueles que disfrutamos ca lectura dos clásicos. Espero que me sorprendades.
VIAXE EN B
QUEDADAS 3 fotos
Ría de Ald
RIA DE MUR
Solpor 12 fotos
PERFIL 5 fotos
DIAS DE CH
Chantada 25 fotos
Redelibros |
Libros e textos |
Opinión |
Anuncios |
Multimedia |
Membros |
Seccións |



