
Se che gusta Redelibros e queres axudarnos a medrar, engade un banner na túa web ou blog.
Redelibros alberga unha base de datos de máis dun millón de fichas de libros. Entre eles podes atopar dende as últimas novidades ata libros descatalogados ou noutros idiomas. Atendendo á nosa filosofía de espazo común, esta base de datos está aberta para que poda ser consultada por todo o mundo, sen necesidade de rexistro previo, e facer todo tipo de procuras e seleccións dende o buscador.
Como usuario rexistrado, ademais poderás valorar cun sistema de estrelas ou escribir os teus comentarios. Ambos poden consultarse na ficha de cada libro.
Coa vosa axuda queremos conseguir que a base de datos sexa o máis completa posible. Se non atopas algún libro, e queres engadilo, podes usar este formulario. Se botas en falta calquera dato relevante, ou atopas algún equivocado, podes editar a ficha do libro usando a opción “Editar detalles do libro”
Neste apartado poderás compartir textos (poemas, relatos, novelas ou o que sexa), escritos por ti ou por terceiros, que creas poidan ser de interese para o resto dos membros. Obviamente, tamén poderás ler, comentar e valorar os publicados por outros usuarios.
Se escribiches un libro e queres publicalo, Redelibros pódeche axudar. Nesta páxina atoparás unha completa guía de edición na que che explicaremos, paso a paso, que facer para ver o teu libro publicado. Tamén atoparás aos nosos provedores recomendados para cada proceso.
Nesta sección poderás coñecer de preto aos autores que pertenzen á nosa comunidade. E, se o desexas, tamén poderás adquirir algúns dos seus libros.
As ferramentas de "opinión" permítenche dispor de espazos onde compartir a túa opinión ou coñecer a do resto dos usuarios.
As ferramentas de "anuncios" permítenche comunicar ou informarche de eventos ou clasificados a través de Redelibros.
As ferramentas "multimedia" permítenche compartir e visualizar fotos, vídeos e arquivos de audio co resto de redelibreiros.
As ferramentas de "membros" permítenche atopar a outros usuarios de Redelibros ou invitar a outras persoas a formar parte da rede.
Nesta sección atoparás artigos dos nosos colaboradores (críticos, autores, editores, expertos, etc.) que che brindarán distintas perspectivas sobre a literatura e o mundo editorial: análise de xéneros, reseñas de obras concretas, estudos sobre actualidade editorial, traballos sobre autores destacados, etc.
Actividades que teñen premio. Concursos organizados polos nosos colaboradores ou polos propios usuarios para potenciar a creación literaria, audiovisual e artística. Unha sección que dá moito xogo.
Unha páxina que contén a moitas: os principais focos de información cultural do país, blogs, axendas culturais, páxinas de editoriais, seccións de cultura en prensa... Ofrecémoschas sindicadas por rss, automaticamente actualizadas e reunidas para a túa comodidade.
Colaborar e participar na rede ten premio: os redepuntos, que irás acumulando coa túa actividade. Poderás cambiar gratuitamente os teus redepuntos por libros na nosa tenda.
Queremos mostrar o noso agradecemento a todas as persoas, empresas e institucións que co seu gran esforzo e participación apoiáronnos e séguennos apoiando cada día para crear un espazo galego de literatura en Internet.
Se estás interesado en colaborar, ponte en contacto con nós.

Una guerra entre hermanos, un conde avaro y mercenarios dispuestos a saquear el patrimonio de España. La Guerra Civil se convirtió en un escenario idóneo para esquilmar el patrimonio de un país. “Ladrones de historia” es un trepidante thriller de espías, persecuciones y asesinatos con un desenlace frenético y sorprendente que nos adentra en uno de los episodios más negros de España.
Con la guerra como telón de fondo y al tiempo escenario de la novela, “Ladrones de historia” nos arrastra con maestría a ese episodio oscuro y desconocido de nuestro pasado, basado en hechos reales y reconvertido en una trepidante novela de aventuras.
Rudolph van der Gobbler, un acaudalado conde suizo, decide apoderarse del patrimonio artístico español, aprovechando los momentos de convulsión política y bélica. Mercenarios dispuestos a saquear , robar y asesinar, y españoles dispuestos a atraparlos y darles caza en una persecución "a muerte". La Guerra Civil Española no sólo fue sanguinaria con sus ciudadanos, se convirtió en una oportunidad para robar lo que es de todos, nuestro patrimonio cultural.
Un momento único para Ladrones de historia, un thriller trepidante.
"Pablo Núñez regresa al género de aventuras con un giro inesperado: una novela policíaca ambientada en la Guerra Civil. Pero no estamos ante una historia bélica, sino ante una emocionante trama detectivesca"
Marta Rivera de la Cruz
Finalista del Premio Planeta con “En tiempo de Prodigios”
"Ladrones de Historia es una novela magistral, donde familia, arte y tragedia se mezclan en una obra imprescindible y mágica. Hacía mucho tiempo que no leía una novela tan ambiciosa y que me haya llegado tanto al corazón"
Juan Gómez-Jurado
Ganador del Premio Torrevieja con “El emblema del traidor”
Premio Frei Martín Sarmiento 2012.
Xa á venda a QUINTA EDICIÓN 

Xacobe, Paula, Jaume e Candela, e o resto dos seus compañeiros de clase, protagonizan a aventura de percorrer o Camiño de Santiago durante dezaseis días. Coa mochila ao lombo, combinando traxectos a pé e desprazamentos en autocar, estes mozos e mozas peregrinos do século XXI percorrerán un itinerario cultural fascinante que os levará dende Somport, un porto de montaña no Pireneo de Aragón, situado preto da fronteira francesa, deica a catedral de Compostela, onde está a cripta do apóstolo. Mais no comezo da súa viaxe, un dos monitores que os acompaña, un personaxe moi peculiar, alértaos de que un perigo sobrevoa a cidade compostelá. Será certo?
O xardín das pedras flotantes, a obra de Manuel Lourenzo González, gañadora do XXV Premio Xerais de Novela, é o relato dun amor extraordinario de dous adolescentes, Simón e Anabel, marcado por unha historia xenealóxica, que arrinca desde a Idade Media e nos conduce até a actualidade. Unha historia fermosa gobernada por unha gran imaxinación e ateigada de riquísimas crónicas que acaban encaixando na engranaxe da novela coa precisión da maquinaria dun reloxo. Botando man de elementos da literatura fantástica ou da traxedia e sen esquecer nunca un sutil e estimulante sentido do humor, esta novela podente homenaxea esa literatura que viaxa de Lovecraft a Poe, e adobíase, desde as roupas da contemporaneidade, cos intensos sentimentos humanos que o amor provoca nos comportamentos dos personaxes. Desde o discurso memorialístico inicial, que o personaxe realiza e que preside toda a narración –orixinándose moito antes da súa propia infancia– até o desenlace final, o lector non perde de vista en ningún momento que a historia de Simón e Anabel é o auténtico motor que tece o entramado singular desta novela entretida, viva, vizosa e sedutora.
- La vida es una serie de tirones hacia atrás y hacia adelante. Quieres hacer una cosa pero estás obligado a hacer otra diferente. Algo te hace daño, pero tú sabes que no debería hacértelo. Das por supuestas ciertas cosas, aunque sabes que no deberías dar nada por supuesto."Es una tensión de opuestos, como una goma elástica estirada. Y la mayoría de nosotros vive en un punto intermedio.
»Pero es difícil explicarlo, Mitch. Ahora que estoy sufriendo, me siento más cerca que nunca de la gente que sufre. La otra noche vi en televisión a la gente de Bosnia que cruzaba la calle, les disparaban, los mataban, víctimas inocentes... y, simplemente, me eché a llorar. Siento su angustia como si fuera la mía propia. No conozco a ninguna de esas personas. Pero... ¿cómo podría expresarlo? Casi me siento... atraído por ellas.»
Es posible que la muerte sea la gran niveladora, la única cosa grande que es capaz de conseguir, por fin, que las personas que no se conocen derramen una lágrima las unas por las otras.
Pero ¿quieres que te diga lo que más estoy aprendiendo con esta enfermedad? —¿Qué es? —Que lo más importante de la vida es aprender a dar amor y a dejarlo entrar. «El amor es el único acto racional».
Volví el martes siguiente. Y durante muchos martes sucesivos. Esperaba aquellas visitas más de lo que cabría suponer, teniendo en cuenta que hacía un viaje de mil kilómetros en avión para sentarme al lado de un moribundo. Pero cuando visitaba a Morrie me parecía haber dado un salto en el tiempo, y yo me apreciaba más a mí mismo cuando estaba allí. Ya no alquilaba un teléfono móvil para los viajes en coche desde el aeropuerto. Que esperen, me decía a mí mismo, imitando a Morrie.
Pensé en todas las personas que yo conocía que se pasaban muchas horas del día sintiendo lástima de sí mismas. ¡Qué útil sería establecer un límite diario a la autocompasión! Unos pocos minutos lacrimosos, y después a seguir adelante con la jornada.
El tenerlo en los brazos de ese modo me conmovió de una manera que no soy capaz de describir
Y supongo que las cintas magnetofónicas, como las fotografías y los vídeos, son un intento desesperado de robar algo de la maleta de la muerte.
Mitch —dijo—, esta cultura no te anima a pensar en esas cosas hasta que estás a punto de morirte. Estamos muy absortos en asuntos egocéntricos, en nuestra carrera profesional, en la familia, en tener dinero suficiente, en pagar la hipoteca, en comprarnos un coche nuevo, en arreglar el radiador cuando se rompe; estamos muy ocupados con billones de actos pequeños que sólo sirven para salir adelante. De modo que no adquirimos la costumbre de contemplar nuestras vidas desde fuera y decirnos: ¿esto es todo? ¿es esto todo lo que quiero? ¿me falta algo?
Koppel se imaginó a los dos hombres juntos algún día, uno incapaz de hablar, el otro incapaz de oír. ¿Cómo sería aquello? —Nos cogeremos de la mano —dijo Morrie—. Y nos transmitiremos mucho amor. Hemos vivido treinta y cinco años de amistad, Ted. No hace falta hablar ni oír para sentirlo.
Hizo otro voto que mantuvo hasta el final de su vida: que no trabajaría nunca explotando a otra persona y que no consentiría nunca ganar dinero a costa del sudor de otros.
Todo el mundo sabe que se va a morir, pero nadie se lo cree. Si nos lo creyéramos, haríamos las cosas de otra manera.
Sabes que te vas a morir y debes estar preparado en cualquier momento. Así, puedes llegar a estar verdaderamente más comprometido en tu vida mientras vives. —¿Cómo puede uno estar preparado para morir? —dije. —Haz lo que hacen los budistas. Haz que todos los días se te pose en el hombro un pajarito que te pregunta: «¿Es éste el día? ¿Estoy preparado? ¿Estoy haciendo todo lo que tengo que hacer? ¿Estoy siendo la persona que quiero ser?»
La mayoría de nosotros vamos por ahí como sonámbulos. En realidad, no conocemos el mundo plenamente, porque estamos medio dormidos, haciendo las cosas que automáticamente creemos que debemos hacer.
Sí sé que nos falta algo. Estamos demasiado comprometidos con las cosas materiales y éstas no nos satisfacen. Las relaciones de amor que mantenemos, el universo que nos rodea, son cosas que damos por supuestas.
Tú puedes salir allí fuera, al aire libre, en cualquier momento. Puedes dar una vuelta a la manzana corriendo y hacer locuras. Yo no puedo hacerlo. No puedo salir. No puedo correr. No puedo estar allí fuera sin miedo a ponerme enfermo. Pero ¿sabes una cosa? Yo aprecio esa ventana más que tú. —¿La aprecias? —Sí. Me asomo a esa ventana todos los días. Advierto los cambios de los árboles, la fuerza del viento. Es como si viera realmente el paso del tiempo por esa ventana. Como sé que mi tiempo casi se ha agotado, me siento atraído por la naturaleza como si la viera por primera vez.
Pero el desapego no significa que no dejes que la vivencia penetre en ti. Al contrario: dejas que penetre en ti plenamente. Así es como eres capaz de dejarla. Toma el caso de cualquier emoción: el amor a una mujer, o el dolor por la pérdida de un ser querido, o lo que estoy pasando yo, el miedo y el dolor de una enfermedad mortal. Sí contienes las emociones, si no te permites a ti mismo llevarlas hasta el final, nunca podrás llegar a estar desligado; estarás demasiado ocupado con tu miedo. Tienes miedo al dolor, tienes miedo a la pérdida de un ser querido. Tienes miedo a la vulnerabilidad que trae aparejado el amor. »Pero si te sumerjes en estas emociones, permitiéndote a ti mismo tirarte de cabeza a ellas, hasta el final, por encima de tu cabeza incluso, las vives de una manera plena y completa. Sabes lo que es el dolor. Sabes lo que es el amor. Sabes lo que es la pérdida de un ser querido. Y sólo entonces puedes decir: «Está bien. He vivido esa emoción. Reconozco esa emoción. Ahora necesito desligarme de esa emoción por un momento».
Morrie me habló de sus momentos más temibles, cuando sentía el pecho bloqueado con ataques de tos o cuando no sabía si volvería a respirar. Eran momentos horribles, decía, y sus primeras emociones eran el horror, el miedo, la angustia. Pero cuando llegó a reconocer la sensación de esas emociones, su textura, su humedad, el escalofrío por la espalda, el sofoco que te recorre el cerebro, entonces fue capaz de decirse: «Está bien. Esto es miedo. Apártate de él. Apártate».
No sé, creo que se me está acabando el aire, pero si abro la tapa del ataúd que me sirve de refugio para que entre un poco de aire estoy seguro de que él me oirá y descubrirá mi escondite, pero ya da igual, al fin y al cabo yo soy el responsable de que se despertara y saliera de su sueño eterno, en el cual debía seguir sumido, ahora solo me queda la esperanza de que me dé tiempo a relatarlo todo antes de que me encuentre.
Todo comenzó cuando volvía de la facultad, en la que estudio Arqueología e Historia Antigua, dos materias que me apasionan desde pequeño, recuerdo la cara de incredulidad que ponían mis padres cuando les rogaba que me llevasen al museo, mientras que los demás niños de mi edad se divertían jugando en el parque al futbol, también recuerdo cuando, al mirar una reliquia o pintura antigua, sentía como me trasladaba a la época de dichos objetos. Volviendo a lo de antes, era de noche y volvía en mi rutilante Yamaha. Había comprado esa maravilla de moto en una tienda de ocasión unas semanas antes del día en que cumplí los 18 años, claro signo de que me había independizado de todo lo que me atara a mis padres, esa Yamaha, arreglada con mis manitas desde el acelerador hasta el guardabarros trasero, {la mecánica es mi segunda naturaleza}, esta máquina de 500 cc era lo que yo mas quería en el mundo después de Lili, mi novia, pero esto no viene al tema, ahora lo que importa es que cuente como he acabado aqui, yo volvía a casa de mis padres, que viven en Lugo, cuando un pequeño cementerio llamo mi atención, no era el cementerio, era un extraño mausoleo que lucía en lo alto la figura de un ángel, con una mitad blanca y otra negra, en ese momento no me di cuenta del funesto error que acababa de cometer, pues un coche se dirigía hacia mí, y yo despistado como estaba admirando ese ángel no me di cuenta de las luces que me alumbraban hasta que sentí un impacto como de un cañón y me sumí en la negrura de un pozo sin fondo.
Cuando me desperté, estaba apoyado contra un muro muy frio, seguramente hecho de granito o algún material similar, estuve un rato intentando recordar lo que me había pasado, cuando recordé las luces centelleantes de aquel coche, y aquel impacto brutal, intente levantarme, pero un punzante dolor en la columna me advirtió de que no lo hiciera, espere un rato hasta que fui capaz de levantarme jadeando apoyándome en el muro, evalué los daños que había sufrido tras el accidente, tenía un fuerte dolor en el cuello, sin contar las punzadas de dolor que me recorrían la espalda, sentí algo cálido bajando por mi cara, no era sangre, eran lagrimas, pensé que había sido afortunado, ya que otros que habían sufrido la misma suerte que yo no podían levantarse, pero ahora que estoy aquí escondido pienso que ojala ese coche me hubiese llevado por delante, que nunca hubiera puesto el pie aquí, pero los humanos pagamos muy caros los errores del pasado, y yo no soy una excepción. Volvamos al momento en el que me desperté en el cementerio, ya que luego lo reconocería por el ángel que había en lo alto de un mausoleo, un ángel mitad negro mitad blanco.
En el mausoleo había una especie de piedra vertical, en la que había grabadas varias calaveras, yo sabía que el culto a los muertos había pasado por Galicia, pero ese era un hallazgo magnifico, con un poco de suerte esa piedra seria del periodo megalítico, al retirarla descubrí una especie de fosa oscura, recordé cuando en clase habíamos aprendido a medir la profundidad de una fosa tirando una piedra y contando los segundos hasta que chocaba contra el fondo, ya pasaban más de veinte cuando se oyó un ruido apagado, el ruido de la piedra al chocar con el fondo, y también percibí el sonido de algo subiendo, aterrorizado salí corriendo por patas del mausoleo, y me oculte tras una lapida, a ver lo que pasaba, casi grite cuando del mausoleo salió una especie de esqueleto, intente salir, pero tropecé con una ramita y me golpee contra otra lapida, de pronto esa bestia giro la cabeza hacia mí y yo comprendí lo que me quería decir, que ya me había visto y no pensaba olvidarse de mí, corrí todo lo que pude hacia la salida pero como me esperaba estaba cerrada, así que corrí hacia aquí notando como si la espalda me explotaba de tan fuertes como eran los dolores, un ataúd medio abierto y vacio, y aquí estoy, esperando mi hora. Creo que este error mío lo va a tener que pagar toda la humanidad. Que ha sido eso? He oído unos pasos apagados que se dirigían en mi dirección, luego silencio, ese silencio sepulcral que caracteriza a los cementerios. Ahora está intentando arrancar la tapa del ataúd, yo ya había tomado la decisión de atrancarla, pero no tardara en hacerla pedazos, entonces le veré los ojos a mi verdugo, ese ojos que siento sobre mi desde que me miraron por primera vez en el mausoleo. Entonces acabara conmigo, no me quejo de mi castigo, pues yo soy el culpable de que esa bestia este libre. Pero si alguien encuentra este escrito y lo que quede de mi solo le pido que no lo tome como los desvaríos de un loco, sino la confesión de una realidad atroz. Ahora me doy cuenta de todo lo que voy a perder: nunca veré mas la luz del día, nunca mas veré a Lili, y sobre todo no conseguiré mi sueño, encontrar pruebas de que en Galicia pasaron cosas horribles en la antigüedad, ha saltado un trozo de la tapa de ataúd, y se ha abierto una pequeña rendija por donde puedo ver ahora mismo unos ojos en los que brilla una ira incontrolable, unos ojos en los que danzan las llamas del infierno. Solo se me ocurre una forma de esto acabe, que alguien arrase el cementerio con el poder purificador del fuego, quizás así la bestia, privada de la fuerza maligna que la sostiene vuelva a quedar aprisionada hasta el fin de los tiempos.
Cierra los ojos y sitúate en medio de la exuberante vegetación que dominaba la salvaje y joven Galicia prehistórica, en la que los dioses gobernaban las tierras tomadas bajo su protección, siempre y cuando sus moradores expresaran su infinita gratitud con grandes ritos, en la que el fuego era una bestia indomable que mordía calientemente , en la que los hombres sobrevivían entre los demás depredadores, pero eso no es el tema que me trae a estar hoy aquí frente unos folios en blanco, el motivo que me ha llevado a coger el bolígrafo y practicar ese arte que tenemos tan descuidado llamado escritura es intentar demostrarte lo que un buen relato puede llegar a hacer.
Nuestra historia nos lleva a visitar el poblado del clan Solrac, este y muchos más clanes habían sido formados por el enemigo más terrible que tenía el ser humano en esa época : la llamada soledad, o simplemente el miedo que tenían de morir y que nadie llorara su perdida, esa misma sensación sigue atormentándonos, y seguirá, ya que ese sentimiento vive ligado a nuestra existencia, pero esa es otra historia, como iba diciendo el poblado de Solrac era rico en ganado, pero una extraña epidemia se estaba extendiendo sobre ellos, la enfermedad, empezaba sus primeros pasos con una leve fatiga en la victima, hasta que llegaba a dejarla como una flor marchita por la falta de agua, pero un día, exactamente cuando la mujer de Quieni, el jefe del clan, exhalo su último aliento, la garganta de su marido profirió un grito desgarrador, y como respuesta de los dioses el cielo se cubrió de nubes de tonos grisáceos, que ante la súbita mirada asustada de la gente del poblado descargo una tormentosa lluvia, cuál no sería la sorpresa que recorrió el cuerpo casi inerte de Quieni al ver que los enfermos de la extraña epidemia que vengo de describir se arrastraban a gatas como gatos en sus primeros pasos, dichos enfermos se acuclillaron a horcajadas frente a los charcos cenagosos que se habían formado gracias a la torrencial lluvia, y empezaron a lamber como perros sediento, la esperanza alumbro el rostro de Aura, la hechicera del clan, la carne de ese extraño animal que caía del cielo parecía ser la cura de la enfermedad, {Que con el transcurso de muchos años se pasaría a llamar deshidratación} Aura, con la astuta inteligencia que había heredado de su difunta madre cogió uno de los pellejos que se usaban para cocina y lo relleno de aquel extraño animal, pero la esperanza y la desilusión caminan cogidas de la mano, y no tardo en hacerse un hueco la desesperanza en el semblante de Aura, los restos de aquel animal se escurrían por los bordes del pellejos, pero aun quedo un poco de esa bestia en el fondo de la piel de zorro, dichos restos fueron estudiados por Aura, que finalmente encomendó a Flin,{El explorador más eficaz del clan} una misión de ¨harta importancia¨, como bien defino Aura, el nerviosismo se destacaba bien en su curtido rostro, amarillentado por el paso de los años.
Una mano ágil aparto unas ramas de roble, mientras que el escurridizo cuerpo de Flin se desplazo lentamente, por temor de llamar la atención de algo o alguien no deseado, una rama crujió bajo sus veloces pies, enrolladlos en unas cómodas sandalias sujetas mediante tiras, estaba despistado, y no se lograba coordinar bien, pero en su mente solo cabían las palabras de Aura pronunciadas la víspera: ¨Mas allá del árbol del trueno hay un gran monte, necesitamos que vayas a averiguar de dónde procede ese extraño animal que nos decidió visitar el otro día, y como ese monte es el único lugar inexplorado, necesitamos que vayas allí y de ser ese sitio donde la bestia que ha salvado a nuestro pueblo tiene su morada, ofrécele nuestras más humildes ofrendas¨ enseguida reconoció el Árbol del trueno, que como bien indica su nombre yace tendido en el suelo por el impacto de un rayo. Flin alzo una mirada, temerosa pero a la vez curiosa por ver el famoso monte desconocido, y como él se esperaba allí estaba, irguiéndose orgulloso sobre su gran base de piedra. A Flin le asalto la idea de dejar toda esperanza y huir, pero la imagen de sus dos hijos, que también habían caído a manos de esa enfermedad le dio las fuerzas necesarias para seguir. Aquello ya era personal.
En el poblado la plegaria de Aura se elevo hacia el cielo pidiendo que Flin consiguiese reunir el coraje necesario para volver sano y salvo, no faltaban tampoco las múltiples oraciones por el descanso eterno de los que caían al suelo polvoriento y no se volvían a levantar. Flin sabia de sobra que la supervivencia de su clan perduraba de un hilo, pero si consiguiera convencer al animal que supuestamente habitaba en el monte la imagen de la gente del poblado cayendo de una en una se borraría de su mente y podría descansar el resto de su vida, con ese objetivo en mente comenzó la ascensión de la falda del monte, ayudándose de las gruesas cuerdas echas de cartílago con las que había tomado la decisión de aprovisionarse en el campamento.
Quieni contemplaba a través de la entrada de su cabaña como la gente agonizaba presa del temor que conlleva saber que vas a morir, juntando las manos pidió, desde lo más hondo de su ser, que Flin encontrara la salvación para sus gentes, no soportaba ver que la gente que había jurado proteger el día de su nombramiento como jefe del clan muriese sin el poder hacer nada para remediarlo, esa sensación de impotencia le carcomía las entrañas, prefería mil veces morir antes que contemplar ese fúnebre espectáculo.
Flin llego a lo que parecía ser la cumbre de el inmenso monte y se sentó a contemplar el campamento, que resplandecía con preciosos destellos dorado, todo muy bonito pero ni rastro del extraño animal ni de su morada, únicamente una piedra tapaba una especie de abertura, pero por causas desconocidas esa piedra estaba atravesada por unas fisuras por las que emanaba el animal que ya había salvado a su pueblo, mientras Flin contemplaba esa roca embelesado las fisuras se fueron agrandando y la roca salto hecha añicos a causa del impaciente torrente que se había formado por el paso de miles de años, dicho torrente se lanzo a la desesperada por la falda del monte emitiendo un rugido atronador. Flin miro imponente como la bestia se abalanzaba sobre el sendero que llevaba al campamento.
Flin no se dio cuenta de lo que acababa de pasar hasta que oyó unos gritos aterrorizados que procedían del campamento, acto seguido se abalanzo sobre las cuerdas que había dejado colgadas en la cumbre y salto desesperadamente hacia la falda de aquel dichoso monte, saltando de saliente en saliente, no paro de correr hasta que llego al campamento, impregnado de una segunda piel formada por sudor Flin se paró en seco, pues donde esperaba hallar desolación solo hallo a la gente atemorizada, contemplando la bestia, que extrañamente parecía que la bestia los había ignorado y discurría paralelamente al campamento para perderse en el horizonte, las flechas lanzadas por los primeros hombres que consiguieron reunir el coraje suficiente para tensar los arcos atravesaron sin hacer ningún daño aparente a la bestia, las rudimentarias puntas de sílex salpicaban con la extraña sangre incolora de aquel ser, una atormentada voz grito: ¨Alto el fuego¨ entre los temerosos hombres se adelanto Quieni y, lentamente se fue acercando al animal hasta que pudo atravesarlo con una de sus fornidas manos, para sorpresa de todos el animal no pareció inmutarse, y como se hacía de noche Quieni después de tranquilizar a las gentes les explico que no había porque preocuparse y que no hacía falta que pasasen la noche en vela como tenían planeado alguno, ¨Si esa bestia no ha decidido atacarnos y anteriormente nos salvó la vida, no veo por qué nos iba a atacar ahora, algunos murmuraron palabras incomprensibles, pero otros se resignaron y volvieron a sus humildes camas.
A la mañana siguiente un niño llego corriendo y gritando: ¨¡Un oso¡¨ La gente comprobó sorprendida como dicho oso hundía las afiladas zarpas en las entrañas del animal y le arrancaba unas especies de manchas grisáceas, y saciada su hambre voraz se retiro, tuvieron que pasar muchos días hasta que consumidos por la enfermedad se vieron obligados a traicionara la confianza de aquel animal y probar su carne sin sabor ni color, llevaron una grata sorpresa al ver que la terrible enfermedad desaparecía y dejaba paso a la alegría, muchos fueron los que se pusieron a bailar, pero Quieni quedo pensativo, observando los ondulatorios movimientos agonizantes de aquel animal, y reflexiono acerca de que aquel ser no moría ni atacaba, a pesar de que se estaban alimentando de él.
Pasados dos días Quieni contemplaba la confianza con al que la gente se iba acercando al animal a beber y a coger esas extrañas manchas que pasaron a llamarse peces. Por la noche, cuando todos dormían y no se oía siquiera el incesante correteo de los animalillos que observaban el campamento desde las sombras, salió de su refugio y se sentó delante del fuego que había servido para hacer la cena y empezó a cavilar, oyendo el fuego crepitar y restallar, pensó que debían adorar a ese animal por su enorme bondad.
A poesía, considerada un xénero literario nos manuais de literatura e nos libros de texto da nosa etapa escolar, non só é a ferramenta empregada polos escritores para facer poemas e libros, quizais iso, só sexa unha pequena parte, imprescindible, pero non a máis importante.
A poesía é tatuar nas pupilas un prisma para observar ó teu redor. Filtralo para que da multitude, os pequenos detalles, invisibles para o ollo humano, se reteñan nas pupilas ese instante suficiente; para logo, gardalo nun caixón desordenado e remexer cando sexa necesario.
A poesía sérveme para entender o sorriso dunha dependenta. Para dicir: “quérote” e un exército de palabras o defendan. Para non gardarme o que non che dixen aquela noite nun bar. Para ter sempre aberta a fonte inesgotable da que beber (cando sinta a necesidade de saciar unha extraña sede).
A poesía é o instrumento para expresar o meu compromiso e intentar facer un mundo mellor. Para non esquecerme de tódalas alegrías e tristezas da vida cotiá. Para que os meus amigos, comecen un novo conto ou fagan unha boa canción.
Preciso da poesía para moitas cousas… Pensa, para que che serve a ti?
Publicado no Blog da Editorial Galaxia
O subir e baixar da marea facíalle cóxegas entre as dedas dos pés. A primeira intención era a de separarse e poñer area de por medio co mar pero, tras pensalo uns segundos, decidiu que esa friaxe lambendo a pel era un bo recordatorio de que seguía viva. Volveu deitar a mirada sobre a liña perfecta do océano e buscou aquel invisible sol que xa non a quentaría máis. Onde van os días cheos de luz? Non se supón que sempre han estar aí? Pode que se agochen nalgún curruncho da nosa alma, xunto cos recordos felices e as cantareiras gargalladas dos cativos. Porque no fondo, trátase diso, non? De fotografías felices que enchan o noso álbum e que podamos revivilas sempre e cando queiramos.
Ergueu a mirada ao decatarse que se perdera na observación dos grans do chan e que estaba deixando de gozar do ceo azul. Xa caera nese erro mil veces na súa vida e prometérase non cometelo de novo. 'Sempre adiante, sempre busca a luz.' iso era o que lle repetía sempre a súa nai para enfrontar o día a día e non fuxir dos problemas. É incrible có que nos quedamos da xente que se nos vai. Un xesto típico da súa faciana, pequenos comentarios, unha caricia... sinxelos detalles que os facían especiais e únicos para nós.
Decidiu que xa tería que estar caendo a tardiña e que aquel odioso e invisible sol debía estar baixando sobre a ría. Como se estivese obrigada a acompañalo, botou a andar cara o extremo oeste da praia. Dubidou se sería boa idea meterse na auga e ir paseando á vez que mollaba as pernas pero, non sabía moi ben porque, algo impedíalle entrar no mar. Mirou, sen entender, a fronteira de area mollada que a mantiña pechada en terra. 'Sempre adiante' Meneou a cabeza e, ignorando á súa carcereira, proseguiu en paralelo á costa.
Non levaba moito avanzado e cruzóuselle un cativo correndo cun enorme balón de plástico. Que estraña sensación produce ver correr a un neno levando unha bola catro veces máis grande ca el. Segundo como se mirase podería parecer que era a enchida esfera flotante a que levaba ao rapaz. Tivo que deterse bruscamente para non tropezar con el e lanzoulle unha mirada de reproche que foi totalmente ignorada.
-”Non ves que estivestes a punto de chocar comigo?” - díxolle ela, molesta pola falta de atención.
-”Eh? Ah, perdoa” - foi a resposta que obtivo do pequeno.
-”Bah, non pasa nada pero a próxima vez ten máis coidado, poderías mancar a alguén.” - pensou no ben que sentaba dar un bo consello e dispoñíase a continuar o paseo.
-”Non, non creo.” - replicoulle o neno - “Ademais, a ti sempre che gustou. Eras ti a que me pedía que chocásemos co balón, dicías que era moi divertido rebotar contra el e caer de cu na area. Aínda que mamá sempre acababa berrándote a ti, hahaha.”
-”Como? Como dis?” - tivo que se agachar para quedar á altura do cativo - “Coñecémonos?” - mirouno aos ollos e botouse para atrás ao recoñecelo - “Lois!”
O cativo sorriu e antes de saír correndo, guindou o balón ao mar. As diminutas pernas afastárono a toda velocidade dela ata perderse no fondo da praia. Volveu a vista á ría e quedouse un rato mirando como a pelota multicolor abaneaba dun lado ao outro, bailando en círculos sobre os empurróns das ondas.
-”Sempre a tirabades lonxe, no mar, e papá enfadábase.” - dou un chimpo ao oír a voz da vella ao seu carón.
-”Mamá?! Que? Que fas aquí?” - mirou á muller que se plantaba en pé no medio da praia.
-”Sabes porque se enfadaba?” - seguiulle falando, ignorando a súa pregunta - “Porque tocáballe meterse a buscala e non sabía nadar, hehehehe. Entraba morto de medo pero vós non o sabiades. No fondo penso que lle gustaba facerse o heroe, si.”
Agarrou a man da súa nai, seguiu a súa mirada e así permaneceron as dúas, mirando aquela pelota de cores, por un bo rato.
-”Non é difícil.” - rompeu o silencio a anciá.
-”O que mamá?”
-”Mollar os pés e meterte no mar. Podes sentir que o abandonas todo, que te vas perder.” - soltoulle a man e camiñou ata a beira - “Pero non é certo. De feito, non podes estar aquí para sempre. Quixémoste moito, sabes? Todos nós.”
A vella douse a volta e entrou na auga. Ela viu como a súa nai camiñaba dentro da ría sen que lle afectara o subir e baixar da marea e, antes de chegar á altura do balón multicolor, xa o mar a cubría por completo e desapareceu.
Sentiuse soa. Non se decatara do solitaria e longa que era a praia nin de que lonxe parecía estar o seu final. Forzou a vista para conseguir ver o destino que se marcara nun principio cando unha morna sensación acariñou o seu rostro. Aquel odioso e invisible sol deitábase sobre os montes e, antes de desaparecer, viñera a despedirse dela. Pechou os ollos e gozou dese instante quente, luminoso, con ese brillo que só poden ter os últimos días do verán. Aspirou fondo e, sen abrir os ollos, internouse no mar.
Que vos parece se saímos á rúa? Recollendo varias suxestións vosas, queremos proporvos algo: organizar "quedadas" de redelibreiros en diferentes lugares de Galicia.
A idea é sinxela: trátase de elixir un día en cada localidade na que haxa un grupo de redelibreiros que se animen, armarnos cun libro para trocar (como fixemos na presentación en Vigo) e xuntarnos para tomar unhas tapas, coñecernos e pasar un tempo agradable no local que decidamos entre todos. Unha forma interesante de sacar a rede á rúa e porlle cara a aqueles cos que compartimos gustos, opinións e debates... Que vos parece? Quen se anima?
Se vos parece, podemos organizarnos da seguinte forma: abrir un "debate" na sección correspondente deste grupo de quedadas por cada localidade na que haxa redelibreiros con ganas de xuntarse. En cada debate, os da localidade correspondente poderían propor unha data e un lugar ata porse de acordo... Unha vez establecida a data e o lugar, pódese crear un evento de convocatoria para informar a todos os usuarios.
En fin, a proposta queda feita. Agora, só falta que vos animedes...
por se alguén non coñece a basilius...
Benvidos o universo do estraño, do heroico, do tenebroso, do ucrónico. Benvidos a reinos lendarios, a mundos de pesadelos, a realidades alternativas… a galaxias moi moi afastadas. Benvidos o proxecto Contos Estraños. De seguro que o seu propio nome esperta en vós ecos recoñecíbeis, non por nada tomámolo prestado da mítica publicación “Weird Tales”, aquela revista pulp de comezos do século XX na que autores americanos como H.P. Lovecraft ou Robert E. Howard entre outros, asentaron as bases da fantasía e o terror moderno. Con aquel mesmo espírito famento de sorprender, estarrecer ou marabillar emprendemos esta viaxe, que como todas as grandes aventuras comeza cun primeiro paso, e coa firme intención de dar a coñecer eses talentos da escrita fantástica que sabemos moran nesta terra.
Contos Estraños xérase coa intención de se converter nunha colección de libros, que non revistas, debido o seu formato de arredor das 150 páxinas e a intención de facer perdurar a súa estancia nos andeis das librarías. Polo tanto quedará case exenta de publicidade e de distribución no circuíto comercial de quiosco.
O seu contido comprende como non pode ser doutro xeito dun groso de contos ou relatos, permitindo un espazo para novelas por entregas, ilustración, unha sección de tradución e outra de entrevistas aos autores máis importantes do panorama literario do fantástico, podendo chegar nun futuro a editarse números especiais ou recompilatorios tanto de contos como de novelas. Estimamos que o seu período de eclosión sexa nun primeiro momento trimestral, máis xa sabedes que cos estraños eóns todo é posíbel, e “mesmo a morte pode morrer”.
Abrimos sen máis preámbulos as portas desta a vosa casa para que nos enviedes relatos, novelas, ilustracións, todo o que vos queirades e que estea englobado dentro do xénero da fantasía ou a ciencia-ficción. Lembrade que a publicación será en galego, e aínda que podedes mandar o material en castelán, unha vez lle deamos o visto bo correrá da vosa man traducilo.
“Unha páxina en branco… é un bo comezo”.
Jonh Ronald Reuel Tolkien.
http://contosestranhos.blogaliza.org/
Queremos agradecervos a vosa presenza diaria na rede, grazas á cal somos xa unha gran familia de lectores. Pero claro, o mellor é que sexades vós os que elixades a quen premiar neste 2012, así que vos imos pedir que, de xeito similar ao que facemos co libro do mes da redentenda, fagades as vosas propostas para as seguintes categorías:
1º Usuario máis cordial
2º Usuario que fai mellores comentarios
3º Usuario máis retranqueiro
4º Usuario con máis "sex-appeal"
5º Usuario "mellor amigo"
E como imos elixir ao gañador de cada categoría? Pois ben doado: Aquí tedes cinco debates abertos, e en cada un poderedes suxerir aos usuarios (máximo dous por persoa) que credes merecen o premio.
Tedes ata o venres 26 para facer as vosas propostas.
Despois, o sábado 27, abriremos cinco enquisas para elixir ao mellor de cada categoría entre os propostos.
Fotos do p
Redelibros |
Libros e textos |
Opinión |
Anuncios |
Multimedia |
Membros |
Seccións |

