Son los últimos tiempos de la Inglaterra victoriana y en Londres vive Henry James, un escritor norteamericano. Se ha ganado el respeto de los entendidos con sus novelas, pero comienzan a preocuparle las escasas ventas de sus libros y decide intentar la aventura del teatro, donde las audiencias otorgan al dramaturgo que las ha deleitado fama y dinero. Al mismo tiempo, su amigo George Du Maurier, que está perdiendo la vista, tiene que mantener a su familia, y aunque jamás se propuso ser escritor, empieza a escribir una novela. El resultado será sorprendente. Mientras Trilby, la novela de Du Maurier, se convierte en el primer gran best-seller de la literatura moderna, Henry James aguarda despavorido el estreno de su Guy Domville... Hagiografía, fresco de época, pastiche fulgurante y muchas cosas más.

Sinopse
En Males de cabeza, Fran Alonso deita unha ollada sobre a condición humana na que o autor nos descubre, ás veces con tenrura, ás veces con dureza, unha escrita persoal, caracterizada pola axilidade narrativa e a orixinalidade da súa estructura.
Da man de diversos personaxes nos que, nalgunha medida, a sociedade finisecular está representada, o autor ofrécenos unha visión propia e moderna da tolemia, desa tolemia próxima e contemporánea que a todos nos roza. E faino espindo as tensións e contradiccións cotiás do noso tempo e da nosa sociedade e abrindo un coloquio coa tradición literaria e cinematográfica que recrea a tolemia.
Dende as discusións de parella ata as tensións provocadas polo tráfico, dende o problema das adolescentes anoréxicas ata os ciumes, dende as dependencias das drogas ou do alcohol ata a hipocondría, dende a angustia que xenera soidade ata as discusións de fútbol, dende a paranoia á esquizofrenia extrema, o vento que sopra dende as entrañas da cultura urbana contemporánea arrástranos, hoxe, entre as follas invisibles dunha neurose colectiva.

Premio García Barros 1994. Cunha grande habelencia para achegar ó lector a actualidade viva da materia novelada mediante estratexias narrativas que, baseadas fundamentalmente nun deseño de personaxes de abraiante verosemellanza e na aplicación de recursos humorísticos que van da parodia á crítica máis sarcástica, desenvolven unha trama sobre ese mundo de intrigas e medias palabras que está á beira do poder. Unha novela de grande eficacia narrativa, escrita cunha capacidade de seducción pouco frecuente e cunha ensamblaxe estructural case perfecta, velaquí pois a posibilidade de achegármonos a unha literatura sen preconceptos, co pracer da lectura por riba de calquera outro exercicio imposto ó lector.

"As veces recórdasme aos vellos locutores americanos, aqueles que tiñan programas nocturnos e recibían chamadas de xente desesperada á que insultaban. É un método infalible: se alguén che conta os seus pecados insúltaos, rite del. Aquel que conta os seus pecados a un descoñecido deixa de ser condenable por eses pecados. Agora condenámolo pola súa estupidez, por ser capaz de compartir aquilo que só outorga dignidade cando permanece secreto. ¿Tes a pirola pequena? - Nic adoptou as inflexións estridentes dun locutor sensacionalista-. ¡Dillo a dous millóns de oíntes! Deixarás de estar preocupado pola túa ridícula pirola. A túa nova preocupación será que dous millóns de oíntes o saiban..." (Páx. 195).

Unha viaxe en coche e un encontro inesperado na estrada serven a Xurxo Borrazás para altera-la nosa idea de como se debe contar unha historia; efectivamente, en Eu é cóntanos aparentemente unha viaxe que comeza e remata no Vigo dos nosos días pero que tamén nos leva á Lisboa de 1755 nunha abraiante volta polo tempo e polo espacio. A novela pon en xogo tódolos resortes narrativos para describi-la peripecia dun personaxe do século XX que acaba vivindo unha historia de ficción do século XVIII, para facernos partícipes dunha relación amorosa que se volve múltiple e é sen embargo única e para achegarnos ás vicisitudes dunha revolución pendente que nunca deixa de facerse pero que por iso mesmo nunca remata.